h e t v a g e v u u r

home - weblog  | dagelijks gebed  |  kunst  |  gebeden  | psalmen  |  spiritualiteit  |  links  | downloads

Deze website wil beide beelden met elkaar verbinden: 
God op het spoor komen, 
ook via de wegen 
van het internet.
Een goede reis.., 
want Gods Geest 
wil gevonden worden...

Info over deze site

Archief van deze site

Hitte

't Staat in 't uutgestrekte Bloite,
's zomers, reuzeldikte, van
gers en groene, verder zelve, of
dat ne minsche kiken kan.

Diepe, in 't diepste van de ruumte,
hangt de julizonne en bit
ip de weideground, dat hi er,
zuuveruut van opensplit.

Noirderwaarts, in 't blouwe van den
hemel, is 't verhitte zand
van de dunen, bezig met te
weemlen lik entwa da' brandt.

Tusschen koeien, die daa' luuzig,
liggen op de nakte ground,
floddert er 'n grouwe bende,
dounkergrouwe spreeuwen round.

En ik zitte, lik versmoird, in
die geruste zee van groen,
bachten 'n geborsten wuulge
- voi de koelte - niets te doen.

Omer Karel de Laey, (1876-1909)
uit: Landelijk leven,
Heideland-Orbis, Hasselt 1997

9 juli | kerkelijk jaar

H. Martelaren van Gorkum

Elke vrijdagmorgen houden we een gebedsviering in de H. Moeder Gods kerk van Effen. Beurtelings gaan pastores voor en vrijwilligsters uit Effen. Vanmorgen herdachten we de Martelaren van Gorkum. Ik vertelde over de 19 katholieken die in 1572 vanwege hun geloof gemarteld en opgehangen werden. Zeker geen lichtvoetig begin van deze warme dag. Daarom heb ik ook uitgebreider verteld over strijd van de geuzen tegen de katholieken en over de tachtigjarige oorlog van de Spanjaarden tegen de Nederlanden. 

Na de viering drinken we gezellig samen koffie en een van de aanwezigen sprak mij daarover aan: "Ik dacht dat je het over het wereldkampioenschap voetbal wilde hebben..."  

9 juli | gebed

Gij boetseerder

Gij, Boetseerder, 
met uw droomtuin voor ogen, 
richt onze voeten op aarde,
leer onze handen
de aarde-tuin beheren. 
Herstel ons zicht 
op wat breekbaar en broos 
kwetsbaar en klein is. 
Geef ons oog voor Schoonheid, 
maar ook voor vernietiging, vergiftiging 
onherstelbare schade 
voor Uw schepping. 
Herstel ons denken 
aan vandaag en morgen. 
Richt ons op duurzaamheid, 
met Uw droomtuin voor ogen, 
tot in eeuwigheid.

Tini Brugge
(dit gebed las ik op de achterkant van
OndersteBoven no 3 van dit jaar.

4 juli | gedicht

Luisterend

Niet door wat ik zie -
wat kan men zien
in feite
niet door wat ik tast -
wat kan men grijpen
als een houvast
maar door wat ik hoor:
de Stem die ons roept
van over het zwijgen
vind ik de weg
ken ik de richting
naar het geluk
dat niet verdwijnt
- voeten nog zoekend
maar toch al zeker -
gaandeweg dichter
bij tasten en zien

Inge Lievaert

(Bij een preek over luisteren, werd ik geïnspireerd door deze tekst.)

1 juli | kerk

Bisschop Bekkers

In Tilburg zag ik bij de Heikese kerk het nieuwe, bronzen standbeeld van bisschop Bekkers. Op 27 juni was het onthuld en gezegend door de huidige bisschop van Den Bosch, Anton Hurkmans. Het beeld is een geschenk van Stichting Jacques de Leeuw aan de parochie Binnenstad Tilburg. In 1956 was Bekkers pastoor van de Heikese kerk. De stichting schonk het beeld omdat zij hecht aan de waarden die Monseigneur Bekkers uitdroeg: “dicht bij de mensen staan en voorzien in de behoeften van mensen en de ontwikkeling van de jeugd”. Jammer dat op de tekst bij het beeld het geboortejaar van bisschop Bekkers verkeerd is aangegeven: 1918 in plaats van 1908.

Ter herinnering: bisschop Bekkers was bisschop van Den Bosch in de periode van 1960 tot 1966. Hij was erg geliefd onder zijn gelovigen. Velen kennen hem als een bisschop die erg pleitte voor de eigen gewetensvorming en de eigen verantwoordelijkheid van katholieken. Hij vond onder andere (in 1963!) dat het aantal kinderen binnen het huwelijk een gewetenskwestie is tussen de man en vrouw. Katholieken moeten vanuit het eigen een keuze maken in hoeverre zij gebruik willen maken van voorbehoedmiddelen. 

Trouwens in het dorpje St Oedenrode staat ook een beeld van bisschop Bekkers (zie afbeelding rechts). Dit beeld is gemaakt door Henk Oddens uit Eindhoven. "Het heeft een vrijend paartje op de hand afgebeeld in verband met de strijd van Bekkers dat katholieken voorbehoedsmiddelen mochten gebruiken.' aldus kunstenares Gerda van Boeckel. 

25 juni | kunst

Foto's van Lynn Leegte

Kunstenares Lynne Leegte (geb. 1965 in Luton, GB) werkt en woont in Den Haag. Zij maakt schulpturen en foto's of allebei tegelijk. Zij creëert verstilde beelden van mensen, die een sfeer van tijdloosheid oproepen. Zij verbeeldt de kwetsbaarheid va het leven in alle schoonheid. Onthouden, die naam. Kijk eens op haar website:   lynneleegte.com.

(untitled 2009)

23 juni | kerk

Waar lag de fout?

Een tijd van crisis vraagt om wijsheid en inzicht. De sociale leer van de RK Kerk kan ons helpen om een balans te vinden tussen individu en persoon, tussen particulier en algemeen belang, tussen autonomie en heteronomie. Bisschop Van Luyn van bisdom Rotterdam heeft een boeiende lezing daarover gehouden; op 23 maart voor de jaarlijkse Regoutlezing. De Regoutlezing wordt gehouden ter herinnering aan professor mr. Robert H.W. Regout. Vanaf 1937 heeft hij zich ingezet voor de studenten van de Nijmeegse Universiteit als studentenmoderator en hij was tevens buitengewoon hoogleraar Volkenrecht aan de Rechtenfaculteit. Als gevolg van zijn openlijk verzet en zijn kritiek op de bezetter werd Regout op 1 juli 1940 gearresteerd door de Gestapo en naar het concentratiekamp Dachau getransporteerd. Daar stierf hij op 28 december 1942 in zijn 46ste levensjaar. Geïnspireerd door deze Nijmeegse hoogleraar met zijn boeiende gedachtegoed en zijn intellectuele erfenis organiseert de Vriendenkring van Robert Regout activiteiten waaronder deze lezing aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Eerder werd de lezing verzorgd door Jan Pronk, Piet Hein Donner en Dick Berlijn. De lezing is te vinden op de website van het bisdom Rotterdam. De moeite waard!

Woensdag 2 juni

Na het schoffelen vamorgen, wandelen...

Al ben ik geen pelgrim, toch ervaar ik bij mijn wandelen, wel een spoor van wat Willigis Jaeger in zijn boek Elke Golf is de zee zo treffend beschrijft:
"De pelgrim loopt ter wille van het lopen. Hij loopt niet om aan te komen maar om te lopen. De pas wordt tot focus van de innerlijke concentratie. Reeds op een heel triviaal niveau vindt dat zijn neerslag in een rustgevende werking, zoals ook iedere wandelaar die kent. Aan het lopen zelf hoeven we niets toe te voegen. Wie één kan worden met zijn pas, kan één worden met God.
God voltrekt zich in mijn lopen. Het is niet langer mijn lopen, het is het lopen van God. God loopt in ons over deze aarde. Zo wordt ons leven tot een heilige pelgrimstocht. (Uit: Willigis Jaeger osb., Elke golf is de zee, mystieke spiritualiteit, Rotterdam, 2005, p. 141).
De eerste christenen werden niet voor niets "mensen van de weg" genoemd.

Woensdag 2 juni | kerk

Bischop Bluyssen morgen 60 jaar priester

Op 3 juni viert mgr. Jan Bluyssen, emeritus bisschop van Den Bosch, zijn zestigjarig priesterjubileum. Op 35-jarige leeftijd werd hij benoemd tot hulpbisschop van bisschop Bekkers. Toen mgr. Bekkers in 1966 stierf, werd Bluyssen door paus Paulus VI benoemd tot bisschop van Den Bosch. In 1984 moest hij om gezondheidsredenen afscheid nemen. Voor veel katholieken heeft bisschop Bluyssen enorm veel betekend. Hij was een van de bisschoppen die de ramen en deuren van de kerk open zette. Hij wilde de Rooms Katholieke kerk een duidelijke plaats geven in de moderne tijd. 

Bluyssen zelf: “Samenwerken en goede initiatieven zijn nodig om de Kerk vanaf de grond weer op te bouwen. Het is te betreuren dat er mensen zijn die de Kerk verlaten. Dat betekent dat zij hun hoop hebben verloren. Kijk naar de positieve dingen, de boodschap van het Evangelie, naar Gods vertrouwen. Mensen maken fouten, allemaal. Het is daarom fijn dat we op God kunnen vertrouwen. Hij werkt van binnenuit. De deugd van de hoop is van grote waarde. We moeten ons niet uit het veld laten slaan door tegenslagen in de ‘menselijke Kerk’. Jezus is zelf mens geworden en daarom is er ook zoveel goeds aan de gang.

Persoonlijk heb ik bisschop Bluyssen een korte periode meegemaakt in het Bossche bisdom. Ik was een van de laatste pastoraal werkers die hij een pastorale zending gaf. Ik ben hem er nog steeds erg dankbaar voor.

Dinsdag 1 juni

Website van onze parochie weer online. 

Vlak na Pasen 2010 is onze vertrouwde website rkbredawest.nl gehackt. Amerikaanse hackers hebben er illegale software op geplaatst. Daarom is onze parochie een ruime maand niet bereikbaar geweest. Het was voor ons een reden om een heel nieuwe site op te bouwen. Met resultaat! Zoals u kunt zien hebben we gekozen voor een sobere vormgeving en lay-out. Hopelijk kunt u het waarderen. Ook het adres is veranderd. We heten nu gewoon www.nazarethparochie.nl. 

Dinsdag 1 juni | wk

Bisschop maakt gebeden voor WK voetbal

De kerk van Engeland heeft drie gebeden voor het komende wereldkampioenschap (WK) voetbal in Zuid-Afrika gepubliceerd. In de gebeden wordt gevraagd of het voetbaltoernooi in juni een bron van vreugde mag zijn. Ook wordt gebeden om sportief gedrag en voor degenen die zelf het wereldkampioenschap voetbal niet volgen, maar wel meeleven met de gevoelens van hun familie of vrienden.

Bisschop Nick Baines, een van de opstellers van de gebeden, zegt dat bijna iedereen op de een of andere manier bij het voetbalevenement betrokken is. „Het is dus zinvol als er voor de deelnemers gebeden wordt. Dit evenement gaat niet slechts over voetbal, het gaat over de regenboog van volken die samen met de Zuid-Afrikaners feest vieren.”

"Heer van alle volken, 
die door zijn spel de kosmos schept,
wilt U alle mensen leiden, behoeden en beschermen
die meedoen aan het wereldkampioenschap voerbal?
Mogen alle mensen in deze wedstrijden
een bron van inspiratie vinden
om samen te vieren,
om gezamenlijk humaniteit te ervaren,
en om sportiviteit voor anderen te ontwikkelen.
Amen." 

Donderdag 13 mei | kerk

Hemelvaart

(Een gedeelte uit mijn overweging van Hemelvaart)

Rutger Kopland heeft een prachtig gedicht geschreven over afscheid nemen:

WEGGAAN

Weggaan is iets anders
dan het huis uit sluipen
zacht de deur dicht trekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft iemand
op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

Hemelvaart heeft iets van weggaan, zoals in dit gedicht van Rutger Kopland. Aan de ene kant is er de teleurstelling en de verbijstering bij de leerlingen dat Jezus er niet meer is. Dat was al vanaf de dood aan het kruis zo, vanaf Goede Vrijdag. Jezus was er niet meer; hun vriend en leider was hun op een afschuwelijke manier afgenomen. Wat moesten ze nu beginnen? Hoe kon het verder gaan? En misschien ook de vraag:
wat is er van Hem geworden? Van Jezus, die mens die zoveel voor hen betekend had.

Met Pasen dringt dan langzaam het besef door dat de dood Hem niet klein heeft gekregen. Wat hij losgemaakt had, en hoe hij geleefd had, dat was niet kapot te maken. Het had een onuitwisbare indruk op de leerlingen gemaakt. Daarom was er bij hen ook iet van wat het gedicht noemt: ‘een soort van blijven’. Hij is er nog! Hij is nog steeds onder hen aanwezig. Daarom horen we in de paasverhalen dat Jezus telkens weer in hun midden verschijnt, door dichte deuren heen of als een onverwachte reisgenoot.Maar er blijft een dringende vraag branden: waar is Jezus dan, als Hij er niet meer is en toch ook weer wel?

Voor de leerlingen wordt steeds duidelijker: Jezus is bij God, die hij zijn Vader noemde. Jezus is in de hemel, de plek waar God woont. Van Jezus wisten de leerlingen één ding zeker: de mensen hadden hem laten vallen, maar God zeker niet. Dat besef groeit steeds meer bij de leerlingen, in de tijd na Pasen.

Dat besef klinkt door in het verhaal over de hemelvaart. Jezus is bij God, in dezelfde sfeer waar God woont. De hemel waar God is, is aan onze ogen onttrokken. Het licht waar God in woont, daar kun je niet in kijken. Dat licht schijnt over je, het glanst. Zo sterk dat je er niet in kunt kijken. Dan begint de ommekeer: de leerlingen moeten de andere kant op gaan kijken. Nu zijn zij aan zet; zij moeten gaan voorzetten wat Jezus begonnen is. Zij moeten gaan getuigen wat Jezus heeft voorgedaan. Zij krijgen van Jezus de laatste zegen, niet om van de aarde weg te kijken, maar om van de aarde een beetje hemel te maken. Jezus rekent op ons dat wij zijn werk voortzetten. Anders is het verloren moeite geweest...

10 mei | kerk nu

"Sta op, pak uw bed en loop"
(Johannes 5,28)

Bert Claerhout schrijft in het nieuwe nummer van KERK & leven de volgende column:

"De schandalen in verband met seksueel misbruik storten onze kerkgemeenschap in een van de meest dramatische vertrouwenscrisissen van de afgelopen eeuwen. Gelovigen die het beste van zichzelf voor hun geloof en de Kerk hebben gegeven, voelen zich ronduit bedrogen. De vele reacties op het ontslag van bisschop Roger Van gheluwe die de redactie ontving, getuigen dan ook van boosheid, ontreddering en vertwijfeling. Iedereen voelt met de slachtoffers mee, maar allen vragen zich tegelijk af hoe ze die feiten in hun geloofsleven moeten plaatsen. Sommigen uiten ook hun bekommernis over de toekomst van onze Kerk. Zoveel is zeker: we staan voor een tijd van schaamte en boete. Maar hoe donker is de donkerste nacht? En waar vinden we het Woord dat redt?

Toen Jezus aan het kruis stierf, was zijn heilig lichaam getekend met bloed en wonden. Wat erop wijst dat heiligheid niet noodzakelijk zuiver en/of ongeschonden betekent. Dat geldt nu ook voor de Kerk. Aanspraak op heiligheid is momenteel wel de meest ongeloofwaardige claim van het mystieke lichaam dat we Kerk noemen. Ook de „ene, heilige, katholieke en apostolische Kerk” is onderhevig aan het menselijk tekort, alsook aan het falen van menselijke structuren – lees er de geschiedenis van tweeduizend jaar christendom maar op na. Dat moet ons aansporen om telkens weer onze zondigheid onder ogen te zien en maatregelen te nemen om niet in het kwaad te hervallen.

Om de wonden te helen, moeten we allereerst naar de kwetsuren durven te kijken. In plaats van de trauma’s en het leed van de slachtoffers te minimaliseren, moeten we hun lijden erkennen en het in biddende verbondenheid met hen delen. De ernst van de feiten laat ons immers niet toe zonder meer tot de orde van de dag over te gaan. Daarnaast moeten we alles in het werk stellen om de geschonden Kerk voor een nieuwe valpartij te behoeden. Er moeten strenge maatregelen worden genomen waardoor verdachte priesters en religieuzen niet meer kunnen omgaan met kinderen en/of kwetsbare volwassenen. Desnoods moeten zij, los van het bisdom, maar zelf op zoek gaan naar een baan. Tevens moet de Kerk tijdens de seminarieopleiding nog meer aandacht besteden aan de persoonlijke en psychologische ontwikkeling van de priesterkandidaten. Het verleden leert bovendien dat de manier waarop het celibaat in sommige klerikale milieus werd geïnterpreteerd en beleefd, makkelijk tot de opvatting kan leiden dat ongehuwde priesters een bevoorrechte positie innemen. De stap naar machtsmisbruik is dan klein.

„Sta op, pak uw bed en loop”, zei Jezus tegen de lamme bij de badinrichting van Betzata (Johannes 5, 8). De lamme moet, ondanks al zijn kwetsuren, opstaan, zijn leven heroriënteren en weer een hoopvol mens worden. Dat hij zijn bed moet dragen, betekent volgens de Franse spirituele leidster Simone Pacot, dat hij met zijn verleden in het reine moet komen. Die opdracht staat ons nu ook als kerkgemeenschap te wachten. We staan voor een zuivering waarbij de klerikale machtskerk van weleer definitief haar gewaden moet afleggen. Aan ons nu om de moed niet te verliezen, het evangelie hoopvol ter harte te nemen en af te rekenen met een kwalijk verleden.

Laten we elkaar in dat verwerkingsproces helpen en ondersteunen. De liturgie kan daarbij een belangrijke rol spelen. Liturgie vieren is loven, danken, er nooit aan twijfelen dat de hemel nabij is, en tegelijk boetetranen wenen. „Zoals er mensen zijn die zingen, niet omdat zij dat willen, maar omdat er een stem in hen oprijst,” schreef de joods- Nederlandse auteur en essayist Abel Herzberg, „zo zijn er ook mensen die geloven, niet uit angst en niet uit hoop op beloning, maar omdat zij krachtens hun wezen niet anders kunnen.” Die houding herinnert ons, zelfs in de diepste crisis, aan Gods belofte om reddend op te treden."

Bert Claerhout, hoofdredacteur KERK & leven (KERK & leven op 12 mei 2010).

8 Mei | Internet

Website van onze parochie g'hackt

De afgelopen weken ben ik druk in de weer geweest voor een andere website. De website van onze parochie is namelijk gehackt door Amerikaanse hackers. Ik weet trouwens niet of het Amerikaanse hackers waren, maar de links die we vonden verwezen naar bestanden op een Amerikaanse website. Het kan dus wie da ook zijn, die via deze Amerikaanse site misbruik maken van de website van onze parochie (www.rkbredawest.nl). Zij gebruikten onze website om spam te versturen en mogelijk inlogcodes te bemachtigen. Met als gevolg dat de website geblokkeerd is door onze hosting-firma.We moeten nu aan de slag om bestanden te checken en en nieuwe site op te bouwen. Het is een goede gelegenheid om weer eens een frisse parochiesite op te gaan zetten. 

22 April | Geloof

Geloof maakt goede mensen beter en slechte mensen slechter
(Jessica Stern)

Dit citaat van Jessica Stern las ik in NRC van 17 april. Jessica Stern doet onderzoek naar religieus geïnspireerd terrorisme. Bas Heijne verwijst naar haar. Het is een intrigerende uitspraak. Niet zozeer omdat ik er wel of niet mee eens ben, maar omdat de stelling mij aan het denken zet. 

Op de website van NRC vindt u het uitgebreide artikel van Bas Heijne over haar laatste boek Terreur in naam van God. Dit boek is een schokkend verslag van haar persoonlijke ontmoetingen met religieuze terroristen overal ter wereld: niet alleen jihad-strijders in Pakistan en Afghanistan, maar ook opstandige Palestijnen, extremistische joden in Israël, Amerikaanse fundamentalistische christenen en anti-abortus activisten.

Stern: "Ik wilde erachter komen hoe het geloof zowel iemand als Sister Marian, een non uit mijn jeugd, als Osama bin Laden kan inspireren. Het antwoord is eenvoudig: geloof maakt goede mensen beter en slechte mensen slechter. Wat je in de heilige teksten aan excuus zoekt voor je gedrag, zul je altijd vinden. Maar wanneer je jezelf blootstelt aan het kwaad zoals ik heb gedaan, krijg je alleen maar meer waardering voor mensen die goed proberen te doen. Als je beseft hoe gemakkelijk het is voor mensen om de weg kwijt te raken en het kwaad te omarmen, is het des te verwonderlijker dat zoveel mensen het niet doen." Terreur in naam van God is uitgegeven bij Uitgeverij Het Spectrum.

21 April | Kerk

Duitse moraaltheologen vragen debat over celibaatsplicht

(Kerknet) Volgens de Vereniging van Duitse katholieke moraaltheologen kan de katholieke Kerk het debat over het verplichte priestercelibaat niet langer vermijden. De groep theologen beseft dat het al te eenvoudig is om het priestercelibaat in te roepen als oorzaak van het kindermisbruik. Toch valt “een onrechtstreekse band” tussen het celibaat en kindermisbruik volgens de theologen niet uit te sluiten. De moraaltheologen waarschuwen tegen een ondoordachte stigmatisering van het hele priesterkorps. “Wij moeten ons durven afvragen of het verplichte priestercelibaat moet behouden blijven als voorwaarde voor het priesterambt. Bovendien moet zorgvuldiger te werk gegaan worden bij de keuze van priesterkandidaten.” 

21 April | Kunst

Tip: Zorg goed voor jezelf

In het De Pont museum in Tilburg is nog tot 16 mei een boeiende tentoonstelling te zien, een overzicht van het werk van Sophie Calle. In haar werk gaan fictie en werkelijkheid op een heel natuurlijke wijze in elkaar over. Je weet niet wat ech tis, wat gemaakt is. Verschillende projecten van haar zijn in het museum te zien. (kijk voor meer informatie op de site van het De Pont museum).

Het grootste deel van de tentoonstelling vormt het project Take care of Yourself. Aanleiding voor dit project is een email van de vriend van de kunstenares. Hij maakt de relatie uit via deze email. De laatste zin is: "Zorg goed voor jezelf". Sophie Calle ontving de e-mail op 24 april 2004 om 19.13 uur. Ze was er kapot van. Zij vraagt aan 107 vrouwen om een reactie te geven op deze mail. Ieder mocht op eigen wijze reageren op deze brief. 107 Heel diverse vrouwen, met heel diverse beroepen en achtergronden,  Ieder geeft een eigen interpretatie en reactie op de brief. Sommigen geven ook een artistieke reactie (in dansvorm bijvoorbeeld). En Sophie Calle verzamelt de reacties en maakt foto's van de vrouwen terwijl ze de emailbrief lezen. Dat geeft dus een heel scala van hoe deze vrouwen in de wereld staan en reageren op dit bericht. Een rechter geeft een andere reactie als een dichteres, of een psychiater, een talmoed deskundige, een politie-agente, een advocaat, een clown, een danseres, een latinist, een waarzegster, enzovoort. 

Indringend vind ik dat je aan alle reacties kunt aflezen, hoe mensen (vrouwen in deze) zo verschillend in het leven kunnen staan. Een waarachtige diversiteit. 

12 April | Internet

Infobesitas

Zo wordt een nieuwe ziekte onder jonheren genoemd. Infosebitas: de angst om iets te missen, er niet bij te horen. ‘De mediaconsumptie krijgt net als bij gamen verslavende kenmerken’, stond onlangs in dagblad Trouw. ‘Het continu bereikbaar zijn en continu alles willen volgen, heeft een keerzijde. Het kan leiden tot informatiestress. De klachten daarvan zijn vermoeidheid, slaaptekort en het probleem dat jongeren continu hun aandacht moeten verdelen.’ In deze tijd worden we bedolven onder een overvloed aan informatie. Jongeren krijgen stress van de informatie of het gebrek er aan. Je hoort er niet bij als je niet op de hoogte bent van de laatste (internet) nieuwtjes. Je moet voortdurend in contact staan met je vrienden via je mobiel. Zonder Hyves of Facebook heb je geen sociale contacten. Sommige jongeren versturen maar liefst 75 sms’jes per dag.

12 April | Kerk

Eindelijk... Vaticaan vindt: " Pedofiele priesters altijd aangeven'

(ANP) Priesters die kinderen misbruiken moeten 'altijd' worden overgedragen aan de burgerlijke autoriteiten. Dat staat maandag op de website van het Vaticaan. Het gaat om richtlijnen inzake de aanpak van pedofiele priesters. De voorschriften zijn samengesteld uit de bestaande regels van de Rooms-Katholieke Kerk. "Het burgerlijk wetboek inzake het melden van misdaden aan de autoriteiten moet altijd worden gevolgd", stelt de richtlijn. Het document bevestigt ook dat de paus direct kan ingrijpen om de ergste overtreders uit het priesterambt te ontzetten. Door de regels op de website te plaatsen zegt het Vaticaan de rooms-katholieke autoriteiten te willen helpen bij dit soort kwesties. De kerk is getroffen door de reeks misbruikschandalen in onder meer Ierland, Oostenrijk, Verenigde Staten, Duitsland en Nederland. In het verleden trad de kerk vaak niet op tegen misbruik.

7 April | Psalmen

En wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren

Jan de Bas en Arie Bijl hebben een bloemlezing gemaakt van psalmen die door Nederlandse dichters gemaakt zijn. Een fraaie bloemlezing die ik van harte kan aanbevelen. De titel "En wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren" is ontleend aan een gedicht van Martinus Njjhof1
In het boekje staan 150 gedichten c.q. psalmen van onder anderen: Leo Vroman, Rutger Kopland, Guillaume van der Graft, Ida Gerhardt, Koos Geerds, Loyd Haft, Huub Oosterhuis, Hans Boum1a, Eva Gerlach en Arnon Grunberg.
Verschenen bij uitgeverij Kok.

Een pareltje, gevonden in dit boek, van Geert Boogaard:

De Psalmen

De psalmen staan 
beschermend om mij heen.

Zij zingen dat mij
alles is vergeven.

Geen stem spreekt er
het schuldig uit, niet een.

Je zult niet sterven,
klinkt het, je zult leven.

Dat ik er was,
staat eenmaal op een steen.

Dat ik er zijn zal,
staat bij God geschreven.

4 april | Pasen

Zalig Pasen !

De eerste dag

Het was vroeg in de morgen
de eerste dag
van een nieuwe tijd

en het gebeurde
dat Hij die was gestorven
koud als een steen daar lag
achter een steen geborgen
opstond
in het licht liep
de dood meester
en terugriep
de in verdriet verdwaalden
de herder bleek die waarlijk
tot in de dood afdaalde
voor zijn schapen

het was vroeg in de morgen
de eerste dag
van een nieuwe tijd

Inge Lievaart
(Uit: Verzamelde gedichten 2,
Uitgeverij de Groot Goudriaan, Kampen 2000, p. 97) 

Dit paasgedicht van Lievaart is misschien wel het mooiste paasgedicht dat ik ken. Daarom staat het bijna elk jar op mijn website. Lieflijk is ook dit gedichtje van Guido Gezelle:

Pasen

Guido Gezelle
(uit: Tijdkrans I in Verzameld Dichtwerk van Guido Gezelle,
bezorgd door J. BOETS en anderen, 8 delen,
BNB-Pelckmans, Kapellen, 1980-1991)

3 april | Goede Week

Stille Zaterdag

In deze Goede Week komen groepen van de basisscholen op bezoek in onze kerken. Leerkrachten van basisscholen hebben daar zelf het initiatief voor genomen. Vrijwilligers en pastores gaan in gesprek met leerlingen over de betekenis van de Goede Week. We vertellen over wat Jezus in zijn laatste levensdagen meemaakte. We leggen de rituelen van de kerk uit: over de palmtakken, het heilig brood en de wijn, het kruis, vuur, water en licht van Pasen. We proberen zo iets over te brengen waarom de ervaringen van deze week zo belangrijk voor christenen zijn. Het zijn kostbare geloofsgesprekken met leerlingen uit groep 5 tot en met 8. 

Kinderen (net als grote mensen) zijn nieuwsgierig en willen graag alles weten over het geloof. Aan één gesprek heb je dan niet genoeg. Wat hebben wij zoal besproken? Leerlingen hadden van te voren, in de klassen het al goed voorbereid. Zij hadden groepsgesprekken gehad over verdriet en blijdschap. In getekende, grijsblauwe regenwolkjes hadden zij opgeschreven wat hen verdrietig maakt ("ruzie met een vriendinnetje", "mijn cavia was dood", "oorlog in Afghanistan waar mijn vader zit", "opa Jac is begraven", enzovoort). En in goudgele zonnetjes was verzameld waar je als kind heel blij en gelukkig om wordt ("ik mag pony-rijles nemen", "als we met voetbal gewonnen hebben", "als meester Harald er is", en nog vel meer).

Ik had alle leerlingen gevraagd om een kruis mee te brengen naar de kerk. Het werd een bonte verzameling van kruistekens. Ieder kon vertellen waar het meegebrachte kruisje vandaan kwam ("van mijn oma", "met mijn doopsel gekregen", "zelf gemaakt, want wij gaan niet naar de kerk"). Twee kinderen hadden een koperen kruis meegebracht dat bij een uitvaart gebruikt wordt. Een meisje vertelde dat het kruisje op de kist van haar vader had gelegen en nu in haar eigen kamer mocht hangen. Een ander meisje wilde er liever niets over zeggen en dat kan ook. Ook als er niets gezegd wordt, kan het heel indringend zijn.

Zo ontwikkelde het gesprek zich van verdriet en pijn, via de verhalen rond de kruisjes naar vreugde en geluk. "Na regen komt altijd zonneschijn" zei een wijsneus uit groep 5 of 6. Zo verliep het gesprek van Palmpasen via Witte Donderdag en Goede Vrijdag naar Pasen. "Maar hoe noemen wij nu de Zaterdag vóór Pasen?" vroeg ik aan de kinderen. Niemand wist dat, ook de leerkrachten niet. Ik vroeg de groep om samen hardop na te denken over en goede naam voor de zaterdag. Een leerling bedacht "Gele Zaterdag", want geel en wit zijn toch de pauselijke kleuren. En je hebt al Witte Donderdag, dus daarna Gele Zaterdag. Een meisje stelde "Zwarte Zaterdag" voor, want het was toch heel erg wat er met Jezus was gebeurd. 

Aan een jongen,willekeurig uit de groep die in en grote kring zat, heb ik toen de volgende vraag gesteld:
"Heb jij een huisdier, een konijn of cavia, waar jij voor zorgt?" 
Die had hij wel, hij hield erg van zijn hond Bas, zo zei hij. Ik vroeg door aan hem:
"Stel je voor dat Bas dood zou gaan. Dat zou je heel erg vinden, denk ik. 
Wat zou jij dan doen? Wat zou jij dan zeggen?" 
Daarop dacht de jongen heel diep na en zei:
"Ik zou het niet weten; ik zou erg stil zijn..."
Zo is het echt, dacht ik en ik zei:
"Daarom noemen we de zaterdag na de kruisdood van Jezus: Stille Zaterdag!"

2 april | Goede Vrijdag rond 3 uur in de middag

De brug

Geen vloek bliksemt neer van het kruis -
hoor, uit zijn  pijn
schenkt Hij woorden van zegen:
Vader vergeef het hun
want zij weten niet
wat zij doen -
over de kloof
tussen de Heilige
en onze verkeerdheid
spant hij de brug van zijn gebed
legt Hij zichzelf
pad van verzoening -
Hij roept om voeten:
ik ben de weg

Inge Lievaart

2 april | Goede Week

Van Palmpasen naar Pasen

Voor meer informatie over de Goede Week, 
deze bijzondere week voor christenen, 
verwijs ik naar de pagina's spiritualiteit op mijn site.
Of naar de pagina van Pasen.

1 april | kerk

Bisschop De Korte: Kerk niet vrij van verraad

(Uit: Katholiek nederland RKK:) Bisschop Gerard de Korte van Groningen-Leeuwarden sprak gisteravond tijdens de Chrismamis in het Friese Bakhuizen over de commotie rondom seksueel misbruik door geestelijken. “Verraad en verloochening zijn nog aanwezig in onze Kerk tot op de dag van vandaag”, aldus de bisschop. In zijn homilie sprak De Korte onder meer over de negatieve manier waarop de Kerk de afgelopen tijd in het nieuws kwam. “We vieren deze oliewijding in een voor de Kerk spannende tijd. In het afgelopen jaar was er veel negatief nieuws. Ik noem een bisschop die de Holocaust ontkent, een trieste abortus in Brazilië en een even tragische euthanasie in Italië. Ik noem ook de sluiting van de priesteropleiding in Utrecht, de hostiekwestie, de liedkwestie en als dieptepunt tijdens de laatste weken het nieuws over seksueel misbruik in katholieke instellingen, met name in de periode van 1950-1980...
Velen zijn boos, verdrietig, verward of beschaamd. Als bisschop deel ik in die schaamte. Kinderen die juist bij priesters en religieuzen veilig zouden moeten zijn, zijn in hun waardigheid aangetast. Bij zoveel woestijn zou je verlangen naar een steppe die bloeit, bij zoveel duisternis naar het Licht dat ons aanstoot in de morgen”, aldus de bisschop. (Cursivering van mij  - AL)
De Korte zei dat hij in de voorbereiding op zijn homilie was blijven haken bij het verraad en de verloochening die voorkomen in het lijdensverhaal van Jezus Christus: “Het verraad van Judas en de verloochening door Petrus. Nog vóór de haan kraait heeft Petrus zijn Heer drie maal verloochend. Verraad en verloochening zijn nog aanwezig in onze Kerk tot op de dag van vandaag. Ik denk aan de priesters en religieuzen die hun roeping hebben verraden en die kinderen hebben verraden die aan hun zorgen waren toevertrouwd.”

1 april | Goede Week

Witte Donderdag

De eerde droomt, de biezen leken
van den vroegen morgenbrand,
die, in 't oosten opgesteken,
bijt in 't baardig weideland.
Grauw is 't over nacht gevrozen;
over dag, van 's morgens vroeg,
viert en vonkt het zonneblozen
fel, maar nog niet fel genoeg,
om het koele graf te ontsluiten,
waarin 't zaad geborgen ligt,
wachtende, om opnieuw te spruiten,
lente, naar uw zonnelicht.

Guido Gezelle
(Moorsele, 25/2/1891)

Uitleg: opgesteken = opgestoken | baardig = stoppelig 
 viert = schittert vurig | spruiten = opschieten

woensdag 31 maart | kerk 

Wij blijven katholiek, u ook?

Een aantal bezorgde katholieken hebben een open brief geschreven over het seksueel misbruik van kinderen. Initiatiefnemers zijn Eric van den Berg en Frank Vosman. Graag wil ik deze brief mede ondertekenen. U ook?
Kijk op de site: wijblijvenkatholiek

Aan het begin van de Goede Week ligt de rooms-katholieke kerk zwaar onder vuur. Steeds meer verhalen van seksueel misbruik van kinderen en (jong)volwassenen door priesters, paters en zusters komen naar buiten. In tal van landen worden onafhankelijke commissies ingesteld (zoals in Nederland en Ierland).

Wij schamen ons diep voor de schanddaden die door medekatholieken in het ambt anderen zijn aangedaan. Daden die nooit hadden mogen gebeuren, maar toch zijn gebeurd. We erkennen dat ten volle, maar we kunnen die situatie niet terugdraaien. Wij delen in de pijn van de slachtoffers van seksueel misbruik en zijn blij met de excuses die hun zijn aangeboden.

Wij steunen de intense kerkelijke aandacht. De Bisschoppenconferentie heeft onafhankelijk onderzoek geïnitieerd waarbij de Kerkprovincie bij monde van de referent mgr. De Korte aangeeft: “Wij moeten niet bang zijn voor de waarheid. In deze kwestie moet de onderste steen boven komen.” Wij vragen om de resultaten van dit onderzoek af te wachten en eraan bij te dragen door de informatie die men heeft met de in te stellen onderzoekscommissie te delen. Wij hopen, en willen er naar vermogen actief aan bijdragen, dat slachtoffers met wijsheid, zorgvuldigheid en professionaliteit worden bejegend. Wellicht dat zo iets van het morele en pastorale gezicht van de kerk kan worden hersteld.

Vele meer of minder betrokken katholieken keren de kerk de rug toe: uit schaamte, verontwaardiging of woede. Deze emoties zijn authentiek en begrijpelijk. Wij delen deze gevoelens. Maar wij blijven katholiek en hopen dat velen hetzelfde zullen doen. Om de wonden die zijn geslagen te helpen verbinden. Om te helpen voorkomen dat wat gebeurd is, opnieuw gebeurt. En om oog te houden voor het vele goede dat door de katholieke kerk en katholieke gelovigen ook gedaan is en wordt.

Wij denken aan de talloze generaties gelovigen, kunstenaars, wetenschappers, weldoeners en politici die geïnspireerd door hun katholiek geloof hebben bijgedragen aan de verbetering van de wereld. Talloze katholieken bouwden en bouwen op landelijk, regionaal en lokaal niveau – bijvoorbeeld in de politiek, de kunst, de media, de sport, de zorg en het onderwijs – mee aan de maatschappij en probeerden en proberen deze te doordringen met een christelijke geest. Wij denken aan de wijze waarop katholieken wereldwijd met inzet en compassie zorgen voor het welzijn van medemensen: in de hulpverlening voor ouderen, rouwenden, verslaafden, voor gevangenen, voor mensen zonder werk en voor vluchtelingen.

We hopen op rechtvaardigheid. Voor de slachtoffers van seksueel misbruik, voor de daders, voor de daders die tot inkeer zijn gekomen. We vragen de media om zorgvuldigheid, aandacht voor de omstandigheden, voor de nuances. We vragen terughoudendheid in het oordelen.

We vragen onze medekatholieken om deemoed. Christus vergeeft wie hebben gezondigd, mits er sprake is van berouw én boete. Berouw is een zaak van de gelovige tegenover God. Over de boete voor strafbare feiten gaat echter zowel de kerk als de staat.

God bidden wij om zijn nabijheid ook in deze tocht door de woestijn, juist in deze Veertigdagentijd van inkeer.

Als u katholiek bent, nodigen wij u uit deze tekst door te sturen aan medekatholieken en aan de mensen die twijfelen om aan boord te blijven. U kunt ook uw steun uitspreken door deze tekst op uw website of blog te plaatsen.

Onderteken deze zorgbrief...

woensdag 31 maart | Goede Week

Chrismamis in onze Martinuskerk, in Princenhage

Vandaag vindt de jaarlijkse viering van de chrismamis van ons bisdom plaats in onze Nazarethparochie. een hele drukte dus. Veel vrijwilligers en pastores zijn er voor in de weer. Bisschop Van den Hende gaat voor. Vanuit onze parochie gaan voor: Paul Heye, Nico Meurkens en Henny Spooren.
Iedere parochie of instelling uit ons bisdom wordt verzocht een kleine gave mee te nemen. Deze zijn dit jaar bestemd voor de Stichting Voedselbank Breda en de Stichting Leergeld Breda. In Nederland leven ongeveer 340.000 kinderen in gezinnen met een inkomen onder de bijstandsnorm. Schoolgaande kinderen uit deze gezinnen kunnen niet of nauwelijks met andere kinderen meedoen. Niet met een schoolkamp of een excursie of een sportclub. Stichting Leergeld Breda voorkomt dat deze kinderen zich onvoldoende kunnen ontwikkelen en in een sociaal isolement terecht komen.
In de chrismamis zegent de bisschop de heilige oliën voor de doopleerlingen en de zieken én wijdt hij het heilig chrisma. Het chrisma is het sacramentele teken van de heilige Geest. Het wordt gebruikt voor de zalving bij het doopsel, het vormsel en de wijding tot priester en bisschop. Ook een altaar wordt bij de wijding met chrisma gezalfd.

woensdag 31 maart | Goede Week

De kunst van het doodgaan

Als het zover is - zal ik dan eindelijk
weten wat dat is, doodgaan
jezelf verlaten en weten
dat je nooit meer terugkeert

soms wanneer ik het koraal hoor
"Nun komm' der Heiden Heiland"
doorstroomt mij een vermoeden van
onontkoombaar verlies -
maar wat geeft het

bij het zien van een uitzicht over bergen
een verte die verdwijnt in zichzelf
kan ik worden bevangen door een huiver
voor de eenzaamheid die mij wacht -
maar wat geeft het

er is wel eens zo'n avond dat over het gras
in de tuin het mooiste licht strijkt
dat er is: laat licht
en dat ik denk: dit was het dus
en het komt nooit meer terug-
maar wat geeft het

ik hoop dat dit het is want ik ben bang
dat het anders zal zijn

Rutger Kopland 
(Uit de bundel: Een man in de tuin, 2004)

dinsdag 30 maart | Jezus

Zo zag Jezus er uit... ??

Kunstenaars, wetenschappers en miljoenen christenen over de hele wereld vragen zich of hoe Jezus er uit heeft gezien. Grafische deskundigen hebben via computerprogramma's, geavanceerde 3D software, de lijkwade van Turijn doorgelicht. De Amerikaanse illustratie en animatie-studio Macbeth reproduceerde het gezicht aan de hand van foto’s van de lijkwade. Volgens de overleveringen werd het lichaam van Jezus na zijn kruisdood in deze lijkwade gewikkeld. In de lijkwade zijn nu afdrukken van een mensenlichaam te zien: het lichaam van Christus. Voor veel gelovigen is het een heilig relikwie, anderen twijfelen aan de echtheid van de afbeelding. Op de website van history.com is een animatie te zien hoe wetenschappers geprobeerd hebben om een driedimensionaal beed van het gezicht van Jezus te reconstrueren. 

maandag 29 maart | Goede Week

Kruiswegen op het internet

De Goede Week is voor mij een week van luisteren naar passiemuziek en kijken naar passiebeelden.
Op het net zijn diverse indrukwekkende versies van de kruisweg te vinden:

zondag 28 maart | Goede Week

 
De intocht in Jeruzalem door William Blake (1800)

Palmpasen, begin van de Goede Week

Uit mijn overweging bij het verhaal van de intocht in Jeruzalem (Lucas 19, 28-40):
Palmzondag heeft iets weg van een soap-aflevering. Een koning op een ezel, het lijkt wel een spotprent; zo eentje waar fundamentalisten boos over worden. Met in het middelpunt: Jezus, die Jeruzalem binnentrekt en door de mensen gezien wordt als een vrijheidsstrijder. Hij is een leider die het volk zal bevrijden van de Romeinse bezetter. Vandaag klinkt het hosanna door de straten, over een paar dagen is het: aan het kruis met Hem!
Als ik dat beeld voor mijn ogen haal, dan moet ik meteen denken aan een ander beeld: onze Nederlandse militairen in Uruzgan. Wekelijks zien we het geweld van oorlog en terrorisme in Afghanistan. En onze soldaten worden bevrijders genoemd. Wat moet je daar van denken? Al die slachtoffers, ook onder de burgers in Afghanistan, zijn die wel een rechtvaardige prijs voor het gevecht tegen de Taliban? Zijn de belangen van onze Westerse wereld  wel zo zuiver? Wordt er niet met alle beste bedoelingen meer haat gezaaid dan vrede en respect? Hoe kunnen wij ons een goed beeld vormen van wat er daar gebeurt? Krijgen we wel eerlijke informatie over die oorlog?
Want wij mensen zijn gemakkelijk te beïnvloeden, nu en toen in de tijd van Jezus. Je wordt zo makkelijk beïnvloed door het mediacircus. De hardste schreeuwers krijgen de meeste aanhang. Slechts weinig mensen hebben de moed om trouw te blijven aan zichzelf, aan hun waarden en normen, aan hun overtuigingen. Je moet wel stevig in je schoenen staan om een eigen mening te durven vormen.
Jezus van Nazareth was zo iemand die trouw bleef aan zichzelf, ook al besefte Hij heel goed welke gevaren hij liep. Hij bezat de innerlijke kracht om zich niet te laten ontmoedigen door de dreigende wolken aan zijn horizon. Hij staarde zich niet blind op het hoera-geroep van palmzondag. Maar hij hield vast aan zijn opdracht: dienstbaarheid en liefde preken en voorleven.
Palmzondag stelt ook ieder van ons de vraag: hebben wij genoeg innerlijke kracht om trouw te blijven aan ons christelijke geloof,  aan onze opdracht om onszelf dienstbaar te maken. Durven wij te blijven roepen om vrede?
Durven wij kritisch te blijven ten aanzien van de huidige politiek van Amerika? Durven wij respect te blijven houden voor de moslims in een tijd waarin dit niet meer de gewoonste zaak is?
Hebben wij voldoende overtuiging dat zorg en aandacht voor een ander, vooral voor de armen, voor de kleinen en slachtoffers, de enige weg is die leidt tot echte vrede, tot een gemeenschap waarin iedereen zichzelf kan zijn? Blijven wij geloven, dat geweld eindigt waar liefde begint...? Want alleen dan zijn we trouw aan Jezus van Nazareth zoals we hem vandaag en de komende week ontmoeten.

18 maart | kerk

... een van mijn meest geliefde kerkliederen, geschreven door Huub Oosterhuis, op de melodie van Suze Naanje, een volksliedje. Wanneer het in onze er gezongen wordt, krijg ik meer adem en zing uit volle borst mee. Al zovee keren heb ik het in mijn even gezongen. Bijvoorbeeld bij ons 25 jarig jubileum, bij mijn eerste installatie als jongerenpastor, enzovoort. Ik schiet meteen vol, bij de eenvoud van de tekst en de klanken.

Het is ook zo'n diep religieus lied. Het veronderstelt dat mensen in het diepst van hun bestaan zwervers en voorbijgangers zijn, tussen hemel en aarde. Dat wij de roepende stem van God verstaan en beantwoorden. Dat God voor ons het geluk wil en dat wij mensen dat voor elkaar zouden moeten zijn. Het rijk Gods wordt ons toegewenst. En dat allemaal in één lied. Het zegt iets over de grootse kwaliteit van dit kerklied.

Heel jammer dat ik dit kerklied niet meer zal tegenkomen inde liturgische publicaties van Heeswijk Dinther, omdat het volgens de censor van de bisschop van Den Bosch theologisch te zwak is.Ook het volgende lied op tekst van Ida Gerhardt werd door hem te licht bevonden.

Ik kan mij echt niet voorstellen dat dergelijke diep gelovige en fijnzinnige liederen niet meer in onze kerken gezongen zullen worden. Daar zijn zij onze koren en parochianen veel te dierbaar voor.

16 maart | gedicht

GRÜSZ GOTT

Ik wandelde en sprak met de Heer.

Wij wandelen naast elkaar,
de Vader en het kind
dat het nog niet begrijpt.
Het waagde nauw de vraag.

Nog met de ochtenddauw
zijn wij op pad gegaan:
Hij nam mij bij de hand.

De bloemen groeten Hem
- Yes Lord - de schuchtere beek
houdt haast zijn kabbelen in.
De bergen worden licht.

Wij wandelen naast elkaar,
de Vader en het kind.
Ik zie Hem niet, maar Hij
is mij zó dicht nabij
als geen op aarde ooit was.

(Uit: Ida Gerhardt, De hovenier)

8 maart

8 Maart Internationale vrouwendag

7 maart

Wordt een vriend of vriendin van de synagoge Breda!

Midden in het historische hart van Breda ligt, enigszins verscholen in de Schoolstraat, de synagoge van de Nederlands Israëlitische Gemeente. Meer dan 150 jaar geleden, in juni 1845, werd deze synagoge voor het eerst in gebruik genomen. Na de jaren van de Sjoah, welke ook in Breda diepe wonden achterliet, bleef er slechts een bouwval, een ruïne, over. Maar toch, na vele, vele jaren keerde de joodse gemeenschap naar deze plaats van herinneringen en emoties terug. In september 1992 werd de herbouwde synagoge opnieuw ingewijd. Sindsdien is deze synagoge wederom het religieus, sociaal en cultureel centrum van een actieve joodse gemeenschap, voor de joden van Breda en de wijde omgeving. De synagoge is tevens een monument ter herinnering aan wat eens geweest is, maar ook een plaats van verdraagzaamheid en tolerantie. Regelmatig zijn er activiteiten en bijeenkomsten waarbij de deuren van de synagoge gastvrij openstaan. In de synagoge is een bibliotheek gevestigd die voor bezoekers vrij toegankelijk is.

De joodse gemeente beschouwt het als haar verantwoordelijkheid dit kostbare gebouw zodanig in stand te houden dat ook toekomstige generaties joden, uit de stad en de verre omgeving, in Breda en synagoge zullen vinden. De vereniging "Vrienden Synagoge Breda" probeert op een bescheiden wijze hierbij een helpende hand te bieden.

Het lidmaatschap van de verenging "Vrienden Synagoge Breda" bedraagt slechts 20,- Euro per jaar (of meer) en heeft vele voordelen. De leden van de vereniging hebben gratis toegang tot de lezingen en andere culturele evenementen die door de vereniging worden georganiseerd. Daarnaast krijgt men een aanzienlijke korting op een reeks van publicaties over de geschiedenis van de joodse gemeenschappen in Noord-Brabant enz. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat u door uw lidmaatschap bijdraagt aan het instandhouden van dit zo waardevolle en kostbare gebouw: de synagoge van Breda. Indien u meent dat Breda trots dient te zijn en blijven op haar synagoge, laat dit dan merken en wordt lid van de vereniging "Vrienden Synagoge Breda". Opgeven kan via de website van www.joodsbreda.nl.

3 maart | kerk

Kerkbestuur: homo's mogen zelf voor communie kiezen

(Van de website van Trouw:) Homo's mogen zelf afwegen of er volgens henzelf beletselen zijn om naar de communie te gaan. Zware zonden moeten volgens het Bossche kerkbestuur eerst worden gebiecht. Dat laten het kerkbestuur van de Sint-Jan en plebaan Geertjan van Rossem woensdag in een verklaring weten. Vandaag was er in Den Bosch een overleg tussen het kerkbestuur, plebaan Van Rossum, vicevoorzitter Vera Bergkamp van het COC en hoofdredacteur Henk Krol van GayKrant over de behandeling van homoseksuelen in de rooms-katholieke kerk.

COC Nederland en Stichting Vrienden van de Gay Krant zijn tevreden met de „verzoenende woorden” van het kerkbestuur. „De discussie is op gang gebracht en moet worden voortgezet”, stelt vicevoorzitter Bergkamp van het COC. „Het kerkbestuur heeft ook aangegeven behoefte te hebben aan een langdurig contact voor verdere verdieping van de dialoog.”

De homobelangenorganisaties zien ook af van de voorgenomen acties om op komende zondagen ochtendmissen in katholieke kerken te blijven bezoeken. Zij roepen ook hun achterban op deze wens van het kerkbestuur te eerbiedigen. De eucharistieviering in de Sint-Jan in Den Bosch verliep zondag erg onrustig, doordat tientallen aanwezigen demonstratief en met veel kabaal de kerk verlieten toen plebaan Van Rossem uitlegde dat bij de ontvangst van de communie de juiste beleving van seksualiteit hoort. (Tot zover Trouw).

Cultuurtheoloog Bosman reageert op het compromis tussen het kerkbestuur van de St.-Jan te Den Bosch en twee homobelangenorganisaties, COC Nederland en Vrienden van de Gaykrant. "Het gaat echt niet alleen om seksuele zonden of om louter homoseksuelen. Als ik zondags naar de eucharistieviering ga, moet ik ook bij mezelf nagaan of ik wel waardig genoeg ben. Beluister het interview dat hij op BNR had.

Kijk ook op Trouw in de buurt: Roze Kerken.

27 februari | kerk

Bewogen week in kerkelijk Nederland

Het was een drukke en bewogen week. Mijn werkagenda was overbelast, vanwege het vele pastorale werk dat zich deze week aankondigde. Met vijf uitvaarten in onze parochie, waarvan ik er gelukkig 'maar'  twee hoefde te verzorgen. Ik maakte weer mee hoe betekenisvol een christelijke uitvaartdienst voor mensen kan zijn. Onze kerk kan zo warm en gastvrij zijn voor velen. De evangelielezing van de uitvaart van vrijdag bevatte die uitnodigende tekst van Jezus: " In het huis van God is ruimte voor velen." Al bedoelde Jezus daar natuurlijk niet de kerk mee, maar de hemel. Voor een kerkgemeenschap die zoveel waarde heeft voor velen, daar wil ik graag voor werken.  

Dit positieve en uitnodigende gevoel dat ik in deze vieringen had, staat echter in schril kontrast met andere ervaringen over kerk-zijn in deze week. Ik doel dan op Reusel waar pastoor Buyens weigerde om de heilige Communie uit te reiken aan zijn kerkgangers.  En op het krantenbericht dat waarschijnlijk ook bij de Salesianen sprake is geweest van seksueel misbruik van kinderen. De kranten schreven er uitgebreid over, met hele en halve waarheden. Lees bijvoorbeeld bij de Wereldomroep, of het commentaar van Frank Bosman en de open brief van Christian Ouwens. Deze berichten roepen bij mij de vraag op: "Dit is toch niet de kerk waarvoor ik werken wil?"

In het kerkelijk klimaat van Nederland stijgt de temperatuur niet. 
Ik verlang naar warmere tijden en ik bid:

"God zend ons op weg
als mensen die geloven,
de banden kunnen smeden,
die grenzen overschrijden,
die mildheid kunnen brengen,
die troosten en nabij zijn,
die vreugde kunnen geven,
die broeder en zuster durven zijn.
Zend ons op weg
als mensen die vertrouwen,
de toekomst tegemoet...." 

21 februari

Ingrid Jonker

Vandaag bij de VPRO, op zondagmorgen, drie gezongen gedichten van deze ontroerende dichteres uit Zuid Afrika. Lees haar gedichtenbundel Versamelde Werke!. Twee andere gedichten:

.

Ontvlugting

Uit hierdie Valkenburg het ek ontvlug
en dink my nou in Gordonsbaai terug:
Ek speel met paddavisse in 'n stroom
en kerf swastikas in 'n rooikransboom

Ek is die hond wat op die strande draf
en dom-allenig teen die aandwind blaf
Ek is die seevoël wat verhongerd daal
en dooie nagte opdis as 'n maal

Die god wat jou geskep het uit die wind
sodat my smart in jou volmaaktheid vind:
my lyk lê uitgespoel in wier en gras
op al die plekke waar ons eenmaal was.

.

Puberteit 

Die kind in my het stil gesterf 
verwaarloos, blind en onbederf 

in een klein poel stadig weggesink 
en iewers in die duisternis verdrink 

toe jy onwetend soos 'n dier 
nog laggend jou fiesta vier. 

Jy het nie met die ru gebaar 
die dood voorspel of die gevaar 

maar in my slaap sien ek klein hande 
en snags die wit vuur van jou tande: 

Wonder ek sidderend oor en oor 
Het jy die kind in my vermoor…? 

Ingrid Jonker

20 februari | Politiek

Ik had een kleine droom

Vannacht had ik een kleine droom. In mijn slaap zag ik een heilige kamer. Vol met regeringsleiders en andere politici. En weet u wat ik tot mijn verbazing zag ?

Ik zag leden van de tweede kamer die elkaar niet uitscholden. Eerlijk en vriendelijk voerden ze een discussie over zaken die er toe deden. Ze lieten elkaar uitpraten en hadden respect voor elkaars meningen. Benieuwd naar wat ze van elkaar konden leren. Samen zochten ze naar oplossingen. Aan zulke mensen kon je het politieke beleid van ons land met vertrouwen overlaten.

Ik zag een voorzitter van de kamer, die luchtig de orde in stand hield. Die de regels van het politieke spel goed beheerste.

Ik zag een premier en ook vice-premiers die volwassen wilden vertellen wat ze verkeerd hadden gedaan. Die openlijk hun schuld toegaven en zo een basis legden voor vertrouwen en voor de toekomst. Een premier die op de belangrijkste momenten voor zijn regering daar was, waar hij hoort te zijn: niet afwezig maar proberen om de meningen bij elkaar te brengen.

Ik zag een regering die er alles aan deed om besluiten van de kamers uit te voeren. De wil van de volksvertegenwoordiging achtten ze van het allergrootste belang. Ministers die niet zaten te twitteren terwijl zij toegesproken werden door de kamer. En als een van de ministers onverhoopt iets anders wilde dan de besluiten van de kamer, werd hij vriendelijk door de premier toegesproken om zijn mening te veranderen.

En toen: met een zware bonkslag werd ik wakker. In mijn kamer was een grote kast helemaal plat gevallen. Reeds voor de vierde keer, dat het gebeurde. Het is beter dat we op zoek gaan naar een heel ander kabinet, dacht ik. Geen oude wijn in nieuwe zakken. Het oude heeft tegen beter weten al te veel kansen gekregen.   

17 februari | Vasten

 Aswoensdag

Vandaag tekenen vele christenen zich met as;
een kruisje op het voorhoofd, 
vies en vuil op de eerste dag van de veertig dagen.

Want van stof en as zijn wij gemaakt,
van aarde, nietig en kwetsbaar,
eens worden wij meegenomen en verstrooid door de wind,
teruggegeven aan de grond va ons bestaan.

Een teken op mijn hoofd,
wat mij nederig maakt en deemoedig.
Ik kijk naar mezelf
en zie de vergankelijkheid van mijn bestaan.
En... het maakt mij niet triest.
Zo velen, zo vele miljarden mensen zijn ook gemaakt
uit stof en aarde,
naar Gods beeld en bedoeling.
Liefde heeft de schepper in de stof gelegd,
ook in de stof die mij gemaakt heeft.
Zo kan ik mij verbonden weten,
met alles wat leeft en bezield is,
wat van stof en aarde is.

17 februari | Vasten

Vasten
is een uitgelezen tijd 
om halt te houden 
en het dwingend ritme van leven 
of geleefd worden te breken, 
om vraagtekens te plaatsen 
bij wat normale gang van zaken heet.

Uitgelezen tijd 
om weer op zoek te gaan
aar zin en betekenis van ons bezig zijn.
Om weer grond om op te staan 
en door te gaan, 
geworteld in het oude visioen 

dat zo diep in mensen zit; 
goede schepping, 
vredevolle wereld,
liefdevolle mens.

Uitgelezen tijd 
om wat meer zicht te krijgen 
op de weg die wij te gaan hebben, 
en stap voor stap 
met velen samen 
die weg ook gaan.

Uitgelezen tijd om echt te leven, 
misschien ook wel te her-leven 
naar Pasen toe. 
En ook daarna.
(C.Desoete)

7 februari | kerk

Heilig Vormsel

Vanmorgen zijn er in de Martinuskerk in onze parochie 18 meisjes en jongens gevormd. Het was een erg inspirerende en warme viering. Bisschop van den Hende vertelde in duidelijke taal wat voor he het vormsel betekent. Op zo'n manier at de jongeren het ook kunnen verstaan. De vormelingen hadden elfjes gemaakt: kleine gebeden of gedichtjes die uit elf woorden bestaan. We hebben ze opgehangen in het parochiecentrm, in de ruimte aar we met z'n allen ontbeten hebben, vlak voor de Vormselviering. Enkele elfjes:

7 februari | tussendoortje

Zolang er mensen zijn die zingen,
niet omdat zij dit willen,
maar omdat er een stem in hen oprijst.
Zo zijn er ook mensen die geloven,
niet uit angst en niet uit hoop op beloning,
maar omdat zij krachtens hun wezen niet anders kunnen.

Abel Herzberg

2 februari | kerk

Poolse of Afrikaanse priesters zijn niet de oplossing

Bisschop Roger Vangheluwe van Brugge wil geen buitenlandse priesters om het priestertekort in zijn bisdom op te vangen. Mgr. Vangheluwe: “Ik weet dat het elders gedaan wordt, maar ik vind het geen goede zaak om Afrikanen of Polen hier als priester aan de slag te laten gaan. Ik krijg vaak de vraag van Polen om hier als priester te komen werken. Ook uit Afrika zijn er geregeld mensen die me contacteren. Maar ik wimpel dat af. Afrikaanse priesters kunnen in hun thuisland veel nuttiger werk leveren. En wat is de motivatie van die mensen? Onze Kerk redden of naar België komen omdat we het hier beter hebben dan daar?”
Hans Geybels, perschef van het aartsbisdom, deelt de mening van mgr. Vangheluwe: “Een priester uit Afrika weghalen om hem hier aan de slag te laten gaan, berokkent meer schade dan dat je er goed mee doet. Vaak zijn de priesters de enige opgeleiden van hun dorp of stad. Moet je die daar dan laten vertrekken? Bij Polen speelt vooral het cultuurverschil. Polen is een zeer katholiek land. Als die dan in een geseculariseerd land als België aan de slag gaan, zijn ze vaak binnen de kortste keren ontgoocheld. Het cultuurverschil is gewoon te groot.”
“Je kunt in een kerk in een West-Vlaams dorpje niet beginnen zingen en dansen zoals dat in Afrika gebeurt. Door niet voor buitenlanders te kiezen, wil ik het volk ook duidelijk maken dat er nood is aan nieuwe roepingen”, besluit mgr. Vangheluwe. (Bron: Kerknet Vlaanderen)

27 januari 

Herdenking bevrijding Auschwitz

In Polen wordt vandaag de bevrijding van het voormalige vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau door het Rode Leger herdacht. De bevrijding vond precies 65 jaar geleden plaats. Vlak voor de herdenking werden in Kamp Westerbork de laatste namen voorgelezen van de 102.000 slachtoffers van de nazi-kampen uit Nederland. Nooit mogen wij vergeten of onze ogen sluiten voor de catastrofe die toen heeft plaatsgevonden. 

Ik wil weten
of het wel waar is,
dat er een uur komt
waarin de blinden
zullen zien.
Er is haast bij
het einde
van dit
donker.
God
er is haast
bij het licht.

Geert Boogaard

26 januari | internet

Tip: website Onze Lieve Vrouwe Abdij Oosterhout

Sinds 15 december hebben de zusters Benedictinessen van Oosterhout hun eigen website. Het s een uitnodigende site, mooi vorm gegeven en met goede informatie (www.olvabdijoosterhout.nl). De site is samengesteld door de zusters zelf met eigen fotomateriaal (zie foto rechts). 

Van de homepage:
"In de Onze Lieve Vrouwe Abdij wonen, leven, werken en bidden de zusters Benedictinessen als gemeenschap rond Jezus Christus volgens de Regel voor monniken van de Heilige Benedictus. Hun spiritualiteit, gevoed door het gebed, krijgt gestalte in toewijding en dienst, in gebed, lezing en onderlinge liefde. Hun voornaamste taak en bron van inspiratie is de viering van de liturgie in Eucharistie en Getijdengebed. Zij verlangen naar zuiverheid van hart om ontvankelijk te worden voor het mysterie van God en het leven in de Geest. Verbonden met de wereldkerk vormen zij een kleine kern, waar in eenvoud voelbaar wordt dat God woont onder de mensen."

21 januari | film

Film Avatar, de moeite waard

Afgelopen weekend won de sciencefiction film Avatar de twee belangrijkste Golden Globes; voor de beste film en James Cameron kreeg de prijs voor beste regisseur. Avatar is een groot kassucces maar vaak betekent dat nog niet dat de film ook een succes is. Avatar is de duurste film ooit gemaakt. Naar verluidt kostte de productie meer dan 300 miljoen dollar. Na nog geen week draaien (!) had de film al meer opgebracht dan hij gekost had. Onvoorstelbaar! Terwijl de film juist kritiek wil leveren op de hebzucht van mensen. In Amerika en Engeland schijnt de film een heuse rage te zijn. Ouders vernoemen hun baby's naar de hoofdrolspelers. 

Het verhaal speelt zich af op de  planeet Pandora,waar een strijd aan de gang is tussen de wrede mensheid en het locale volk van de Na'avi. Deze blauwgekleurde mensen leven in harmonie met de natuur, met de uitgestrekte oerwouden op Pandora. Hiernaast zie je de intrigerende hoofdrolspeelster Zoe Soldana, geschminckt als Neytiri. Regisseur James Cameron laat prachtige beelden van deze ecologische planeet en haar bewoners zien. 
Maar de mensheid heeft dringend behoefte aan grondstoffen en willen daarvoor de onschuldige Na'avi te verjagen. De mensen veroorzaken daarmee een grootse milieuramp. Een bekend gegeven. Wanneer je van sciencefiction houdt, of van sprookjes en elfjes, moet je zeker gaan kijken, hoe dit afloopt. 

De film heeft de nodige kritiek gekregen van het Vaticaan. L’Osservatore Romano beschuldigde regisseur James Cameron. Hij zou van ecologische waarden religieuze waarden maken. Avatar zou impliceren dat “de natuur niet langer een creatie is om te verdedigen, maar een goddelijkheid om te aanbidden.” De natuur is een schepping van God, geen godheid zelve, aldus het Vaticaan. 

Met veel plezier heb ik naar de film gekeken. Het verhaal is misschien een tikje te romantisch en te voorspelbaar maar toch. Waar ik van genoten heb, is de eenvoud waarmee deze natuurmensen contact met elkaar zoeken en in contact staan met andere levende wezens, zoals paarden, vogels en bomen. Als ze elkaar ontmoeten zeggen ze: "Ik zie jou." 
En ook met God kunnen zij op een simpele manier contact maken. Zij pluggen met hun haren, die in staarten zijn samen gebonden, gewoon in bij God. OP elk moment van de dag kunnen zij zo een directe verbinding met God maken. Zo is het toch ook in het gewone leven?! Je moet je openstellen voor God...

16 januari | gebed 

Bidden kan op zoveel manieren

Wanneer ik bid...
nee ik lig er niet
bij geknield
meestal sta ik geleund tegen
mijn boekenkast,
mijn armen er bovenop
en mijn hoofd er net
bovenuit
en zo praat ik dan.
vertrouwelijk
met God,
omdat hij mijn vriend is
en mijn hele leven
hem interesseert..

Geert Bogaard

13 januari

De barmhartige Samaritaan

Soms kan het wonderlijk lopen. Gisteravond had ik een fijn gesprek met een aantal jongeren van ons Jongeren Koor Princenhage. Samen hebben we de volgende viering van het koor voorbereid. We bespraken met elkaar een thema dat voor hen belangrijk is en we zochten daar passende teksten, gebeden en rituelen bij. Om er samen een boeiende jongerenviering van te maken. Meestal hebben we bij onze voorbereidingen geen gebrek aan mogelijke thema's en teksten. Alleen een passend evangelieverhaal erbij zoeken, dat duurt in de regel veel langer. Dat is meestal een lastiger zoektocht. Gisteravond niet, want meteen bracht een van de jongeren het verhaal van de Barmhartige Samaritaan in. Dat verhaal ontroerde ons. We hebben het verhaal samen gelezen en het raakte ons. Als u het niet (meer) kent, lees het dan bij Lucas, hoofdstuk 10. Het blijft een indringende parabel. Parabèl , zo noemde een van de jongeren het. Ik legde uit wat een parabel is: een verhaal dat gelijkt op de werkelijkheid en ons iets wil leren of uitleggen. Jezus spreekt graag in gelijkenissen. De parabel vertelt over een man die aan de kant van de weg ligt, dor rovers overvallen en gewond. Wie helpt hem? En wat leert het verhaal ons, over voor een ander? Kortom: het leverde veel gespreksstof op en voldaan ging ik naar huis, door de kou naar Rijen.

In Rijen reed ik voorzichtig de wijk in, waar ik woon. Over de gladde, opgevroren wegen, want er is hier niet gestrooid. Langs de weg stond een klein schoothondje te blaffen. Toen ik goed keek, zag ik dat er aan de kant van de weg een oudere man in de sneeuw lag. Languit, in de goot. Ik stopte mijn auto en ging kijken. Een bejaarde man was er gevallen, door de gladheid. Hij kon niet overeind komen. Ik probeerde hem te helpen, maar het lukte niet. Mijn eigen stramme rug hielp niet mee. Geen beweging in te krijgen en ik merkte dat de man geen enkele kracht in zijn lichaam had. Het was er koud en erger nog: zijn handen voelden koud aan. Snel belde ik bij bekenden aan in de wijk. De man kon op geen enkele manier vooruit. In de sneeuw laten liggen was geen optie. Met moeite kregen we samen de oude man op een keukenstoel. Gelukkig kwamen er nog enkele mensen bij staan en twee sterke mannen droegen hem, gezeten op de stoel, naar huis. De oude man was van de kaart en zijn hondje blafte tegen iedereen. Met de ambulance is hij midden in de nacht naar het ziekenhuis van Helmond (!?) gebracht. De ziekenhuizen dichterbij hadden geen plaats. Vandaag nog moet hij geopereerd worden, want hij heeft zijn heup gebroken. Ik wens hem alle beterschap toe. 

Hoe een bijbelverhaal, uit het leven gegrepen is.

13 januari | humor ?

Een bisschop probeerde na te gaan in hoeverre een groep geloofsleerlingen het doopsel waardig was. “Waaraan kunnen anderen zien dat je katholiek bent?” vroeg hij hun. Geen antwoord. Niemand had deze vraag verwacht. De bisschop herhaalde de vraag. En daarna nog eens, waarbij hij een kruisteken sloeg in de hoop de anderen hiermee een hint te geven. Ineens kreeg iemand een inval. “Liefde”, zei hij. De bisschop was verrast. Hij was sprakeloos. “Verkeerd”, wilde hij zeggen, maar hij herstelde zich net op tijd.
(Anthony de Mello, Het gebed van de kikker, Tielt, 1995.)

11 januari

Sneeuw, sneeuw, sneeuw...

Uit de toevoegingen aan het bijbelboek Daniël (45-50):

Koude en warmte, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid.
Rijp en sneeuw, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid.
Vorst en vrieskou, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid.
IJs en sneeuw, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid. 

Op de eerste zondag van de Advent, net vóór Sinterklaas en alweer een maand geleden, hebben de kinderen in onze Martinuskerk in de viering een verlanglijstje voor Kerstmis gemaakt. Bovenaan het lijstje had ik als voorbeeld gezet: witte kerst. Daaronder hadden kinderen betere verlangens geschreven voor Kerstmis, zoals: vrede op aarde, geen boeven meer op de wereld, geen oorlog meer, dat oma beter wordt, enzovoort. De eerste wens is aardig gelukt, nu de rest nog...

 
(© aardewerk)

10 januari 2010 | Kerk

Afscheid van een groots
en vooral zachtmoedig kardinaal Dannels

Dit weekeinde hebben we afscheid genomen van een goed mens, een goed bisschop, Gottfried Danneels. In Belgi"e werd hij zelfs de "vader des vaderlands" genoemd. Ik ben hem dankbaar voor het vele goede werk dat hij voor onze kerk heeft gedaan. 

Uit zijn laatste preek als aartsbisschop:
‘Hou van de Kerk’. Ik heb ze heel mijn leven van harte gediend. Een bisschop is met de Kerk getrouwd. Daarom draagt hij ook een ring. Hou van de Kerk! Zeker, ze heeft haar rimpels, hoe kan het ook anders na 2000 jaar. Het Hooglied
zegt: ‘Al ben ik donker van huid, toch ben ik mooi. Kijk niet op mij neer omdat ik donker ben omdat de zon mij heeft verbrand… ik moest waken over de wijngaard van mijn broers… (Hl 1,5 e.v.). Om de Kerk te zien zoals ze echt is – goddelijk en menselijk tegelijk - heb je geloof nodig; die scherpe blik die tot in de diepte door kan dringen; die ziet wat niet te zien is. Want de Kerk bergt in zich een ondoorgrondelijk geheim. Ze heeft iets donkers en iets lichtend, zon en schaduw glijden beide over haar heen. Ik zeg het zo graag Augustinus na: ‘Als ik over de Kerk spreek, kan ik maar niet ophouden.’ En telkens we een fout in haar ontdekken, moeten we - na een moment van pijn – kunnen zeggen: ‘Maar misschien is die vlek op haar huid, eigenlijk de mijne, ze kleeft aan mijn huid.’ Ze is mijn moeder en alle moeders krijgen rimpels. Maar precies daarom zien we onze moeder steeds maar liever: het is immers de mijne. (Kijk op Kerknet Vlaanderen, lees zijn laatste homilie of het afscheidsinterview uit Kerk en Leven)

“Als ik terugkijk op deze dertig jaar herderschap onder u, wat valt er te zeggen?”, vroeg kardinaal Danneels zich aan het einde van zijn homilie in de Brusselse kathedraal hardop af. Hij gaf zelf het antwoord: “Ik zie wat ik gedaan heb en wat ik niet deed. Ik ken mijn slagen en mislukken, zie de benutte en de gemiste kansen, mijn gaven en gebreken, mijn goed en mijn kwaad. Wat te zeggen? Dit, misschien dit: wat de jonge pastoor uit de roman van Georges Bernanos ‘Journal d’un curé de campagne’ fluisterde net voor hij stierf: ‘Tout est grâce’. Alles is genade… Ja. ‘Alles is genade.’ Is het toeval dat dit woord juist ook het woord was van de heilige Teresia van Lisieux? Tout est grâce. Alles is genade. Dank God met mij.”

Nog een kans om de kardinaal te zien: de toestand volgens de kardinaal.

1 Januari 2010

Een gezegend en gelukkig nieuwjaar !

Het nieuwe jaar begin ik met een gedicht, bijna een gebed van Inge Lievaart, een van mijn favoriete dichters.

NA HET FEEST

Wanneer het feest
van zingen en verheugen
over het goede nieuws
- de nieuwe mens
en op de aarde vrede -
voorbij is

en weer het slechte nieuws
van onveranderd leed
van oorlog en van onrecht
van niet te tellen doden
als spotte het daarmee
zwart op de voorgrond treedt -

zeg dan: "En toch en toch"
in weer en weer herhalen -
een kleine zwakke tegenspraak
maar sterker dan de antimacht
want door God zelf bevestigd
als amen: dat het waar is

Inge Lievaart

25 December 

Zalig Kerstmis voor u!

We hebben het goed gevierd in onze parochie, de geboorte van Jezus. Gods Liefde is weer geboren in onze harten. Dat mag ik best zeggen, want zo heb ik het ervaren: in de gezinsviering, in de jongerenviering en met de allerkleinsten in Kindje Wiegen. Dankbaar dat ik dat als pastor mag meemaken. Een stukje uit mijn overweging van gisteravond in de jongerenviering:

De eenvoud en de liefde van het kind, dat net in de wereld gekomen is, nodigt ons allemaal uit om ook liefdevol in de wereld te zijn,  om respectvol met elkaar om te gaan. Dat is de eenvoudige boodschap die het kleine kind elk jaar weer in ons hart legt. Het kind nodigt ons uit om Gods Licht door te geven,  om een lichtpuntje te zijn voor anderen en de wereld beter te maken. 

Wat kunnen wij doen om de wereld leefbaar te maken, om de liefde van het kerstkind te beantwoorden? 
Hoe dragen wij de vrede uit? Moeten we de straat opgaan en actie voeren,  ons verzetten tegen het geweld in het Midden Oosten? Om van Afghanistan geen zoveelste Vietnam maken? We kunnen in ieder geval veel meer onze stem laten horen tegen het oorlogsgeweld op onze aarde. En het zou ons sieren wanneer wij ons meer zouden inzetten om de kloof tussen rijk en arm in de wereld te verminderen.

Maar dat is misschien te grootschalig voor ons, te politiek beladen voor velen. We kunnen ook grootse kleine dingen doen: niet onverschillig worden, niet van ‘mijn tijd zal het wel duren’  of ‘alleen kun je niet veel’. Maar respect in onze samenleving opbouwen, vooroordelen afbreken, niet discrimineren. Of heel eenvoudig: elkaar niet uit het oog verliezen, aandacht voor een ander hebben, je oefenen in naastenliefde, burenhulp, gastvrijheid.
En tijd vrij maken voor dingen die echt van belang zijn.

Misschien kan de geboorte van Jezus ons helpen  
om te blijven geloven 
in hoop en niet in wanhoop,
in vrede en niet in geweld,
in liefde en niet in haat,
in het leven en niet in de dood.
Ja, zo wordt Christus in ons geboren. 
Het zou altijd Kerstmis moeten zijn!

24 December | Positief nieuws

Kerstberichtje: kindje Jezus tussen de minaretten

Een kerk in het Zwitserse Bellinzona heeft minaretten geplaatst rond de kribbe van het kindje Jezus. In Zwitserland stemde onlangs 57 procent van de bevolking tegen minaretten op moskeeën. De kerk Sacro Cuore wil hiermee een signaal aan de mensen afgeven van verbroedering en mensenrechten. Rond de kribbe liggen ook verzen uit de Bijbel en de Koran. 

20 December | Advent

Laatste Zondag van de Advent

De laatste zondag van de Advent staat in onze parochie in het teken van vergeving. We staan stil bij onze tekortkomingen en vragen elkaar en God om vergeving. Vroeger trok men dan het boetekleed om. Nu hebben engelen buiten alvast een wit kleed op de straten en huizen gelegd. De komst van Gods Liefde op aarde wordt goed voorbereid. Ik lees een gedicht van Inge Lievaart, in het teken van de laatste dagen van de Advent.

Eens zal die dag…

Eens zal die dag gekomen zijn
voorbij aan duisternis,
dat zal een dag van dromen zijn
waar geen bedrog in is:
het donker is vergaan,
geen schaduw bleef bestaan,
het Licht, het ongeschapen Licht,
toont ons zijn aangezicht.

Eens zal die dag gekomen zijn
die louter luister is,
de schepping zal volkomen zijn,
o groot geheimenis:
de zonde is vergaan,
geen schaduw bleef bestaan,
het Licht, het ongeschapen Licht,
toont ons zijn aangezicht. 

Inge Lievaert

13 december | Kerk

Evangelie van Thomas uitgelezen

In het voorbije seizoen hebben we opnieuw met een cursusgroep het evangelie van Thomas (uit)gelezen. In vijf bijeenkomsten hebben we het kleine boekje samen doorgenomen. Het accent in deze cursus lag op de eigen beleving, of liever gezegd "door-leving". Wat de uitspraken (ook wel logia genoemd) voor ieder van ons mogen betekenen. We nemen ook kennis van de noodzakelijke achtergrondinformatie, maar de nadruk ligt toch op de eigen spirituele en religieuze ontwikkeling van de deelnemers. Aan het eind van de cursus wordt eenieder uitgenodigd om een eigen logion te schrijven. Het is een creatieve werkvorm om kort te beschrijven hoe het evangelie van Thomas en het groepsgebeuren geholpen hebben bij de eigen geestelijke ontwikkeling. Het is indrukwekkend om te lezen wat sommigen daarvan gemaakt hebben. Een keuze - in  de stijl van het evangelie van Thomas:

1. Jezus zegt: 
Wie deze wereld koestert n bewaart, geen schade toebrengt aan het klimaat, aan aarde, lucht en water, behoedzaam omgaat met planten en dieren, met de vissen in de zee, de vogels van de hemel, de dieren die in het ild leven en met de levende wezens die op aarde rondkruipen, die de mens, als evenbeeld van God geschapen, liefheeft als zichzelf, zal ik het Leven schenken en hij zal opgenomen zijn in het Rijk Gods. Hij zal leven in mijn liefde, in rijkdom en voorspoed.

2. Jezus zegt:
En alles zal zijn, zoals de mens het bij Hem heeft weggelegd.

3. Jezus zegt:
Wie achterom kijkt zal nooit vooruitkomen. En wie achterom kijkt naar de Zoon zal nooit bij de Vader komen.

4. Jezus zegt:
Als iemand iedereen denkt te doorgronden, dan doorgrondt hij niemand.

5. Jezus zegt:
Komt allen tot mij. Dat houdt in: behandel alle mensen gelijk en sluit niemand uit. Sta daarom met gespreide armen open voor alle tekenen en signalen waarin wij God kunnen vermoeden.

6. Jezus zegt:
Spreek geen kwaad over andere mensen en neem geen roddels van anderen aan. Laat de praatjes bij mensen die ze veroorzaken. Roddels benadelen niet alleen uw naaste en zijn omgeving, maar meer nog u zelf omdat ze uw hart verduisteren, en dat van anderen. 

11 december | Advent

Hoop

Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.

Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
Een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.

Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
Niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop is niet hetzelfde als optimisme,
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

Vaclav Havel

11 December | godsdienstwaan

Kerstkaarten taboe bij ABN Amro

De ABN Amro Bank wil voortaan met Kerst geen kerstkaarten meer versturen aan cliënten en personeel. Ook kerstcadeautjes zijn uit den boze. Aldus een rondschrijven van het hoofd personeelszaken van ABN Amro midden november. De reden voor het verbod is de religieuze achtergrond van het kerstfeest. De bank wil religieus neutraal blijven.

Ook geen kerstbomen meer op Hogeschool Amsterdam! Geen kruis meer op de mijter van Sinterklaas! Ik denk dat het afwijzen van religieuze symbolen eerder leidt tot meer dan tot minder religieuze discriminatie (nadenkertje!) Het zou mij erg ontroeren wanneer ik bijvoorbeeld bij het Suikerfeest of het Joodse Paasfeest een passend kaartje van mijn bank (?) toegestuurd zou krijgen.

10 December | Advent

.

Hemelse dauw, wees ons gegeven,
daal uit uw hemelvrede neer,
wees onze Broeder, onze Heer en
doe ons in uw komst herleven.

(Antifoon Adventslied) 

.(Advent van Roger Hutchison)..

8 December 

Feest van Maria Onbevlekte Ontvangenis (Immaculata)

Zuster Immaculata,
die al vier en dertig jaar
verlamde oude mensen wast
in bed verschoont en eten voert,
zal nooit haar naam vermeld zien.
Maar, elke ongewassen aap
die met een bord: dat hij voor dit of
tegen dat is, het verkeer verspert,
ziet 's avonds reeds
zijn smoel op de teevee.
Toch goed dat er een God is!

Gerard Reve

Over de Onbevlekte Ontvangenis van Maria gaan de meest fantastische verhalen rond. Waarschijnlijk ook omdat het zo'n curieuze leerstelling van de Rooms-Katholieke Kerk is. De leerstelling heeft in ieder geval helemaal niets te maken met de maagdelijkheid van Maria. Trouwens ook over de maagdelijkheid van Maria worden veel onzinnige zaken verteld. Daar zal ik rond Kerstmis nog op terugkomen.

Het feest van Maria Onbevlekte Ontvangenis wordt gevierd op 8 december, negen maanden voor het feest van de geboorte van Maria op 8 september. Het kon volgens sommige kerkelijke theologen natuurlijk nooit zo zijn dat Jezus uit een 'gewone' moeder geboren was. Als de moeder van Jezus ook beïnvloed was door de erfzonde, hoe kon Jezus dan de Redder van de wereld worden? Daarom bedachten die 'scherpzinnige' theologen dat Maria zelf op een bijzondere manier geboren moest zijn. Zij zou in de schoot van haar moeder Anna ontvangen zijn zonder erfzonde, met een onbevlekte ziel. Met andere woorden: God had bij haar geboorte haar ziel reeds gezuiverd van alle vlekken. Volgens deze katholieke geloofsleer was Maria dus de enige vrouw in de wereldgeschiedenis die nooit met enige vlek van de erfzonde bezoedeld was. Op 8 december 1854 werd dit dogma in de pauselijke bul Ineffabilis Deus afgekondigd door Paus Pius IX. In veel landen (Italië, Spanje, Oostenrijk en Zwitserland) is deze feestad een vrije dag. Zie voor meer informatie op de site van Katholiek Nederland.

5 December | Advent

Adventskrans

Elke dag wordt wat korter.
Elke dag wordt het een beetje donkerder.
Elke dag een beetje meer nacht.

In de donkerte van die nachten
ontsteken we elke week een kaars meer
tot we de krans rond zijn
en er weer genoeg licht en warmte zal zijn
om God een thuis te geven.

Als je merkt
dat duisternis en kilte
ook in en rond mensen
voelbaar zijn,
wordt het verlangen groot
naar ‘anders’ en ‘beter’

- wacht niet af -

Als je warmte uitstraalt,
langzaam weer mens wordt,
meer mens met 
de ongeziene mens,
dan is er groeiend licht,
dan wordt het Advent…

3 december | kerk

Vaticaan veroordeelt discriminatie van homoseksuelen

Pater Federico Lombardi, directeur van de persdienst het Vaticaan, heeft namens het Vaticaan elke vorm van discriminatie van homoseksuelen veroordeeld. Daarmee reageerde hij op de controversiële uitspraken van kardinaal Javier Loazano Barragan. De Mexicaanse kardinaal had eerder in een gesprek met een Italiaanse nieuwswebsite gezegd dat 'trans- en homoseksuelen nooit in het koninkrijk der hemelen opgenomen zullen worden'. "Ik zeg dat niet, maar St.-Paulus', aldus nog de kardinaal.
Pater Lombardi liet er geen twijfel over dat het Vaticaan het oneens is met de visie van de kardinaal. “Ons standpunt houdt in dat er geen enkele reden is om homoseksuelen te veroordelen. Wij roepen op tot respect.” (Bron: Kerknet)

2 december | mystiek

Feestdag van Zalige Jan van Ruusbroec (circa 1292-1382)

Vandaag vieren we de feestag van de Vlaamse mysticus Jan van Ruusbroec, ook wel "de Wonderbare" genoemd. Hij was een van de grootste mystici van België. Ruusbroec was kapelaan van de St Goedele kerk van Brussel. Juist in de drukke stad ervaarde hij mystieke ervaringen. Na jarenlang pastoraal werk trekt hij zich met enkele vrienden terug in het Zoniënbos bij Groenendaal. Ruusbroec verliet Brussel voor Groenendaal omdat hij "zich wilde terugtrekken uit de menigte van mensen". De eerste jaren leefden zij zonder regel en zonder overste. In 1350 is de kleine gemeenschap overgegaan tot het stichten van een klooster van reguliere kanunniken (Augustijns). Gedurende deze jaren in Groenendaal trok Ruusbroec zich vaak terug in de bossen. Hij nam wastafeltjes mee om te noteren wat hem werd ingefluisterd door de Heilige Geest. Daar ervaarde hij Gods tegenwoordigheid. En hij was in staat om zijn ervaringen en mystieke kennis aan anderen mee te delen.Zijn invloed heeft snel over heel Europa verspreid. Kort na zijn dood krijgt hij de bijnaam 'admirabilis' ("de wonderbare"), en wordt momenteel terecht tot één van de grootste mystici uit de wereldliteratuur gerekend. Paus Pius X verklaarde Jan van Ruusbroec in 1903 zalig.

"De ontmoeting met God is de vervulling van ons bestaan." zegt Ruusbroec. Hij laat zien, uit eigen ervaring, hoe je het Goddelijke kunt ontmoeten. Hij verwijst naar een weg niet naar God hoog boven in de hemel, maar meer de diepte in, in ons eigen wezen. Hij schrijft over de verbondenheid van de ziel met God. Maar zonder 'ontmenselijkt' te worden. Door 'geheel' in God te zijn, ben je ook 'geheel' in jezelf. Een "ghemeyne mensch" zoals hij het noemt. 

"Verhef dan Uw ogen boven de rede en boven elk beoefenen van de deugden en beschouw met een liefhebbende geest het levende leven dat de oorsprong en de oorzaak is van alle leven. Zie het aan als de heerlijke afgrond van Gods rijkheid en de levende bron waarin wij ons met God verenigd voelen." "Daar moeten wij blijven, onverdeeld, leeg en beeldloos. Daar, in niet-weten en in donkerheid, is niets anders dan een grondeloos schouwen: wat wij aanschouwen dat zijn wij, en wat wij zijn, aanschouwen wij." (Ruusbroec)

Jij die in mij woont

Jij die in mij woont met de kracht als van een opspuitende bronwel,
 vol sprankelend, leven gevend water.
 Ik heb het - tot mijn schade en schande - klaar gekregen
(wie laat nu het meest vrij?)
om jaar na jaar stenen te verzamelen
en daarmee die bronwel in mij te begraven
onder puin en gruis en eigen drukdoenerij.

Ik moet Jou weer opgraven in mij,
opdelven in mijn diepste diep,
het schilderijtje van mijn wezen,
mijn gelaat grondig laten restaureren van jarenlang vuil.
Jij hebt er Jouw gezicht in uitgetekend,
daar waar Jij verblijf houdt, diep in mij. 
Wanneer krijg jij het klaar om Jouw beeltenis
in mijn wezen weer van blijdschap te laten stralen
in dat verfrissend, opspattend bronwater, 
daar diep, heel diep in mij verborgen?

Kom, trek me naar binnen, 
blijf kloppen aan de poort 
want ook mijn oren zijn doof geworden, 
blijf schijnen in de nacht 
want de blindheid van mijn ogen is bijna totaal. 

Kom, delf op mijn ware gelaat, 
maak mij mooi, maak van mij Jouw liefste mens,
ik kan niet meer zonder Jou,
 Jij die woont in mij, opborrelende Minne -
 kracht wassend water dat leven doet. 
Kom, leef je uit in mij.

(Ruusbroec) 

Meer teksten van deze mysticus zijn ook on line te vinden:

Jan van Ruusbroec - Ruusbroecgenootschap - Mystiek Mediapastoraat

2 december | kunst

Robert Crumb: Genesis

Ruim vier jaar werkte Robert Crumb aan een eigen interpretatie van het boek Genesis. Crumb werd bekend door zijn talrijke strips en stripfiguren (zoals Felix the Cat). Hij heeft geprobeerd zo dicht mogelijk bij de originele (Engelse) bijbeltekst te blijven. Zo heeft hij van Genesis ee boeiend stripverhaal gemakt. 

In een interview met Time Magazine bekende Crumb dat hij er aanvankelijk nog niet uit was hoe hij God zou afbeelden. ‘Eerst dacht ik aan een licht in de hemel waaruit tekstballonnen tevoorschijn kwamen. Maar toen maakte een droom me duidelijk hoe hij er precies uitzag. Hij had een lange witte baard, een zeer mannelijk gezicht en hij leek als twee druppels water op mijn vader.' (Klik op de beide plaatjes onder)

......

Zo ben ik weer opnieuw het eerste boek van de bijbel aan het lezen, prachtig toch.
Zie ook de officiële Crumb website. En een korte biografie.

23 november | gedicht

Guido Gezelle

Deze dichter lees en herlees ik graag. Ik vond gisteravond bij het waaien van de herfstwind weer een pareltje in zijn verzamelde werken; sterk door die zingende Vlaamse taal.

Als de ziele luistert

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
't lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezond,
wind en wee en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
't diep gedoken Woord zo zoet;
als de ziele luistert!

(Guido Gezelle, 1859)

23 november | gebed

Kort en krachtig

U zoek ik in het nacht'lijk zwart,
U in de kamer van mijn hart,
in druk bedrijf en zeer alleen,
steeds trekt mijn liefde naar U heen.

(van een Engelse Cisterciënzer monnik
12e eeuw n.C.)

21 November | Bericht vande webmaster

Gebeden en links van deze website

De rubriek links heb ik aangevuld en er zijn ook nieuwe gebeden toegevoegd. Zoals:

Geloven met Maria

Goede God,
in Maria hebt U ons getoond
wat geloven betekent :
steeds weer op weg gaan
naar een onbekende toekomst.
Moge haar geloof ons blijvend inspireren.
Laat in ons groeien
een sterke hoop
en een grote toekomstverwachting.
En leer ons zien
van dag tot dag
wat het leven van ons vraagt.

18 november

Charter for Compassion

Op 12 november werd op verschillende plekken in de wereld het Charter for Compassion (Handvest voor Mededogen) gepresenteerd. Voor Nederland vond dit plaats in de Mozes & Aäronkerk in Amsterdam. Op initiatief van de schrijfster Karen Amstrong heeft een internationale multi-religieuze raad van spirituele en morele leiders zich gewijd aan het opstellen van een handvest gebaseerd op de Gulden Regel. 

Deze regel van "Wat gij niet wilt, dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet" is volgens Karen Amstrong eigen aan alle grote religieuze en filosofische tradities. Het Charter moet mensen en groepen inspireren om aan een wereld van vrede en harmonie bij te dragen. De presentatie van het Charter gebeurde in Nederland op een symposium waarbij rabbijn Awraham Soetendorp, islamgeleerde Tariq Ramadan, econoom Herman Wijffels en burgemeester Job Cohen spraken. 

Hieronder volgt de  tekst die door rabbijn A. Soetendorp werd voorgelezen:

Meer informatie: Charter for Compassion en Mozeshuis.

18 november | intercultureel

Hoe ziet een samenleving eruit waarin alle Nederlanders zich thuis kunnen voelen, ongeacht hun verschil in afkomst en levensovertuiging? Welke ingrediënten horen in een nieuw W!J dat mensen met elkaar verbindt en onderlinge verschillen vruchtbaar maakt? Op de website Wij vind je veel inspirerende ideeën, gesprekken, informatie en meningen over wat daarvoor nodig is. Inspirerende website.

11 November | kerk

Website Caritas in veritate

De laatste encycliek van paus Benedictus XVI, Caritas in veritate, is zeker de moeite van het lezen waard. Op 7 juli 2009 publiceerde de paus deze encycliek, waarmee hij ingaat op de problemen die de huidige kredietcrisis veroorzaakt. De naam van de encycliek, Caritas in Veritate, geeft aan, vanuit welk principe de crisis benaderd moet worden: de liefde is de kern van de sociale leer van de kerk. De liefde (caritas) vindt zijn oorsprong in God en de mens kan zijn geluk en bestemming vinden wanneer hij of zij de waarheid (veritas) zoekt door zich te voegen in Gods heilplan.

De Nederlandse kerkprovincie heeft nu de nieuwe website Caritasinveritate.info gelanceerd. Op de site is de tekst van de encycliek in het Nederlands en in andere talen beschikbaar. Verder bevat de website een leeswijzer, een samenvatting, artikelen die eerder over de encycliek verschenen en basisinformatie over encyclieken in het algemeen. Ook geeft de site informatie over activiteiten rondom deze encycliek. De wesite is tijdelijk en blijft beschikbaar tot en met de zomer van 2010.

8 november | gebed bij het wandelen 
door de kleuren van de herfst

Omringd door schoonheid

Met jouw voeten wandel ik
Ik loop met jouw ledematen
Ik draag jouw lichaam
Voor mij denkt jouw geest
Jouw stem spreekt tot mij
Schoonheid is voor mij
En schoonheid is achter mij
Boven mij en onder mij zweeft schoonheid
Ik ben erdoor omringd
Ik ben erin ondergedompeld
In mijn jeugd ben ik mij ervan bewust
En op mijn oude dag zal ik rustig gaan
Langs het mooie spoor.

Gebed van een Navajo-indaan uit www.worldprayers.org.

7 november | kerk

Lichtviering

In onze Nazarethparochie is er de mooie gewoonte om aan de meisjes en de jongens die gevormd gaan worden licht te geven. Bij het begin van het nieuwe vormselproject worden de meisjes en jongens van rond twaalf jaar uitgenodigd voor de Lichtviering. In de donkere Martinuskerk zijn honderden lichtjes aangestoken. Voor de rest blijft alles donker in de kerk. Het is een stralend gebeuren! Enkele jongeren die vorig jaar gevormd zijn geven dan tijdens de viering licht door aan de jongeren die nog gevormd moeten worden. Het jongerenkoor zingt passende liederen. Het is een indrukwekkend  gebeuren. De volgende gebeden hadden de jongeren zelf uitgekozen voor deze lichtviering:

God maak mijn leven tot een licht,
dat in de wereld glanst;
een kleine vlam die helder brandt,
waarheen ik mij ook richt.

en

Licht in het duister, licht op ons pad,
licht aan de hemel, licht van de stad.
Licht door de bliksem, licht als een sein,
licht verjaagt donker, licht verlicht pijn.
Licht geeft ons warmte, licht staat op wacht,
licht in de ogen, licht, leven gebracht.
Mensen geborgen door: licht in de nacht,
handen die reiken, 'n vriend onverwacht.

(Het werd helder gebeden, zoals alleen jonge mensen kunnen bidden)

4 november | kerk

Gemist: de toestand volgens kardinaal Danneels

Wat doet religie in de maatschappij? Hetzelfde als een park in een stad. Dat zei kardinaal Danneels. Een smeuïg en boeiend gesprek met deze wijze mens. Voor wie het gemist heeft.

Nog een kans om het te zien: de toestand volgens de kardinaal

4 november | kunst

Mounier Fatmi

De kunstcommissie van De Nederlandsche Bank schafte onlang voor haar kunstcollectie de foto ‘Connexions, Les Trois Livres’. De foto is gemaakt door de in Parijs gevestigde kunstenaar Mounier Fatmi aan. De foto toont een koran, een bijbel en een Franse bijbelvertaling die via elektriciteitsdraden met elkaar zijn verbonden. De snoeren vormen een onontwarbare kluwen. In Breda Photo was vorig jaar en expositie van zijn werk.

Fatmi (1970) gebruikt vaak fragmenten van teksten uit advertenties, het nieuws of een film. Hij bewerkt deze boodschappen op verschillende manieren tot een kunstwerk, waarbij hij gebruik maakt van foto’s, archiefmateriaal, video, en objecten uit het dagelijkse leven. Deze eenvoudige materialen krijgen een sterke 
symbolische lading door de manier waarop hij ze met elkaar in verband brengt. De foto ‘Connexions, Les Trois Livres’ (zie onder) toont een koran, een bijbel en een Franse bijbelvertaling, die met elkaar verbonden zijn via elektriciteitsdraden. Met weinig materiaal creëert Fatmi hier een sterk beeld. Een beeld dat tegelijk heel dubbelzinnig is. De boeken zijn aan elkaar gekoppeld, maar de snoeren vormen een onontwarbare kluwen. Waar het snoer gewoonlijk symbool staat voor verbinding en contact, doet deze wirwar ons eerder denken aan ernstige miscommunicatie. Daarmee maakt Fatmi ons duidelijk dat symbolen en afbeeldingen niet eenduidig zijn, maar meerdere betekenissen kunnen hebben. Aldus nodigt hij ons uit om na te denken over de grote vragen van schuld en geloof – de vragen die hem zelf zo intens bezig houden. (Bron DNB)

2 november | Allerzielen

De mensen van voorbij

De mensen van voorbij,
wij noemen ze hier samen.
De mensen van voorbij
wij noemen ze bij namen.
Zo vlinderen zij binnen
in woorden en in zinnen
en zijn wij even bij elkaar
aan het einde van het jaar.

De mensen van voorbij,
zij blijven met ons leven.
De mensen van voorbij,
ze zijn met ons verweven
in liefde, in verhalen,
die wij zo graag herhalen;
in bloemengeuren, in een lied,
dat opklinkt uit verdriet.

De mensen van voorbij,
zij worden niet vergeten.
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten.
Bij God mogen ze wonen,
daar waar geen pijn kan komen.
De mensen van voorbij,
zijn in het licht, zijn vrij.

Hanna Lam

1 november | Allerheiligen

Tijd

Er zijn mensen met tijd,
mensen zonder tijd
en mensen die de tijd vergeten.
Wij hebben allemaal een tijd:
een tijd om te leven,
een tijd om tijd te maken
en tijd om tijd te nemen.
Sommige mensen zijn tijdloos,
zij lijken wel zo goed als mens bezig
dat zij de tijd overstijgen.
Hun tijdelijk bestaan
grenst aan de heiligheid.
Als goedheid tijd heeft gekregen
om zich te ontwikkelen in het leven,
dan neemt dat leven
iedere mens met zich mee
op zijn eigen tijd
naar een wereld vol eeuwige goedheid.
Daar bestaat geen tijd.
Daar zal men genieten van Gods goedheid
in eeuwigheid.
En op Gods goedheid en eeuwige heiligheid
past geen enkele tijd. 

(bron onbekend)

31 oktober | theologie

"Misschien is God wel een vrouw"

Kleine kinderen stellen zich God steeds vaker voor als vrouw. Kinderen uit eenoudergezinnen merken dat de moeder het gezin op haar eentje kan runnen. Onder invloed daarvan gaan zij zich God ook gemakkelijker als vrouw voorstellen. Dat zegt de Duits-protestantse godsdienstpedagoge Annegret Böhmer aan de Berliner Morgenpost. "Wij mogen niet vergeten dat het godsbeeld sterk cultureel bepaald is. Zwarte kinderen stellen zich God als zwarte voor." Volgens Böhmer is het vrijwel onmogelijk om te bepalen vanaf welke leeftijd kinderen zich een godsvoorstelling maken. "Wanneer ouders naar de kerk gaan, over God spreken en met kinderen bidden, hebben kinderen veel sneller een relatie met God. Wanneer ouders het woord God niet in de mond nemen, komen deze vragen pas later aan bod." (Overgenomen van kerknet.be) 

29 oktober | kunst

Sally Mann in Haags fotomuseum

Fotomuseum Den Haag exposeert tot 10 januari de vijf bekendste fotoseries van Sally Mann waarin haar twee grote liefdes centraal staan: The Family and The Land. Het is een opmerkelijke expositie, meer dan het aanraden waard. Zij maakt ontroerende en sfeervolle foto's. Niet alleen omdat ze een talent heeft voor het juiste moment om een foto te maken. Ze heeft een scherp gevoel voor licht en schaduw. Zij legt het spel van licht en donker fotografisch vast, zoals Rembrandt dat met zijn penselen deed. Zij schildert foto's, ook vanwege het gebruik van antieke camera's en technieken, waarmee ze een resultaat verkrijgt dat je met gewone camera's of photoshoppen nooit kunt maken.

Alles aan de foto's van Sally Mann (Lexington, VA, VS 1951) ademt sfeer; of het nu de portretten van haar opgroeiende kinderen zijn, de natuur om haar heen of de dood en vergankelijkheid die ze op bijzondere wijze in beeld brengt. Zij is een één van de belangrijkste fotografen van de Verenigde Staten. Bekend is ze geworden van de serie foto's van haar kinderen. Gedurende tien jaar fotografeert ze haar eigen kinderen op haar boerderij in Virginia. Haar kinderen volgt ze letterlijk op de voet, in hun ontwikkeling van kind naar puber. Bijvoorbeeld in deze foto:

Sally Mannn laat haar kinderen zoals zoals ze zijn. Haar eerste exposities krijgen veel kritiek vanuit conservatieve, christelijke kringen. Men neemt aanstoot aan de naakte, spelende kinderen. Door alle kritiek krijgt ze echter veel aandacht in de media. Zelf zegt ze over die tijd: "Ik was naïef en als liefhebbende moeder had ik dit niet verwacht."  In de documentaire die te zien is in het museum vertelt ze verder dat deze series haar als fotografe sterk hebben beïnvloed. "Ik kan alleen mensen en dingen fotograferen die ik liefheb." 

Een volgende fase in haar leven zijn de verstillende foto's die ze gemaakt heeft van de natuur en het landschap van haar geboortestaat Virginia. Ze weet het harde licht van deze streek om te zetten in beelden alsof ze niet gefotografeerd zijn. Het zijn bijna gouaches. In de periode 1996 - 1998 trekt ze naar de zuidelijke staten, de grond van de Amerikaanse Burgeroorlog "Deze foto's gaan over de rivieren van bloed, van tranen, van zweet die de Afrikaanse slaven achterlieten in de donkere grond van hun ondankbare nieuwe thuis":

.....

Door de ziekte van haar man die zij verzorgt, door de dood van haar vader die heel zijn leven geïnteresseerd was in dood en doodssymboliek en door de zelfmoord van een voortvluchtige man op haar erf, raakt ze zelf gefascineerd in dood en sterven. Vooral het proces van ontbinding, het eeuwige proces waarin de natuur alles weer tot zich neemt en in normale staat terugbrengt. Ze graaft haar overleden windhond op om te fotograferen wat er nog van haar over is na 18 maanden onder de grond. In de tuin van een forensisch instituut fotografeert ze lijken die tussen de bomen, planten en struiken liggen te wachten tot ze in de juiste staat van ontbinding zijn voor de onderzoeken van het instituut.

Deze kunstwerken, want dat zijn het zeker, zijn veel minder luguber dan ik zou verwachten. De foto's geven weer wat levende lichamen teruggeven aan de natuur. Lichamen van gestorven mensen worden weer een deel van de grote cyclus van leven en dood. Zij worden humus en grondstof voor nieuw leven en nieuwe groeikracht. Wanneer zij deze beelden wil tentoonstellen beseft ze meer dan ooit dat leven niet ophoudt bij de dood. "Wat vergaat is het stoffelijke, niet de ziel." zegt Sally Mann. Daarom voegt zij aan deze serie ook portretten toe. Zij vergroot de gezichten van haar intussen volwassen geworden kinderen. In de gezichten zie je sporen van leven en sterven, van vreugde en verstilling:

Ga kijken dus!
Meer informatie over Sally Mann bij de Gogosian Gallery en op de site van het Fotomuseum Den Haag.

29 oktober | spoorwegen

Tunnel in Mexico 1890

(San Luis Potosi, Mexico, 1890s. "Tunnel 3, Tamasopo Canyon." Dry plate glass negative by William Henry Jackson, Detroit Publishing Co. (in groot formaat)

29 oktober | kunst

Brieven van Van Gogh on line

Uit een van de laatste brieven van Vincent van Gogh aan zijn moeder:
"Beste Moeder
het trof me in uw brief dat u zegt dat U te Nunen zijnde de dingen terugzaagt “dankbaar zijnde dat het eens het uwe was” – en nu gerust het alles overlatende aan de anderen. Als door een spiegel in een duistere rede – t’is zoo gebleven; het leven en het waarom van het scheiden en heengaan en t’blijven der onrust, men begrijpt er niet meer van dan dat.–
Voor mij kon het leven wel eens eenzaam blijven. Aan wie ik het meest gehecht ben geweest heb ik niet anders gespeurd dan als door een spiegel in een duistere rede.
En toch het heeft zijn reden dat soms tegenwoordig er meer harmonie is in mijn werk. Het schilderen is iets op zich zelf. Ik las ergens verleden jaar dat een boek schrijven of een schilderij maken gelijk stond met een kind hebben. Dat durf ik me echter niet toeëigenen, ik heb altijd gevonden het laatste het natuurlijkst en beste was, alleen als het eens zoo was en als het eens gelijk stond.
Het is daarom dat ik soms uiterst mijn best doe, al is het dat juist dat werk t’minst begrepen wordt, en het is de eenige band die voor mij ’t verleden met het tegenwoordige verbindt."

Vele brieven van Vincent van Gogh en ook die aan hem zijn gestuurd zijn vanaf 8 oktober op internet te lezen. Samen met de fraaie pentekeningen waarmee hij zijn teksten verluchtigde. Op vangoghletters.org. Deze prachtige verzameling is inderdaad "een feest, niet alleen van een groot kunstenaar, maar van de kunst zelf." Meer dan 900 brieven, zorgvuldig geannoteerd en vergezeld van een schat aan illustraties, kunnen we de artistieke ontwikkeling van de kunstenaar volgen. Al lezende krijg je een inzicht in de gedachten en ervaringen van deze schilder. Op de Engelstalige webeditie zijn ze verzameld en te lezen in de oorspronkelijke talen (Nederlands en Frans) en met afbeeldingen van alle manuscripten. De brieven zijn voorzien van uitvoerige toelichtingen en illustraties van kunstwerken die Van Gogh noemt. De website biedt bovendien uitgebreide zoekmogelijkheden. (vangoghletters.org)

29 oktober | eigen land

Schiermonnikoog is prachtig

Heerlijk om uit te waaien, aards stil, Hollands licht op haar sterkst, snoezige zeehondjes, ontelbare vogels, zoveel kleuren grijs tegen de herfst, strand zonder einde, rust in de mensen...

21 oktober | mystiek

God en mens

God is altijd bereid. Wij zijn onbereid.
God is ons nabij, maar wij zijn ver van hem.
God is binnenin, wij zijn buiten.
God is vriend, wij zijn vreemd.

Wie op alle plaatsen thuis is, die is aan God gewaagd,
en wie door alle levenstijden heen
één met zichzelf wordt,
hem is God hier en nu.
In wie stil wordt
en tot zwijgen komt al wat geschapen is,
in hem baart God zijn eengeboren zoon.

Meister Eckhart

17 oktober

Pijn

Vandaag staat er een boeiend interview in Trouw van Iris Pronk met Hannes Meinkema. Meinkema (pseudoniem voor Hannemieke Stamperius) is bekend van haar feministische boeken, vooral als de schrijfster van 'En dan is er koffie'. Haar nieuwe roman, waar ze nu aan werkt gaat over pijn. Zij lijdt aan een botziekte en zegt: "Pijn geeft verdieping aan het leven."

Pijn is in deze maakbare samenleving een gigantisch taboe, vindt ze. Mensen zijn er zo bang voor. Er wordt niet over gepraat e het liefst bestrijden we alle pijn. We doen alsof pijn niet bestaat. Of we worden er agressief van. " En als je om hulp vraagt, ben je al gauw iemand die klaagt, zeurt en aandacht nodig heeft."  De belangrijkste pijntechniek is: acceptatie. "Gewoon in het nu zijn, de ervaring toelaten, er geen oorlog tegen voeren." zegt ze. "Acceptatie is een doorlopend proces, een zoeken naar hoe kan ik er vreugde uit putten. Je moet pijn verzorgen, liefdevol benaderen. Het klinkt misschien gek, maar pijn geeft een enorme verdieping aan het leven." 

" Pijn, stilte en inkeer liggen heel dicht bij elkaar. Pijn is een soort meditatie. Een zich leegmaken en dan een opengaan... Alles maakt veel meer indruk. Lezen s rijker, muziek genuanceerder. De zintuigen worden aangescherpt, de emoties zijn intenser, het hele bestaan loopt vol betekenis. Door pijn is niets meer vrijblijvend. Pijn kan een mystieke ervaring zijn." 

" Toen er bij mij botziekte werd geconstateerd, was het toevallig rond Pasen. Ik zag die man weer hangen aan dat kruis en realiseerde mij ineens dat pijn centraal staat in het christendom. En dat je daarvan kunt leren hoe ziel en lichaam met elkaar in harmonie kunnen zijn... Het centrum van alle vagen, God, zal altijd een grote onbekende blijven. Daar word ik juist vrolijk van: dat je op die grote vragen geen antwoord zult krijgen... Jezus werd volgens mij ook heel erg door de pijn van anderen geraakt." Aldus Stamperius.

15 oktober |  AOW

SP onderzoek: verhoging AOW-leeftijd is ongewenst, onnodig en onzinnig

(SP) Een AOW-uitkering op 65 jaar is betaalbaar en blijft dat ook in de toekomst. Dit stelt het Wetenschappelijk Bureau van de SP in het rapport ‘Verhoging AOW-leeftijd; ongewenst, onnodig en onzinnig’. Onderzoeker Nico Schouten: “Méér 65-plussers brengen niet alleen meer kosten, maar ook meer inkomsten met zich mee. Voorstanders van de verhoging van de AOW-leeftijd zien daarnaast over het hoofd dat er vroeger door een hoger geboortecijfer veel meer jongeren waren waarvoor kosten moesten worden gemaakt. Die zijn nu een stuk lager.”

Daarnaast gebruiken de voorstanders van de verhoging van de AOW-leeftijd volgens Schouten een oneigenlijk argument als zij stellen dat we steeds wat langer leven en daardoor langer kunnen werken. “De mensen die dit zeggen negeren de grote verschillen in levensverwachting tussen mensen en al helemaal de verschillen in het aantal levensjaren die mensen in gezondheid doorbrengen. De kans dat lager opgeleiden in goede gezondheid van hun pensioen kunnen genieten is kleiner dan bij hoogopgeleiden. Een verhoging van de AOW-leeftijd vergroot dus deze tweedeling. Daarom is de verhoging van de AOW-leeftijd ongewenst.”

Lees het heldere rapport (hier te downloaden).

7 oktober | bijbel

Aramees Onze Vader

Hoe vaak bidden christenen niet het 'Onze Vader'? Dat gebed gaat een leven lang met me mee. Mede daardoor is het ook het krachtigste gebed dat ik ken. Het is me vertrouwd. Ik ben opgegroeid met de katholieke versie. Ik bid dus steeds de tekst zoals die in de katholieke traditie vertaald is uit het Latijn, van het 'Pater Noster':

Onze vader die in de hemel zijt
Uw naam worde geheiligd.
Uw Rijk kome.
Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood.
En vergeef ons onze schuld,
zoals wij ook aan anderen hun schuld vergeven.
En leid ons niet in bekoring,
maar verlos ons van het kwade.

Wanneer ik voorga in een liturgische viering voeg ik daar nog aan toe:

Want van U is het Koninkrijk 
en de kracht en de heerlijkheid in eeuwigheid. 
Amen. 

In ons vormselproject voor jongeren van 12 - 13 jaar gebruiken we een eigentijdse versie van het 'Onze' Vader. In SMS-taal klinkt het zo - je moet het hardop uitspreken:

dad @ hvn
urspshl
we want wot u want
&urth2b like hvn
giv us food
&4giv r sins
lyk we 4giv uvaz
don't test us!
save us!
bcos we kno ur boss
ur tuf
&ur cool 4 eva!
ok?

Welk 'Onze Vader' zou Jezus aan zijn leerlingen hebben geleerd? Dezelfde tekst die ik uitspreek of zou hij meer lijken op de protestantse versie? Onzin natuurlijk. De Joodse hoogleraar Pinchas Lapide, deskundig op het terrein van de exegese van het Nieuwe Testament zegt daarover: "Het 'Onze Vader' is een bloemlezing uit het gebedenboek van de synagoge."  Verschillende rabbijnen leerden hun leerlingen dergelijke discipel-gebeden.

Er is in de geschiedenis ook een Aramees 'Onze Vader' overgeleverd. Aramees was de taal die Jezus sprak. Het gebed wordt ook wel het Aramese Jezus-gebed genoemd. Neil Douglas-
Klotz maakt studie van de Arameese talen en hij heeft de tekst vertaald (In: Gebeden van de Kosmos). Volgens hem gaat dit gebed terug op tot nu toe verborgen gebleven bronnen en gebedsvormen uit de tijd van Jezus:

O geboorte-gever! Vader-moeder van de kosmos,
Bundel Uw licht in ons – maakt het nuttig.
Vestig Uw rijk van eenheid nu -.
Uw enige verlangen handelt dan samen met het onze,
zoals in alle licht, zo ook in alle vormen.
Geef ons wat we elke dag nodig hebben aan brood en inzicht.
Maak de koorden van fouten die ons binden los,
zodat wij de strengen waarmee we anderen aan hun schuld houden, loslaten.
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden,
maar bevrijd ons van wat ons terughoudt.
Uit u wordt de alwerkzame wil geboren,
de levende kracht om te handelen,
het lied dat alles verfraait
en dat zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.
Waarlijk – dat er kracht zij in deze woorden –
mogen zij de basis vormen waaruit
al mijn daden ontstaan, Amen. 

God, als bron van alle zijn, bevindt zich hier in het hart van de mens. Dit gebed benadrukt vooral de oorspronkelijke eenheid tussen God en de mens, en het wil die eenheid bevestigen, of herstellen waar die verstoord is geraakt. Als we in ons hart geraakt worden door wat ons in het hier en nu omringt, zowel de natuur, de kosmos als de medemens, dan is dat een intieme ontmoeting met het alomtegenwoordige goddelijke, zegt Neil Douglas-Klotz. 

Bram Moerland, bekend van zijn werk over het evangelie van Thomas, heeft zich laten inspireren door het Arameese 'Onze Vader' en een eigen gebed er van gemaakt. In zijn versie klinken zijn visie en gedachten, verwant aan de gnostiek, door: 

Bron van Zijn, die ik ontmoet in wat mij ontroert,
Ik geef u een naam opdat ik u een plaats kan geven in mijn leven.
Bundel uw licht in mij - maak het nuttig.
Vestig uw rijk van eenheid nu,
uw enige verlangen handelt dan samen met het onze.
Voed ons dagelijks met brood en met inzicht.
Maak de koorden van fouten los die ons vastbinden aan het verleden,
opdat wij ook anderen hun misstappen kunnen vergeven
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden.
Uit u wordt geboren:
de alwerkzame wil,
de levende kracht om te handelen,
en het lied dat alles verfraait, en zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.

Deze week - in het ochtendgebed dat we in verschillede kerken vieren - vertel ik over het ' Onze Vader', hoe dierbaar het mij is en wat het gebed voor mij betekent.  Ik kon het niet nalaten om het Aramees 'Onze Vader' in eigen bewoordingen om te zetten:

Naar het Aramese Onze Vader

Bron van alle leven, 
Vader en Moeder van de kosmos.
Bundel uw licht in ons,
laat het ons ontroeren.
Vestig uw rijk van eensgezindheid nu.
Uw verlangen naar harmonie
uit zich dan samen met het onze.
Geef ons dagelijks brood en inzicht.
Maak de koorden los
van de fouten die ons verstrikken,
opdat wij de draden kunnen losmaken
waarmee wij anderen aan hun schuld vastleggen.
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden
en bevrijd ons van alles wat ons tegenwerkt.
U bent de oorsprong van de wil om te veranderen,
van de levende kracht om te handelen,
en van de muziek die alles klank geeft
en zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.
Waarlijk moge deze woorden en deze klanken
de basis vormen voor al mijn levensdaden.
Amen.

4 oktober | foto

Fotograaf Erwin Olaf

..

Selfportrait 50 years old: I wish - I'am - I will be

Erwin Olaf ensceneert foto's op een indrukwekkende wijze. Bekend werd hij vanaf de tachtiger jaren door zijn schokkende en confronterende foto's. Op zijn uitgebreide website zijn veel van zijn bekende werken te zien. In groot formaat zijn deze te bekijken. Op mijn groot Mac-scherm komen ze schitterend over. De laatste jaren krijgt zijn werk een andere dimensie. De series Hope, Grief en Rain hebbe een verstillende uitwerking. Zij brengen emoties in beeld op een glamourachtige maar heel sobere wijze. Olaf visualiseert steeds meer het geheim achter de foto's. Zou het e maken hebben met zijn ziek-zijn? Hij heeft last van een longziekte. Deze drie zelfportretten maken goed duidelijk wat ik bedoel. A.s. woensdagavond is er op de VPRO een documentaire over zijn werk (www.erwinolaf.com).

1 oktober | ander gedicht

Herman Finkers

Een cadeautje voor mezelf: het laatste boek van Herman Finkers: Na de Pauze. Dat betekent weer buikpijn van het lachen. Heus, van zijn humor kan ik erg genieten. Het is ook zo'n heerlijk katholieke (roomse) humor. Daarbij komt nog dat Herman Finkers steeds diepzinniger wordt. Ik vind hem aandachtiger geworden. Hij ziet meer. Klaas en Iris Koppe hebben een indringende video portret over hem gemaakt die te zien is op het net (Klaas en Iris Koppe: Herman Finkers) . Het volgende stukje uit zijn boek Na de Pauze is wel heel erg sterk:

... De kapelaan vertelde ons: ' Er is maar één God... en Hij bestaat uit drie personen.'
Ik dacht: goddank, eindelijk iemand met wie je fatsoenlijk kunt praten.
Want tot dan toe had ik op school maar één interessant verhaal gehoord.
Dat was het verhaal van de drie musketiers, want die waren met z'n vieren.
Dat was een verhaal met Ruimte.
Maar de kapelaan barstte van de verhalen met Ruimte.
Zo zei hij: 'God is het begin van alles...
Voor God was er niets...
En Maria is zijn Moeder...!' 
Het was of mijn dichtgeknepen keel weer open ging en ik weer mocht ademhalen.

26 september | gedicht

Herbst

Die Blätter fallen, fallen wie von weit,
als welkten in den Himmeln ferne Gärten;
sie fallen mit verneinender Gebärde.

Und in den Nächten fällt die schwere Erde
aus allen Sternen in die Einsamkeit.

Wir alle fallen. Diese Hand da fällt.
Und sieh dir andre an: es ist in allen.

Und doch ist Einer, welcher dieses Fallen
unendlich sanft in seinen Händen hält.

Rainer Maria Rilke

     Vertaling Niels Donselaar:

Herfst

Bladeren vallen, vallen van daarginds
alsof verre tuinen verwelken in de hemel;
zij vallen met afwijzende gebaren.

En in de nachten vervalt de zware aarde
uit alle sterren in eenzaamheid.

Wij vallen allemaal. Deze hand hier valt.
En zie de anderen: het is in allen.

En toch is er Eén, die al dit vallen
oneindig zachtjes in zijn handen houdt.

25 september | kerk

Een laatste gebed

Aan het einde van de week wordt onze parochie gebeld door het verzorgingshuis. Een hoog bejaarde, demente vrouw ligt op sterven. Of een pastor meteen wil komen voor de ziekenzegening. Langer wachten durven ze niet. Een ziekenzegening in nood gebeurt in een parochie nog hoogst zelden. Ik haast me naar het verpleeghuis. 

Een verpleegkundige ontvangt mij in de hal. Een jong meisje dat mij heel vriendelijk en vooral heel zorgzaam inlicht over de stervende vrouw. We gaan naar haar kamer. Een huilende vrouw van ongeveer mijn leeftijd geeft mij een hand. " U bent er al, nu gaat het al gebeuren." zegt zij. Zij is de dochter van de oude vrouw. Meteen benadrukt ze tegen mij: "Ik ben blij dat u er bent. Ik heb niets met geloof en kerk, maar mijn moeder is een heel gelovige vrouw. Dit hoort bij haar."  Ik vertel haar kort wat de ziekenzegening inhoudt en vraag haar enkel naar de naam van haar moeder. Want de tijd is nog heel kort, zo zegt zij.

De oude vrouw ligt in dezelfde kamer. In bed. Ze ademt zwaar en haar ogen staan open, glazig al. Ik probeer contact met haar te krijgen, maar weet echt niet of ze mijn stem verstaat. De verpleegkundige zegt zachtjes: " Ik denk wel dat ze u kan horen." Ik ga wat harder praten tegen de oude vrouw. Ik zie aan alles van haar dat haar laatste reis al begonnen is. Ik steek een kaarsje aan en vertel de oude vrouw over mijn geloof dat mensen gedragen worden door God, ook voorbij de grens van de dood. Dat wij leven en sterven in Gods Licht. 

Ik bid hardop een ' Onze Vader' voor haar. Vanzelfsprekend en toch heel bijzonder vind ik het om dit oerchristelijke gebed te bidden voor een vrouw die ik niet ken en die ligt op de grens van leven en dood. Bidden is jezelf overgeven aan het Geheim van het Leven. Nu is het indringender dan ooit.  Later zal de dochter zeggen dat zij haar moeder rustiger zag worden tijdens het bidden.  

Uit mijn hoofd citeer ik enkele regels uit het evangelie. Van Jezus die tegen zijn leerlingen zegt: "In het huis van God die hij zijn Vader noemde is ruimte voor velen." 

Met gewijd water, zegen ik haar voorhoofd en bedank haar voor alle goede gedachten die zij in haar leven voor anderen heeft gehad. Haar mond durf ik net te zegenen, want die is rauw en ontstoken. Haar handen zegen ik voor al het goeds dat zij gedaan heeft. Ik vraag haar dochter die terzijde staat of zij ook nog haar moeder wil zegenen. Zachtjes zegt ze tegen mij dat dat voor haar nu niet nodig is. Liever straks, als ze alleen is met haar moeder. Ik besef dat ze zich ongemakkelijk moet voelen bij dit ritueel.

Tenslotte bid ik en vraag ik God of God in de hemel goed voor deze vrouw wil zorgen. En aan de heilige Geest vraag ik om kracht en sterkte om haar te helpen bij de overgang van leven naar dood. Dan bid ik een laatste gebed voor haar,  het 'Wees Gegroet Maria'. Het komt over, " .. nu en in het uur van onze dood." 

De dochter bedankt mij later met tranen in de ogen:
"Dit heeft zij verdient. U hebt gedaan wat ik niet kon doen."
En ik voel ontzag voor het Geheim van Leven en Dood, voor God.

21 September | Bijbel

Bijbelvertaling van Pieter Oussoren ook online te lezen

Regelmatig maak ik gebruik van de zogenoemde Naardense Bijbelvertaling wanneer ik in een werkgroepen een stukje wil voorlezen uit de bijbel. Al eerder heb ik laten zien hoe krachtig deze vertaling werkt, wanneer de tekst in een leergroep hardop voorgelezen kan worden. Pas onlangs heb ik ontdekt dat deze Naardense Bijbelvertaling ook online te lezen is: naardensebijbel.nl. De website bevat de Hebreeuwse Bijbel en het Nieuwe Testament. Ook achtergronden en nadere informatie over deze ‘eigenzinnige’ vertaling is op deze website te vinden.

Laat ik de eerste egels van het eerste boek van de Hebreeuwse Bijbel nemen om te verduidelijken hoe krachtig deze vertaling wel niet is (hardop lezen!):

(Genesis, 1,1-5)
Sinds het begin is God schepper,-
van de hemelen en de aarde.
De aarde
is woestheid en warboel geweest,
met duisternis op het aanschijn
van de oervloed,-
maar adem van God reeds
wervelend over het aanschijn van het water.

Dan zegt God: kome er licht!-
en er kómt licht.
God ziet het licht aan: ja, het is goed!
Zo brengt God scheiding aan
tussen het licht en de duisternis.
God roept tot het licht 'dag'
en tot het duister heeft hij geroepen 'nacht';
er komt een avond en er komt een ochtend:
één dag.

19 September | Kerk

iVangil

Van de week ontdekte ik dat ik via mijn iPhone ook de lezingen van de dag kunt ontvangen. Volgens het Rooms Katholieke leesrooster. Dit programma heeft ook een Nederlandse versie. Elke dag kun je de eerste en tweede lezingen, de evangelietekst en de psalmen lezen. Je kunt ook via een rolmenu scrollen naar dagen in het verleden of in de toekomst. Het lettertype is wel erg klein, maar gelukkig kun e een iPhone dichtbij je ogen houden. En gratis, voor iPhone en iPod Touch (iVangil). 

18 September | Kerk

JKP

Bij onze Martinus geloofsgemeenschap hoort ook een bruisend jongerenkoor: het JKP, Jongeren Koor Princenhage. Met ruim veertig jongeren. De gemiddelde leeftijd is ongeveer twintig jaar. Elke vrijdagavond wordt er gerepeteerd. Maandelijks is er en jongerenviering in de Martinuskerk waarbij het koor natuurlijk zingt (en muziek speelt). Het jongerenkoor stelt samen met de pastores de dienste samen. Maar ze doen nog ontzettend veel meer: kijk maar op hun website, Jongeren Koor Princenhage.

Vanavond was hun openbare jaarvergadering, waarvoor ze mij ook hadden uitgenodigd. In en uitgebreide agenda werden alle activiteiten van het voorbije jaar besproken en geëvalueerd. Alle verslagen van het zelfgekozen bestuur, de werkgroepen en de activiteiten commissies kwamen aan de orde. Met ontzag heb ik gezien hoe efficiënt de vergadering door voorzitter Marjolein gelid werd en hoe gedisciplineerd alle jongeren hun inbreng hadden in de bijenkomst. En de sfeer was open en vooral ook heel gezellig. Als deze jongeren de toekomstige vrijwilligers worden in onze maatschappij en in de kerk, dan belooft dat wat. Het is bemoedigend dat ook jonge mensen zich warm kunnen maken voor de organisatie van zoveel acties.

Een gedeelte uit het woordje, dat de pastor (ik dus) moest houden, kwam uit een gedicht van Karel Eykman:

Het plaatje bij God 

Ja, het staat in de bijbel geschreven
dat God liefde is enzovoort.
Zo heb ik het gehoord
en is het me bijgebleven.

Die woorden staan wel in de Bijbel geschreven
er zijn alleen geen plaatjes bij.
Maar dat plaatje, dat zijn wij
al klinkt dat overdreven. 

Wat ook in de Bijbel staat geschreven
maak er een beeldverhaal van
door waar het maar even kan 
elkaar liefde te geven.

Als illustratie van wat daar staat geschreven
als schets van het beloofde land
als een foto in God krant
heb lief, heel je leven. 

17 September | Heiligen

Feestdag van de heilige Hildegard van Bingen

Vandaag is het de naamdag van Hildegard van Bingen, een mystieke schrijfster die veel voor mij betekent. De Duitse regisseur Margarethe von Trotta heeft een film gemaakt over Hildegard: Vision, Aus dem Leben der Hildegard von Bingen. Deze film gaat 24 september in Duitsland in première. Vision vertelt het verhaal van de middeleeuwse benedictines Hildegard van Bingen (1098-1179).

"Hildegard van Bingen behoort tot degenen die in de vrouwengeschiedenis echt iets betekend hebben", zei Von Trotta tegen persbureau KAP. Ze heeft haar film Vision, waarvoor ze ook het script schreef, pas nu gerealiseerd, omdat er sprake is van een ware 'renaissance' in de belangstelling voor Hildegard. De film werd opgenomen in het klooster Maulbronn in Baden-Württemberg en in het klooster Eberbach in Hessen. Hildegards eigen klooster op de Rupertsberg werd in 1632 tijdens de Dertigjarige Oorlog verwoest. Actrice Barbara Sukowa, die de titelrol van Von Trotta's Rosa Luxemburg speelde, vertolkt in Vision de volwassen Hildegard. Sukowa zingt zelf de stukken in de zangscènes. Von Trotta wilde dat de soundtrack voor een groot deel zou bestaan uit composities van Hildegard zelf. De cineast koos stukken uit "die mij in het hart raakten en waarbij ik kippenvel kreeg toen ik ze voor het eerst hoorde".

(uit de film Vision)

Lees verder over Hildegard van Bingen...

13 September | Kerk

Zonnebloem met glimlach

Vandaag vieren we ook in onze kerken de Nationale Ziekendag. Dit jaar bestaat de Zonnebloem 60 jaar. Samen met vrijwilligers van de Zonnebloem uit Princenhage hebben we een inspirerende viering gemaakt. Aan het einde van de viering kregen alle kerkbezoekers een schitterende zonnebloem me naar huis. Niet als cadeautje voor zichzelf, maar om weg te geven aan een zieke of een gehandicapte in de eigen omgeving. Een mooi gebaar! Een van de teksten uit de viering:

De glimlach

Een glimlach kost niets maar heeft een zeer grote waarde. 
Niemand is zo arm dat hij ze niet geven kan.
Ze duurt maar een ogenblik, 
maar haar gedachte kan soms een mensenleven duren.
Een glimlach geeft rust in vermoeidheid, 
troost in droefheid, sterkte in zwakheid 
en is de beste medicijn tegen alle zwaarmoedigheden.

Niettemin kunt u een glimlach niet kopen, 
niet lenen, niet stelen, 
want ze bezit slechts waarde 
op het ogenblik dat ze gegeven wordt.
En wanneer u ooit iemand ontmoet 
die u die glimlach geeft die u verdient, 
wees edelmoedig en geef hem de uwe.

Want niemand heeft zozeer een glimlach nodig 
als degene, die er aan die ander geen geven kan.

Een glimlach is de weerschijn van Gods goedheid. 
Ze ligt op het gelaat van de mens 
die gelooft in de liefde.

12 September | Kunst

Bill Viola:  Intimate Work

Vandaag was Bill Viola zelf aanwezig bij de opening van de tentoonstelling met 14 werken uit zijn indrukwekkend oeuvre. De expositie in het De Pont Museum in Tilburg duurt tot en met 10 januari 2010. Het is een absolute aanrader (!) en een unieke kans om meerdere werken van deze kunstenaar in Nederland te kunnen zien. Al lange tijd ben ik erg onder de indruk van zijn werk. Op mijn website zal ik zeker nog op deze kunstenaar en zijn 'sterk mystiek gekleurde' werken terugkomen. 

Ga dus vooral kijken in het De Pont Museum... 

Uit de aankondiging:
" Bill Viola (New York, 1951) is een van de grondleggers van de videokunst. Hoewel zijn werk tot de top van het genre wordt gerekend is het maar mondjesmaat in ons land te zien. De laatste grote tentoonstelling vond ruim 10 jaar geleden plaats in het Stedelijk Museum in Amsterdam en het werk dat zich in openbare verzamelingen bevindt wordt niet vaak geëxposeerd. Uitzondering op de regel vormt museum De Pont in Tilburg dat de twee werken uit zijn collectie, The Greeting (1995) en Catherine’s Room (2001), vrijwel permanent laat zien. Elk werk wordt tentoongesteld in een van de zogenaamde ‘wolhokken’, de karakteristieke kabinetten van het museum, zodat de intieme aspecten van deze videofilms optimaal kunnen worden beleefd.

Grote, maar ook zeer persoonlijke thema’s in de beeldende kunst, zoals leven en dood, transformatie, initiatie, afscheid en ontmoeting hebben van meet af aan een rol gespeeld in het werk van Viola. Hij heeft zich daarbij laten inspireren door gebeurtenissen in zijn eigen leven, zoals de geboorte van zijn kinderen en het sterven van zijn ouders, maar hij weet deze persoonlijke onderwerpen altijd boven zichzelf uit te tillen. In deze tentoonstelling gaat de aandacht uit naar werken die niet alleen door de onderwerpkeuze, maar ook door het relatief bescheiden formaat als ‘intiem’ kunnen worden beschouwd. Getoond worden The Reflecting Pool (1977-1979), Heaven and Earth (1992), dat zelden wordt uitgeleend, maar voor deze gelegenheid beschikbaar werd gesteld door het San Diego Art Museum, Nine Attempts to Achieve Immortality (1996), Memoria (2000), Catherine’s Room (2001), Four Hands (2001), Observance (2002), Study for Emergence (2002), The Last Angel (2002), Old Oak Study (2005), The Lovers (2005), Small Saints (2008) en Acceptance (2008). 

Het werk van Bill Viola is zowel in technische als esthetische zin het resultaat van een complex proces en doordat hij zich richt op archetypische menselijke emoties, spreekt het direct tot de verbeelding.
De tentoonstelling in De Pont, die in nauwe samenwerking met Bill Viola en zijn partner Kira Perov tot stand kwam, biedt een bijzondere gelegenheid om dat met eigen ogen te ervaren."

En wat hier staat, klopt allemaal. Natuurlijk ben ik zelf een beetje bevooroordeeld, omdat Bill Viola al vele jaren een van mijn favoriete kunstenaars is. Deze expositie is inderdaad een gouden kans om zijn werken te kunnen zien. Mij lijkt het bovendien een goed idee om met en groepje van belangstellenden samen naar het museum te gaan en daar een rondleiding aan te vragen. Het is nog geen uitgewerkt plan, maar wie wil meegaan, nodig ik alvast uit om een mailtje naar mij te sturen. Wie weet...

10 September | Psalmen

Naar Psalm 23 - Visioen van hemel op aarde

De Heer bepaalt het tempo van mijn werk,
ik behoef mij niet te jachten.
Altijd weer schenkt Hij mij een moment van stilte,
een adempauze, waarin ik tot mijzelf kan komen.
Hij roept dan voor mijn ziel beelden op,
die mij tot rust doen komen en kalmte geven.
Vaak zorgt Hij, dat mij zonder inspanning iets gelukt
en ik kijk er zelf blij verrast van op
hoe vol vertrouwen ik dan kan zijn.
Ik merk wel: het hart kent slechts rust
als men aan deze Heer vertrouwen schenkt.
Al heb ik het veel te druk toch is het niet nodig,
Dat ik mijn innerlijke vrede kwijt raak.
Elk uur en in alle dingen is Hij aanwezig
en daarom verdwijnt de dreiging uit al het andere.
Midden in de drukte van het leven
doet Hij mij vaak iets ervaren, dat moedgevend is.
Dan is het alsof iemand mij een verfrissing aanbiedt
en ineens is daar die innerlijke vrede
en diepe zekerheid geborgen te zijn.
Ik voel dan dat mijn kracht toeneemt,
dat ik mijn evenwicht herwin
en ik mijn dagelijkse werk weer met succes aankan.
Daarenboven is het heerlijk om te weten
dat ik wandel in het voetspoor van mijn Heer
en dat voor nu en altijd
bij hem mijn thuis is.

Hertaling van psalm 23 
door de Japanse dichteres Toko Miyaschina

9 september | kerk

Katholieke Bond van Ouderen Liesbos viert 25 jarig jubileum

Vandaag was ik uitgenodigd op het jubileumfeest van de KBO Liesbos. Proficiat! Het is voor deze kleine buurtschap een grootse vereniging met meer dan 180 leden. Meer dan 150 ouderen waren dan ook verzameld voor de jubileumviering en alle andere festiviteiten. Een gezellige en geslaagde dag. Enkele stukjes uit de overweging die ik in deze viering gehouden heb:

De Katholieke Bond van Ouderen Liesbos is 25 jaar jong! Kunnen ouderen jong zijn? Wat heet ‘oud' in deze tijd? Oude mensen lijken steeds langer ‘jong' te blijven. Wanneer ik aan mijn eigen oma denk, in de tijd van mijn jeugd, dan komen er beelden naar boven van een stokoude vrouw, in het zwart gekleed. Zittend op een stoel, over de straat uitkijkend achter de gordijnen. Na de tweede wereldoorlog hadden veel mensen respect voor haar gezegende leeftijd: 82 jaren heeft zij bereikt. Bij mijn eigen moeder heb ik een heel ander beeld. Toen zij 82 was woonde zij nog zelfstandig en dat heeft ze daarna nog vele jaren gedaan. Mijn moeder vond ik nog heel vitaal, ook al waren haar bewegingen stram en stroef van de reuma. Zij hield dagelijks het nieuws bij, was heel sociaal en leefde op als er bezoek kwam. Ik vond haar lichaam oud, maar van binnen heel jong.

Ouderen staan dichter bij de dood. De jaren raken op. Lichamelijke gebreken zorgen voor ongemak en doen je beseffen dat het leven niet eindeloos is. Dit onder ogen leren zien is vaak een moeilijke opgave. En het is gemakkelijker om alleen maar naar het verleden te kijken. Om in het verleden te gaan leven. "Vroeger was het zus, vroeger was het zo." We kennen de ouderen die eindeloze verhalen over toen en toen en toen vertellen. Ze leven niet meer in het heden.

Je kunt ook anders naar het verleden kijken: met een gevoel van dankbaarheid. Wat ieder van u in het leven meegemaakt heeft, aan ervaringen heeft opgedaan, kun je ook zien als een grote rijkdom. Herinneringen aan vroeger kunnen ook een gevoel van dankbaarheid geven. De mooie dingen die u hebt meegemaakt, misschien de rijkdom van kinderen en kleinkinderen, het werk dat u gedaan hebt, de bijdrage aan de samenleving, aan de kerk. Terugkijken op uw leven, nog langer dan die 25 jaar van de KBO, terugkijken en mogen zeggen: "het was goed wat ik, wat wij gedaan hebben". Zo'n gevoel van dankbaarheid maakt je sterk, ook als je minder gezond wordt.

Een franse filosoof gebruikt een heel mooi beeld voor 'ouder worden'. Hij zegt: "Ouder worden is als het afpellen van een ui; ieder jaar ouder betekent dat er weer een schil afgepeld wordt. Ieder jaar kom je dichter bij de kern."

Elke leeftijdsfase haar eigen kansen en mogelijkheden. Jonge mensen hebben snelheid en beweging. Maar ouderen hebben iets anders... Als de buitenwereld kleiner wordt, als je minder er op uit kunt trekken, kan de binnenwereld sterker worden, kan je het geheim van het leven dieper verstaan. Dat je gedwongen wordt om minder actief te zijn, betekent zeker nog niet dat je passief moet worden. Op oudere leeftijd krijg je meer de ruimte om te ontdekken waar het werkelijk omgaat in een mensenleven. Op oudere leeftijd kun je dichter bij de bron van het leven komen.

Daarom hebben we vanmorgen uit het evangelie van Johannes het verhaal van de Samaritaanse vrouw uitgekozen. Die vrouw uit Samaria is op zoek naar de levensbron. En Jezus geeft haar te drinken uit die bron. Hij leert ons: als je gelooft in God die Liefde is, kom je steeds dichter bij de bron van alle leven. Als je je openstelt voor de Bron van het leven, dan kan een mens stand houden, wel meer dan een leven lang!

De Letterling viert:
Het Feest van Over en Weer

Vandaag vierde de Letterling haar tienjarig bestaan. Het was een ontroerend feest. In de groene en bosrijke entourage van landgoed Buitenrust heb ik genoten van een indrukwekkend programma. Een feest zoals je dat alleen in sprookjesverhalen tegenkomt. Maar nu ook in het echt dus. Een programma vol beweging, want we kuierden van activiteit naar creativiteit. We werden de weg gewezen door de rood geschilderde zwerfsteentjes.

We luisterden naar moderne en stokoude verhalen, naar gedichten en woorden van stilte, keken naar kunst en luisterde naar feestelijke muziek.
- Khadija Ezzerga vertelde het verhaal van het warme brood. Toen zij als Marokkaanse in Nederland kwam en de taal niet sprak, toch contact legde met haar Nederlandse buurvrouw via het arme brood.
- Theater van de Verloren tijd speelde met gedichten (website: Theater van de Verloren Tijd)
- Charles Vergeer, filosoof en auteur, hield een monoloog rond een verhaal uit de Griekse oudheid;
- Judith Kuijpers, beeldend kunstenaar, liet haar werk van de ogen zien. Dit werk is ook te zien op haar website: Judith Kuijpers.
- Marie-José Eijkemans, beeldend kunstenaar (site: Marie-José Eijkemans)
- Ad de Keyzer sprak en zong over de wijdsheid van taal;
- Trio Ariodante zong over en weer. Twee prachtige stemmen met piano begeleiding (Kijk op de website van Arleen Wijland) 

De Letterling is een bedrijf van Adri Bosch en Thérèse Heijne dat al tien jaren werkt met taal en vertellingen. Vanaf haar oprichting presenteert De Letterling zich op veel plekken en bij evenveel gelegenheden.
- In de school die naar vernieuwing zoekt.
- In de gevangenis die bezinning wil bieden.
- In de zorg die bezield wil blijven werken.
- In het bedrijf dat de overheid adviseert.
- In de Arme Kant van Nederland die vraagt om gehoor.
- Bij een reorganisatie van een Waterschap.
- Bij de opening van een sportschool.
- Bij een jubileum, bij een geboorteviering, bij een laatste eer.
Er is vraag naar verhalen. Omdat het verhaal ‘heel de mens’ raakt en niet alleen het hoofd. 

Zo kun je lezen op de site van De Letterling. 
Van harte aanbevoln, een goede suggestie voor een werkdag of bezinningsdag.

Ad de Keyzer gaf ons een bijzondere tekst mee. Een zinnetje daaruit:
.

Over en weer Stilte is de ruimte die nodig is willen woorden gehoord kunnen worden.

5 september | kunst

Bijbel prenten van Gustave Doré op internet

Katholieken werden vroeger niet opgevoed met de bijbel, maar met bijbelse geschiedenis. De Heilige Schrift werd voornamelijk in de liturgische vieringen gebruikt. Maar op scholen en thuis hadden de meeste katholieken meestal geen bijbel, maar wel een bijbelse geschiedenis. Ik kan mij nog goed herinneren hoe bij ons thuis in de voorkamer een heel dik en imposant boek lag: Bijbelse Geschiedenis voor het Katholieke Gezin met platen van Gustave Doré. Als kind heb ik daarin veel gelezen. Ik kon heerlijk mijzelf verliezen in de prachtige verhalen over bijbelse gebeurtenissen. Pas tijdens mijn theologiestudie ontdekte ik dat het origineel van de bijbelteksten toch net iets anders was dan de bijbelse geschiedenis van ons thuis.

Meer nog dan de wonderlijke verhalen was ik onder de indruk van de platen die Gustave Doré gemaakt had bij deze uitgave. Vooral de prachtige engelen, Samson die een leeuw verscheurt, God die het licht schept, enzovoort. Zij waren de stripfiguren van mijn jeugd, veel meer dan Donald Duck en Goofy. Voor vele katholieken van boven de zestig jaar zijn deze tekeningen heel vertrouwd.

Fijn, dat alle illustraties die Gustave Doré bij de bijbel gemaakt heeft nu ook op internet te zien (en te downloaden) zijn in een scherpe resolutie. Kijk op Catholic-Resources.

Paul Gustave Doré werd geboren in Straatsburg in 1832. Al op jonge leeftijd (15 jaar!) begon hij zijn artistieke carrière in Parijs. Zijn tekeningen en illustraties werden zeer populair. Hij overleed in 1883, op de leeftijd van 51. Dore is het meest bekend om zijn afbeeldingen van een groot aantal scènes uit de Bijbel, maar hij produceerde ook illustraties voor vele andere boeken, waaronder Milton, Dante, La Fontaine, Don Quichote, Baron Münchhausen, enzovoort.

In de studio's van Doré werden honderden verschillende houtsneden gemaakt met illustraties uit zowel het Oude Testament (inclusief de apocriefe boeken) en het Nieuwe Testament. Zij werden voor het eerst gepubliceerd in 1865 in Frankrijk en herdrukt in Duitsland en Engeland. Deze grote en zware folio Bijbels (met ongeveer 240 illustraties per stuk) waren erg zwaar en duur, maar kleinere edities volgden al snel. Dore's illustraties waren zo populair in zowel Europa als Amerika dat er in Chicago een eigen tentoonstelling voor werd georganiseerd. Meer dan 1,5 miljoen mensen bezochten deze expositie in Chicago in 1896. Zijn artistieke stijl heeft later ook veel films over bijbelse verhalen beïnvloed. Veel scènes uit het DeMille's Tien Geboden (1923 & 1956) lijken opmerkelijk veel op de bijbehorende bijbelse illustratie van Doré.

4 september | kunst

Jaap van Zweden

De laatste gast van het VPRO programma Zomergasten was dirigent Jaap van Zweden. Niet minder dan 700 duizend kijkers hebben naar de aflevering van dit seizoen gekeken. Met natuurlijk in zijn uitzending veel muziek. eerlijk gezegd vond ik voorgaande edities van Zomergasten beter. De interviewster Margriet van der Linden bleef te sterk vasthouden aan haar eigen vragenlijstje. Daardoor werd het programma te voorspelbaar. Ze stelde haar gasten ook net echt op hun gemak. Het bleef allemaal te bedacht. De gasten maakten het programma, niet het gesprek.

Jaap van Zweden is een boeiend kunstenaar die als laatste zomergast treffende thema’s inbracht. Zo onder andere over zijn mystieke ervaringen bij het dirigeren. Hij vertelde over ervaringen van heelheid en een diepe beleving bij het uitvoeren van en muziekstuk. Naar die ervaring ben ik steeds op zoek, zo bekende hij. Jammer dat Margriet van der Linden hier niet op doorvroeg. Want mijn interesse was gewekt.

Vandaag lees ik in mijn krantje (NRC) meer hierover. In De mooiste noot vertelt Jaap van Zweden over een machtig en gelukzalig gevoel wanneer hij de laatste klanken van de Negende Symfonie van Beethoven hoort. Waarom? “Het hele laatste deel van de symfonie gaat over een wereld zonder ellende en de verbroedering van alle volkeren. Ik kon indertijd niets van de tekst verstaan, maar kreeg altijd een gelukzalig gevoel als ik de klanken hoorde, een machtig gevoel. Niet in de zin van macht hebben, maar in de zin van opgenomen worden in iets groots.
Een paar weken geleden dirigeerde ik de Negende Symfonie voor het eerst bij het Residentie Orkest, en toen had ik dat gevoel weer. De omstandigheden waren totaal anders natuurlijk, maar in de kern voelde ik hetzelfde. Je ziel is je ziel. Ik stond ook weer even alleen als vroeger, want een dirigent is eenzaam. Net zo eenzaam als een soloviolist, eigenlijk.” zegt Jaap van Zweden in NRC.

3 september | kerk

Parochievergadering

Vandaag hebben we wederom een bijeenkomst van onze parochievergadering, de 'denktank' van onze parochie. Waar veel parochies zo'n stuurgroep hebben afgeschaft, werkt hij in onze parochie heel doeltreffend. Zo'n vier keer per jaar komen vertegenwoordigers uit onze vijf geloofsgemeenschappen bij elkaar. Om te brainstormen over het beleid van onze parochie om om onderlinge ervaringen uit te wisselen. Samen met parochiebestuur en pastores. Het is een groep van ongeveer twintig betrokken parochianen. Signalen uit de afzonderlijke parochiekernen worden opgepakt en uitgewisseld. 

In deze bijeenkomsten denken parochianen mee. Gezamenlijk bespreken we het parochiebeleid. Om bestuur en pastores te adviseren. De uitwisseling van de activiteiten in de verschillende geloofsgemeenschappen nam deze keer een belangrijk deel van de bijeenkomst in beslag. Verder hebben we de beleidsdiscussie rond de vieringen van Woord en Communie  afgerond. En het pastorale jaarverslag van 2008 besproken. Op deze manier worden de onderlinge verbindingen in onze parochie steeds hechter. Ter bezinning luisterden we naar de volgende tekst van Manu Verhulst. Ter bezieling...

Een kerk om van te houden

De kerk ligt onder verdenking.
Zware verdenkingen: zij is te oud, te stroef,
te achterlijk voor deze tijd.
Zij is wereldvreemd, te mannelijk ook,
te rechts of te averechts.
Verdenkingen die ergens altijd wel hard te maken zijn.

En toch hou ik van die kerk.
Om de vele momenten dat ik die kerk
zo heel anders ervaar.
Misschien omdat ik haar van binnenuit mag beleven.

Als ik zoveel goede mensen bezig zie,
hoe zij tijd noch moeite sparen
in werkgroepen allerhande,
in zorg voor de gemeenschap,
als was het voor hun eigen gezin.
Dan zeg ik: die kerk is niet oud.
Zij is durvend, zij berekent niet.

Als ik op een avond iemand weer naar huis zie gaan
met een opgelucht gemoed
omdat hij zijn verhaal kon vertellen
en op adem kon komen
en voor de eerste keer weer kon bidden.
Dan hou ik van die kerk die zoiets mogelijk maakt.

Ik hou van de kerk niet uit nostalgie,
niet uit heimwee naar het verleden.
Integendeel, ik hou van de kerk
omdat ik naar de toekomst kijk.
Zo rijk als de toekomst zal zijn
aan technologie en vrije tijd,
zo arm zal zij zijn aan zingeving.

Dat soort armoe is niet op te vullen
met de opgeblazen figuren van Euro-Disney
of met een overaanbod van sportevenementen.
Meer dan ooit zullen mensen op zoek gaan
naar de diepste grond van hun bestaan.
Laten er dan mensen zijn die een antwoord geven,
eenvoudig en helder als een bron.
Mensen die niet alleen uit eigen wijsheid putten,
maar die ook vol zijn van Jezus' boodschap
omdat zij zich vriend weten van Hem,
omdat zij kerk-zijn in de zuivere zin van het woord.

De kerk van morgen zal een kleurrijke vlinder zijn.
Vandaag is zij nog de vale, schijnbaar waardeloze pop.
Maar van binnen is de gedaanteverandering reeds begonnen.

Manu Verhulst

1 september | kunst met kleine k

Fokke & Sukke 10 jaar in NRC

Vanavond staat onze krant vol met tekeningen van Fokke & Sukke. Vanwege de tien jaren dat zij de NRC met hun tekeningen verluchtigen. Proficiat! De tekeningen schitteren zeker door hun eenvoud. De inhoud blijf ik wel heel verschillend waarderen. De prentjes kunnen zo scherp en raak zijn, maar ook studentikoos flauw. Toch zoek ik elke dag hun nieuwste creatie weer op. Kijk ook op de Fokke & Sukke webite. Er bestaat ook een versie voor de Iphone en iGoogle.

1 September | www

Gebeden op iPhone

In de vakantie is voor het eerst een volledig Nederlandse Rooms Katholieke applicatie voor de iPhone beschikbaar. Met de verrassende naam 'Gebed'. In deze applicatie zijn tientallen gebeden opgenomen, waaronder een reisgebed, het rozenkransgebed en noveengebeden. Daarnaast biedt het programma een korte uitleg over de hoofdpunten van het katholieke geloof. Eric van den Berg van Isidorusweb is verantwoordelijk voor deze eerste Nederlandstalige mobiele geloofstoepassing. De software is ontwikkeld met de Amerikaanse Apple ontwikkelaar Wim Tanudjaja. De katholieke applicatie Gebed is te downloaden in de App Store of via iTunes (afdeling Lifestyle). Kosten zijn $1,99.

Eerlijk gezegd, vind ik de applicatie wat teleurstellend. Het aanbod van gebeden is niet groot. Maar het kan ook een begin zijn. Wat zou het fijn zijn om via je iPod te kunnen beschikken over een flinke databank aan gebeden. En bijvoorbeeld voor elke dag weer een nieuw gebed. 

1 september

Wij zijn weer terug

Na een lange periode van afwezigheid ben ik weer terug op het wereldwijde web. Met excuses aan de trouwe bezoekers van mijn website. Ik hoop dat u toch (weer) blijft klikken naar mijn site.

In de vakantie hebben we weer genoten van het prachtige en vriendelijke Denemarken. Een onbekend vakantieland voor velen. Heerlijk, je komt er nauwelijks toeristen tegen en zeker al geen Nederlanders. 

Dus niet naar toegaan! Waarom wel? Zeker ook vanwege het prachtige, mystieke licht... 
(het lijkt zo erg op het Hollandse licht.)

<< verder terug lezen? Kijk in het archief