Rond geloof en spiritualiteit,
internet en kunst,
kerk en maatschappij.
.
Het
vage vuur
Van oudsher is
het vagevuur
het
portaal naar de hemel.
Tegenwoordig is
het vage vuur
ook een metafoor
voor de
virtuele ruimte
van het wereldwijde web.
Deze website wil beide beelden met elkaar verbinden:
God op het spoor komen,
ook via de wegen
van het internet.
Een goede reis..,
want Gods Geest
wil gevonden worden...
't Staat in 't uutgestrekte Bloite,
's zomers, reuzeldikte, van
gers en groene, verder zelve, of
dat ne minsche kiken kan.
Diepe, in 't diepste van de ruumte,
hangt de julizonne en bit
ip de weideground, dat hi er,
zuuveruut van opensplit.
Noirderwaarts, in 't blouwe van den
hemel, is 't verhitte zand
van de dunen, bezig met te
weemlen lik entwa da' brandt.
Tusschen koeien, die daa' luuzig,
liggen op de nakte ground,
floddert er 'n grouwe bende,
dounkergrouwe spreeuwen round.
En ik zitte, lik versmoird, in
die geruste zee van groen,
bachten 'n geborsten wuulge
- voi de koelte - niets te doen.
Omer Karel de Laey, (1876-1909)
uit: Landelijk leven,
Heideland-Orbis, Hasselt 1997
9 juli | kerkelijk jaar
H. Martelaren van Gorkum
Elke vrijdagmorgen houden we een gebedsviering in de H. Moeder Gods
kerk van Effen. Beurtelings gaan pastores voor en vrijwilligsters uit
Effen. Vanmorgen herdachten we de Martelaren van Gorkum. Ik vertelde
over de 19 katholieken die in 1572 vanwege hun geloof gemarteld en
opgehangen werden. Zeker geen lichtvoetig begin van deze warme dag.
Daarom heb ik ook uitgebreider verteld over strijd van de geuzen tegen
de katholieken en over de tachtigjarige oorlog van de Spanjaarden
tegen de Nederlanden.
Na de viering drinken we gezellig samen koffie en een van de
aanwezigen sprak mij daarover aan: "Ik dacht dat je het over het
wereldkampioenschap voetbal wilde hebben..."
9 juli | gebed
Gij boetseerder
Gij, Boetseerder,
met uw droomtuin voor ogen,
richt onze voeten op aarde,
leer onze handen
de aarde-tuin beheren.
Herstel ons zicht
op wat breekbaar en broos
kwetsbaar en klein is.
Geef ons oog voor Schoonheid,
maar ook voor vernietiging, vergiftiging
onherstelbare schade
voor Uw schepping.
Herstel ons denken
aan vandaag en morgen.
Richt ons op duurzaamheid,
met Uw droomtuin voor ogen,
tot in eeuwigheid.
Tini Brugge
(dit gebed las ik op de achterkant van OndersteBoven no 3 van dit jaar.
4 juli | gedicht
Luisterend
Niet door wat ik zie -
wat kan men zien
in feite
niet door wat ik tast -
wat kan men grijpen
als een houvast
maar door wat ik hoor:
de Stem die ons roept
van over het zwijgen
vind ik de weg
ken ik de richting
naar het geluk
dat niet verdwijnt
- voeten nog zoekend
maar toch al zeker -
gaandeweg dichter
bij tasten en zien
Inge Lievaert
(Bij een preek over luisteren, werd ik geïnspireerd door deze
tekst.)
1 juli | kerk
Bisschop Bekkers
In Tilburg zag ik bij de Heikese kerk het nieuwe, bronzen
standbeeld van bisschop Bekkers. Op 27 juni was het onthuld en
gezegend door de huidige bisschop van Den Bosch, Anton Hurkmans. Het beeld is een geschenk van Stichting Jacques de Leeuw aan de parochie Binnenstad Tilburg.
In 1956 was Bekkers pastoor van de Heikese kerk. De
stichting schonk het beeld omdat zij hecht aan de waarden die Monseigneur Bekkers uitdroeg: “dicht bij de mensen staan en voorzien in de behoeften van mensen en de ontwikkeling van de jeugd”.
Jammer dat op de tekst bij het beeld het geboortejaar van bisschop Bekkers verkeerd is aangegeven: 1918 in plaats van 1908.
Ter herinnering: bisschop Bekkers was bisschop van Den Bosch in de
periode van 1960 tot 1966. Hij was erg geliefd onder zijn gelovigen.
Velen kennen hem als een bisschop die erg pleitte voor de eigen
gewetensvorming en de eigen verantwoordelijkheid van katholieken. Hij
vond onder andere (in 1963!) dat het aantal kinderen binnen het huwelijk een gewetenskwestie is tussen de man en vrouw.
Katholieken moeten vanuit het eigen een keuze maken in hoeverre zij
gebruik willen maken van voorbehoedmiddelen.
Trouwens in het dorpje St Oedenrode staat ook een beeld van
bisschop Bekkers (zie afbeelding rechts). Dit beeld is gemaakt door Henk Oddens uit Eindhoven.
"Het heeft een vrijend paartje op de hand afgebeeld in verband
met de strijd van Bekkers dat katholieken voorbehoedsmiddelen mochten gebruiken.'
aldus kunstenares Gerda van Boeckel.
25 juni | kunst
Foto's van Lynn Leegte
Kunstenares Lynne Leegte (geb. 1965 in Luton, GB) werkt en woont in
Den Haag. Zij maakt schulpturen en foto's of allebei tegelijk. Zij
creëert verstilde beelden van mensen, die een sfeer van tijdloosheid
oproepen. Zij verbeeldt de kwetsbaarheid va het leven in alle
schoonheid. Onthouden, die naam. Kijk eens op haar
website: lynneleegte.com.
(untitled 2009)
23 juni | kerk
Waar lag de fout?
Een tijd van crisis vraagt om wijsheid en inzicht. De sociale leer
van de RK Kerk kan ons helpen om een balans te vinden tussen individu
en persoon, tussen particulier en algemeen belang, tussen autonomie en
heteronomie. Bisschop Van Luyn van bisdom Rotterdam heeft een boeiende
lezing daarover gehouden; op 23 maart voor de jaarlijkse Regoutlezing.
De Regoutlezing wordt gehouden ter herinnering aan professor mr.
Robert H.W. Regout. Vanaf 1937 heeft hij zich ingezet voor de
studenten van de Nijmeegse Universiteit als studentenmoderator en hij
was tevens buitengewoon hoogleraar Volkenrecht aan de
Rechtenfaculteit. Als gevolg van zijn openlijk verzet en zijn kritiek
op de bezetter werd Regout op 1 juli 1940 gearresteerd door de Gestapo
en naar het concentratiekamp Dachau getransporteerd. Daar stierf hij
op 28 december 1942 in zijn 46ste levensjaar. Geïnspireerd door deze
Nijmeegse hoogleraar met zijn boeiende gedachtegoed en zijn
intellectuele erfenis organiseert de Vriendenkring van Robert Regout
activiteiten waaronder deze lezing aan de Radboud Universiteit
Nijmegen. Eerder werd de lezing verzorgd door Jan Pronk, Piet Hein
Donner en Dick Berlijn. De lezing is te vinden op de
website van het bisdom Rotterdam. De moeite waard!
Woensdag 2 juni
Na het schoffelen vamorgen, wandelen...
Al ben ik geen pelgrim, toch ervaar ik bij mijn wandelen, wel een
spoor van wat Willigis Jaeger in zijn boek Elke Golf is de zee
zo treffend beschrijft:
"De pelgrim loopt ter wille van het lopen. Hij loopt niet om aan te komen maar om te lopen. De pas wordt tot focus van de innerlijke concentratie. Reeds op een heel triviaal niveau vindt dat zijn neerslag in een rustgevende werking, zoals ook iedere wandelaar die kent. Aan het lopen zelf hoeven we niets toe te voegen. Wie één kan worden met zijn pas, kan één worden met God.
God voltrekt zich in mijn lopen. Het is niet langer mijn lopen, het is het lopen van God. God loopt in ons over deze aarde. Zo wordt ons leven tot een heilige pelgrimstocht.
(Uit: Willigis Jaeger osb., Elke golf is de zee, mystieke
spiritualiteit, Rotterdam, 2005, p. 141).
De eerste christenen werden niet voor niets "mensen van de
weg" genoemd.
Woensdag 2 juni | kerk
Bischop Bluyssen morgen 60 jaar priester
Op 3 juni viert mgr. Jan Bluyssen, emeritus bisschop van Den Bosch, zijn zestigjarig priesterjubileum. Op 35-jarige leeftijd werd hij benoemd tot hulpbisschop van bisschop Bekkers.
Toen mgr. Bekkers in 1966 stierf, werd Bluyssen door paus Paulus VI benoemd tot
bisschop van Den Bosch. In 1984 moest hij om gezondheidsredenen afscheid nemen.
Voor veel katholieken heeft bisschop Bluyssen enorm veel betekend. Hij
was een van de bisschoppen die de ramen en deuren van de kerk open
zette. Hij wilde de Rooms Katholieke kerk een duidelijke plaats geven
in de moderne tijd.
Bluyssen zelf: “Samenwerken en goede initiatieven zijn nodig om de Kerk vanaf de grond weer op te bouwen. Het is te betreuren dat er mensen zijn die de Kerk verlaten. Dat betekent dat zij hun hoop hebben
verloren. Kijk naar de positieve dingen, de boodschap van het Evangelie, naar Gods vertrouwen. Mensen maken fouten, allemaal. Het is daarom fijn dat we op God kunnen vertrouwen. Hij werkt van binnenuit. De deugd van de hoop is van grote waarde. We moeten ons niet uit het veld laten slaan door tegenslagen in de ‘menselijke Kerk’. Jezus is zelf mens geworden en daarom is er ook zoveel goeds aan de
gang.
Persoonlijk heb ik bisschop Bluyssen een korte periode meegemaakt
in het Bossche bisdom. Ik was een van de laatste pastoraal werkers die
hij een pastorale zending gaf. Ik ben hem er nog steeds erg dankbaar
voor.
Dinsdag 1 juni
Website van onze parochie weer online.
Vlak na Pasen 2010 is onze vertrouwde website rkbredawest.nl gehackt. Amerikaanse hackers hebben er illegale software op geplaatst. Daarom
is onze parochie een ruime maand niet bereikbaar geweest. Het was voor ons een reden om een heel nieuwe site op te bouwen. Met
resultaat! Zoals u kunt zien hebben we gekozen voor een sobere vormgeving en lay-out. Hopelijk kunt u het waarderen.
Ook het adres is veranderd. We heten nu gewoon www.nazarethparochie.nl.
Dinsdag 1 juni | wk
Bisschop maakt gebeden voor WK voetbal
De kerk van Engeland heeft drie gebeden voor het komende wereldkampioenschap (WK) voetbal in Zuid-Afrika gepubliceerd.
In de gebeden wordt gevraagd of het voetbaltoernooi in juni een bron van vreugde mag zijn. Ook wordt gebeden om sportief gedrag en voor degenen die zelf het wereldkampioenschap voetbal niet volgen, maar wel meeleven met de gevoelens van hun familie of vrienden.
Bisschop Nick Baines, een van de opstellers van de gebeden, zegt dat bijna iedereen op de een of andere manier bij het voetbalevenement betrokken is. „Het is dus zinvol als er voor de deelnemers gebeden wordt. Dit evenement gaat niet slechts over voetbal, het gaat over de regenboog van volken die samen met de Zuid-Afrikaners feest vieren.”
"Heer van alle volken,
die door zijn spel de kosmos schept,
wilt U alle mensen leiden, behoeden en beschermen
die meedoen aan het wereldkampioenschap voerbal?
Mogen alle mensen in deze wedstrijden
een bron van inspiratie vinden
om samen te vieren,
om gezamenlijk humaniteit te ervaren,
en om sportiviteit voor anderen te ontwikkelen.
Amen."
Donderdag 13 mei | kerk
Hemelvaart
(Een gedeelte uit mijn overweging van Hemelvaart)
Rutger Kopland heeft een prachtig gedicht geschreven over afscheid
nemen:
WEGGAAN
Weggaan is iets anders
dan het huis uit sluipen
zacht de deur dicht trekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft iemand
op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
Hemelvaart heeft iets van weggaan, zoals in dit gedicht van Rutger Kopland.
Aan de ene kant is er de teleurstelling en de verbijstering bij de leerlingen
dat Jezus er niet meer is. Dat was al vanaf de dood aan het kruis zo, vanaf Goede Vrijdag.
Jezus was er niet meer; hun vriend en leider was hun op een afschuwelijke manier afgenomen.
Wat moesten ze nu beginnen? Hoe kon het verder gaan? En misschien ook de vraag:
wat is er van Hem geworden? Van Jezus, die mens die zoveel voor hen betekend had.
Met Pasen dringt dan langzaam het besef door dat de dood Hem niet klein heeft gekregen.
Wat hij losgemaakt had, en hoe hij geleefd had, dat was niet kapot te maken.
Het had een onuitwisbare indruk op de leerlingen gemaakt. Daarom was er bij hen ook iet van wat het gedicht noemt:
‘een soort van blijven’. Hij is er nog! Hij is nog steeds onder hen aanwezig.
Daarom horen we in de paasverhalen dat Jezus telkens weer in hun midden verschijnt,
door dichte deuren heen of als een onverwachte reisgenoot.Maar er blijft een dringende vraag branden:
waar is Jezus dan, als Hij er niet meer is en toch ook weer wel?
Voor de leerlingen wordt steeds duidelijker: Jezus is bij God, die hij zijn Vader noemde.
Jezus is in de hemel, de plek waar God woont. Van Jezus wisten de leerlingen één ding zeker:
de mensen hadden hem laten vallen, maar God zeker niet. Dat besef groeit steeds meer bij de leerlingen, in de tijd na Pasen.
Dat besef klinkt door in het verhaal over de hemelvaart. Jezus is bij God, in dezelfde sfeer waar God woont.
De hemel waar God is, is aan onze ogen onttrokken. Het licht waar God in woont, daar kun je niet in kijken.
Dat licht schijnt over je, het glanst. Zo sterk dat je er niet in kunt
kijken. Dan begint de ommekeer: de leerlingen moeten de andere kant op gaan kijken.
Nu zijn zij aan zet; zij moeten gaan voorzetten wat Jezus begonnen is.
Zij moeten gaan getuigen wat Jezus heeft voorgedaan. Zij krijgen van Jezus de laatste zegen,
niet om van de aarde weg te kijken, maar om van de aarde een beetje hemel te maken.
Jezus rekent op ons dat wij zijn werk voortzetten. Anders is het verloren moeite geweest...
10 mei | kerk nu
"Sta op, pak uw bed en loop"
(Johannes 5,28)
Bert Claerhout schrijft in het nieuwe nummer van KERK
& levende volgende column:
"De schandalen in verband met seksueel misbruik storten onze kerkgemeenschap in een van de meest dramatische vertrouwenscrisissen van de afgelopen eeuwen. Gelovigen die het beste van zichzelf voor hun geloof en de Kerk hebben gegeven, voelen zich ronduit bedrogen. De vele reacties op het ontslag van bisschop Roger Van gheluwe die de redactie ontving, getuigen dan ook van boosheid, ontreddering en vertwijfeling. Iedereen voelt met de slachtoffers mee, maar allen vragen zich tegelijk af hoe ze die feiten in hun geloofsleven moeten plaatsen. Sommigen uiten ook hun bekommernis over de toekomst van onze Kerk. Zoveel is zeker: we staan voor een tijd van schaamte en boete. Maar hoe donker is de donkerste nacht? En waar vinden we het Woord dat redt?
Toen Jezus aan het kruis stierf, was zijn heilig lichaam getekend met bloed en wonden. Wat erop wijst dat heiligheid niet noodzakelijk zuiver en/of ongeschonden betekent. Dat geldt nu ook voor de Kerk. Aanspraak op heiligheid is momenteel wel de meest ongeloofwaardige claim van het mystieke lichaam dat we Kerk noemen. Ook de „ene, heilige, katholieke en apostolische Kerk” is onderhevig aan het menselijk tekort, alsook aan het falen van menselijke structuren – lees er de geschiedenis van tweeduizend jaar christendom maar op na. Dat moet ons aansporen om telkens weer onze zondigheid onder ogen te zien en maatregelen te nemen om niet in het kwaad te hervallen.
Om de wonden te helen, moeten we allereerst naar de kwetsuren durven te kijken. In plaats van de trauma’s en het leed van de slachtoffers te minimaliseren, moeten we hun lijden erkennen en het in biddende verbondenheid met hen delen. De ernst van de feiten laat ons immers niet toe zonder meer tot de orde van de dag over te gaan. Daarnaast moeten we alles in het werk stellen om de geschonden Kerk voor een nieuwe valpartij te behoeden. Er moeten strenge maatregelen worden genomen waardoor verdachte priesters en religieuzen niet meer kunnen omgaan met kinderen en/of kwetsbare volwassenen. Desnoods moeten zij, los van het bisdom, maar zelf op zoek gaan naar een baan. Tevens moet de Kerk tijdens de seminarieopleiding nog meer aandacht besteden aan de persoonlijke en psychologische ontwikkeling van de priesterkandidaten. Het verleden leert bovendien dat de manier waarop het celibaat in sommige klerikale milieus werd geïnterpreteerd en beleefd, makkelijk tot de opvatting kan leiden dat ongehuwde priesters een bevoorrechte positie innemen. De stap naar machtsmisbruik is dan klein.
„Sta op, pak uw bed en loop”, zei Jezus tegen de lamme bij de badinrichting van Betzata
(Johannes 5, 8). De lamme moet, ondanks al zijn kwetsuren, opstaan, zijn leven heroriënteren en weer een hoopvol mens worden. Dat hij zijn bed moet dragen, betekent volgens de Franse spirituele leidster Simone
Pacot, dat hij met zijn verleden in het reine moet komen. Die opdracht staat ons nu ook als kerkgemeenschap te wachten. We staan voor een zuivering waarbij de klerikale machtskerk van weleer definitief haar gewaden moet afleggen. Aan ons nu om de moed niet te verliezen, het evangelie hoopvol ter harte te nemen en af te rekenen met een kwalijk verleden.
Laten we elkaar in dat verwerkingsproces helpen en ondersteunen. De liturgie kan daarbij een belangrijke rol spelen. Liturgie vieren is loven, danken, er nooit aan twijfelen dat de hemel nabij is, en tegelijk boetetranen wenen. „Zoals er mensen zijn die zingen, niet omdat zij dat willen, maar omdat er een stem in hen oprijst,” schreef de joods- Nederlandse auteur en essayist Abel
Herzberg, „zo zijn er ook mensen die geloven, niet uit angst en niet uit hoop op beloning, maar omdat zij krachtens hun wezen niet anders kunnen.” Die houding herinnert ons, zelfs in de diepste crisis, aan Gods belofte om reddend op te treden."
Bert Claerhout, hoofdredacteur KERK & leven (KERK & leven op 12 mei 2010).
8 Mei | Internet
Website van onze parochie g'hackt
De afgelopen weken ben ik druk in de weer geweest voor een andere
website. De website van onze parochie is namelijk gehackt door
Amerikaanse hackers. Ik weet trouwens niet of het Amerikaanse hackers
waren, maar de links die we vonden verwezen naar bestanden op een
Amerikaanse website. Het kan dus wie da ook zijn, die via deze
Amerikaanse site misbruik maken van de website van onze parochie (www.rkbredawest.nl).
Zij gebruikten onze website om spam te versturen en mogelijk
inlogcodes te bemachtigen. Met als gevolg dat de website geblokkeerd
is door onze hosting-firma.We moeten nu aan de slag om bestanden te
checken en en nieuwe site op te bouwen. Het is een goede gelegenheid
om weer eens een frisse parochiesite op te gaan zetten.
22 April | Geloof
Geloof maakt goede mensen beter en slechte mensen slechter
(Jessica Stern)
Dit citaat van Jessica Stern las ik in NRC van 17 april. Jessica Stern
doet onderzoek naar religieus geïnspireerd terrorisme. Bas Heijne
verwijst naar haar. Het is een intrigerende uitspraak. Niet zozeer
omdat ik er wel of niet mee eens ben, maar omdat de stelling mij aan
het denken zet.
Op de website
van NRC vindt u het uitgebreide artikel van Bas Heijne over
haar laatste boek Terreur in naam van God. Dit boek is een
schokkend verslag van haar persoonlijke ontmoetingen met religieuze terroristen overal ter wereld: niet alleen jihad-strijders in Pakistan en Afghanistan, maar ook opstandige
Palestijnen, extremistische joden in Israël, Amerikaanse
fundamentalistische christenen en anti-abortus activisten.
Stern: "Ik wilde erachter komen hoe het geloof zowel iemand als Sister
Marian, een non uit mijn jeugd, als Osama bin Laden kan inspireren. Het antwoord is eenvoudig: geloof maakt goede mensen beter en slechte mensen slechter. Wat je in de heilige teksten aan excuus zoekt voor je gedrag, zul je altijd vinden. Maar wanneer je jezelf blootstelt aan het kwaad zoals ik heb gedaan, krijg je alleen maar meer waardering voor mensen die goed proberen te doen. Als je beseft hoe gemakkelijk het is voor mensen om de weg kwijt te raken en het
kwaad te omarmen, is het des te verwonderlijker dat zoveel mensen het niet
doen." Terreur in naam van God is uitgegeven bij Uitgeverij Het
Spectrum.
21 April | Kerk
Duitse moraaltheologen vragen debat over celibaatsplicht
(Kerknet) Volgens de Vereniging van Duitse katholieke moraaltheologen kan de katholieke Kerk het debat over het verplichte priestercelibaat niet langer vermijden. De groep theologen beseft dat het al te eenvoudig is om het priestercelibaat in te roepen als oorzaak van het kindermisbruik. Toch valt “een onrechtstreekse band” tussen het celibaat en kindermisbruik volgens de theologen niet uit te sluiten. De moraaltheologen waarschuwen tegen een ondoordachte stigmatisering van het hele priesterkorps. “Wij moeten ons durven afvragen of het verplichte priestercelibaat moet behouden blijven als voorwaarde voor het priesterambt. Bovendien moet zorgvuldiger te werk gegaan worden bij de keuze van priesterkandidaten.”
21 April | Kunst
Tip: Zorg goed voor jezelf
In het De
Pont museum in Tilburg is nog tot 16 mei een boeiende
tentoonstelling te zien, een overzicht van het werk van Sophie
Calle. In haar werk gaan fictie en werkelijkheid op een heel
natuurlijke wijze in elkaar over. Je weet niet wat ech tis, wat
gemaakt is. Verschillende projecten van haar zijn in het museum te
zien. (kijk voor meer informatie op de site van het De
Pont museum).
Het grootste deel van de tentoonstelling vormt het project Take
care of Yourself. Aanleiding voor dit project is een email van de
vriend van de kunstenares. Hij maakt de relatie uit via deze email. De
laatste zin is: "Zorg goed voor jezelf". Sophie Calle ontving de e-mail op 24 april 2004 om 19.13 uur. Ze was er kapot van.
Zij vraagt aan 107 vrouwen om een reactie te geven op deze mail. Ieder
mocht op eigen wijze reageren op deze brief. 107 Heel diverse vrouwen,
met heel diverse beroepen en achtergronden, Ieder geeft een
eigen interpretatie en reactie op de brief. Sommigen geven ook een
artistieke reactie (in dansvorm bijvoorbeeld). En Sophie Calle
verzamelt de reacties en maakt foto's van de vrouwen terwijl ze de
emailbrief lezen. Dat geeft dus een heel scala van hoe deze vrouwen in
de wereld staan en reageren op dit bericht. Een rechter geeft een
andere reactie als een dichteres, of een psychiater, een talmoed
deskundige, een politie-agente, een advocaat, een clown, een danseres, een latinist, een waarzegster,
enzovoort.
Indringend vind ik dat je aan alle reacties kunt aflezen, hoe
mensen (vrouwen in deze) zo verschillend in het leven kunnen staan.
Een waarachtige diversiteit.
12 April | Internet
Infobesitas
Zo wordt een nieuwe ziekte onder jonheren genoemd. Infosebitas: de angst om iets te missen, er niet bij te horen.
‘De mediaconsumptie krijgt net als bij gamen verslavende kenmerken’, stond onlangs in dagblad Trouw. ‘Het continu bereikbaar zijn en continu alles willen volgen, heeft een keerzijde. Het kan leiden tot informatiestress. De klachten daarvan zijn vermoeidheid, slaaptekort en het probleem dat jongeren continu hun aandacht moeten verdelen.’
In deze tijd worden we bedolven onder een overvloed aan informatie. Jongeren
krijgen stress van de informatie of het gebrek er aan. Je hoort er
niet bij als je niet op de hoogte bent van de laatste (internet)
nieuwtjes. Je moet voortdurend in contact staan met je vrienden via je
mobiel. Zonder Hyves of Facebook heb je geen sociale contacten. Sommige jongeren versturen maar liefst 75 sms’jes per dag.
(ANP) Priesters die kinderen misbruiken moeten 'altijd' worden overgedragen aan de burgerlijke autoriteiten. Dat staat maandag op de website van het Vaticaan. Het gaat om richtlijnen inzake de aanpak van pedofiele priesters. De voorschriften zijn samengesteld uit de bestaande regels van de Rooms-Katholieke Kerk.
"Het burgerlijk wetboek inzake het melden van misdaden aan de autoriteiten moet altijd worden gevolgd", stelt de richtlijn. Het document bevestigt ook dat de paus direct kan ingrijpen om de ergste overtreders uit het priesterambt te ontzetten.
Door de regels op de website te plaatsen zegt het Vaticaan de rooms-katholieke autoriteiten te willen helpen bij dit soort kwesties. De kerk is getroffen door de reeks misbruikschandalen in onder meer Ierland, Oostenrijk, Verenigde Staten, Duitsland en Nederland. In het verleden trad de kerk vaak niet op tegen misbruik.
7
April | Psalmen
En wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren
Jan de Bas en Arie Bijl hebben een bloemlezing gemaakt van psalmen
die door Nederlandse dichters gemaakt zijn. Een fraaie bloemlezing die
ik van harte kan aanbevelen. De titel "En wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren"
is ontleend aan een gedicht van Martinus Njjhof1
In het boekje staan 150 gedichten c.q. psalmen van onder anderen: Leo Vroman, Rutger Kopland, Guillaume van der Graft, Ida Gerhardt, Koos Geerds, Loyd Haft, Huub Oosterhuis, Hans
Boum1a, Eva Gerlach en Arnon Grunberg.
Verschenen bij uitgeverij Kok.
Een pareltje, gevonden in dit boek, van Geert Boogaard:
De Psalmen
De psalmen staan
beschermend om mij heen.
Zij zingen dat mij
alles is vergeven.
Geen stem spreekt er
het schuldig uit, niet een.
Je zult niet sterven,
klinkt het, je zult leven.
Dat ik er was,
staat eenmaal op een steen.
Dat ik er zijn zal,
staat bij God geschreven.
4 april | Pasen
Zalig Pasen !
De eerste dag
Het was vroeg in de morgen
de eerste dag
van een nieuwe tijd
en het gebeurde
dat Hij die was gestorven
koud als een steen daar lag
achter een steen geborgen
opstond
in het licht liep
de dood meester
en terugriep
de in verdriet verdwaalden
de herder bleek die waarlijk
tot in de dood afdaalde
voor zijn schapen
het was vroeg in de morgen
de eerste dag
van een nieuwe tijd
Inge Lievaart
(Uit: Verzamelde gedichten 2,
Uitgeverij de Groot Goudriaan, Kampen 2000, p. 97)
Dit paasgedicht van Lievaart is misschien wel het mooiste
paasgedicht dat ik ken. Daarom staat het bijna elk jar op mijn
website. Lieflijk is ook dit gedichtje van Guido Gezelle:
Pasen
Pasen, Pasen,
luide klinke
nu de slag van
lerke en vinke
nu de stem van
mens en dier!
Pasen, Pasen,
wijdt het vier,
wijdt het licht en
pint de lampen,
laat de verse
wierook dampen:
Hallelujah,
't jok is af
van de dood en
van het graf!
Pasen, Pasen,
opgestanden
is de God, die
boze handen
hadden aan het
kruis gedaan:
heeft Hij hout en
steen en ijzer
overwonnen,
die, verrijzer,
Hallelujah,
één uit al,
leeft en immer
leven zal!
Pasen, Pasen,
dwaze mannen
dachten Hem in 't
graf te spannen,
met Pilatus'
zegelmerk:
Pasen, Pasen,
ijdel werk,
ijdel waken:
God almachtig
is verrezen,
eigenkrachtig,
Hallelujah,
door de steen,
eer de zon in
't oosten scheen.
Pasen, Pasen,
luide klinke
nu de taal van
lerk en vinke
nu de taal van
mens en dier!
Pasen, Pasen,
wijdt het vier,
wijdt het licht en
spijst de lampen,
laat de blauwe
wierook dampen:
Hallelujah,
God is groot:
overwinnaar
van de dood!
Guido Gezelle
(uit: Tijdkrans I in Verzameld Dichtwerk van Guido Gezelle,
bezorgd door J. BOETS en anderen, 8 delen,
BNB-Pelckmans, Kapellen, 1980-1991)
3 april | Goede Week
Stille Zaterdag
In deze Goede Week komen groepen van de basisscholen op bezoek in onze kerken. Leerkrachten van
basisscholen hebben daar zelf het initiatief voor genomen. Vrijwilligers en pastores gaan in
gesprek met leerlingen over de betekenis van de Goede Week. We vertellen over wat Jezus in zijn laatste
levensdagen meemaakte. We leggen de rituelen van de kerk uit: over de palmtakken, het heilig brood en de wijn, het kruis, vuur, water en licht van Pasen. We proberen
zo iets over te brengen waarom de ervaringen van deze week zo belangrijk voor christenen zijn. Het zijn kostbare geloofsgesprekken met leerlingen uit groep 5 tot en met 8.
Kinderen (net als grote mensen) zijn nieuwsgierig en willen graag alles weten over het geloof. Aan één gesprek heb je dan niet genoeg. Wat hebben wij zoal besproken? Leerlingen hadden van te voren, in de klassen het al goed voorbereid. Zij hadden
groepsgesprekken gehad over verdriet en blijdschap. In getekende, grijsblauwe regenwolkjes hadden zij opgeschreven wat hen verdrietig maakt ("ruzie met een vriendinnetje", "mijn cavia was dood", "oorlog in
Afghanistan waar mijn vader zit", "opa Jac is begraven", enzovoort). En in goudgele zonnetjes was verzameld waar je als kind heel blij en gelukkig om wordt ("ik mag pony-rijles nemen", "als we met voetbal gewonnen hebben", "als meester Harald er is",
en nog vel meer).
Ik had alle leerlingen gevraagd om een kruis mee te brengen naar de kerk. Het werd een bonte verzameling van kruistekens. Ieder kon vertellen waar het
meegebrachte kruisje vandaan kwam ("van mijn oma", "met mijn doopsel gekregen", "zelf gemaakt, want wij gaan niet naar de kerk"). Twee kinderen hadden
een koperen kruis meegebracht dat bij een uitvaart gebruikt wordt. Een meisje vertelde dat het kruisje op de kist van haar vader had gelegen en nu in haar eigen kamer mocht
hangen. Een ander meisje wilde er liever niets over zeggen en dat kan ook. Ook als er niets gezegd wordt, kan het heel indringend zijn.
Zo ontwikkelde het gesprek zich van verdriet en pijn, via de verhalen rond de kruisjes naar vreugde en geluk. "Na regen komt altijd zonneschijn" zei een wijsneus uit groep 5 of 6. Zo verliep het gesprek van Palmpasen via Witte Donderdag en Goede Vrijdag naar Pasen. "Maar hoe noemen wij nu de Zaterdag vóór Pasen?" vroeg ik aan de kinderen. Niemand wist dat, ook de leerkrachten niet. Ik vroeg de groep om samen hardop na te denken over en goede naam voor de zaterdag. Een leerling bedacht "Gele Zaterdag", want geel en wit zijn toch de pauselijke kleuren. En je hebt al Witte Donderdag, dus daarna Gele Zaterdag. Een meisje stelde "Zwarte Zaterdag" voor, want het was toch heel erg wat er met Jezus was gebeurd.
Aan een jongen,willekeurig uit de groep die in en grote kring zat, heb ik toen
de volgende vraag gesteld:
"Heb jij een huisdier, een konijn of cavia, waar jij voor zorgt?"
Die had hij wel, hij hield erg van zijn hond Bas, zo zei hij. Ik vroeg door aan hem:
"Stel je voor dat Bas dood zou gaan. Dat zou je heel erg vinden, denk ik.
Wat zou jij dan doen? Wat zou jij dan zeggen?"
Daarop dacht de jongen heel diep na en zei:
"Ik zou het niet weten; ik zou erg stil zijn..."
Zo is het echt, dacht ik en ik zei:
"Daarom noemen we de zaterdag na de kruisdood van Jezus: Stille Zaterdag!"
2 april | Goede Vrijdag rond 3 uur in de middag
De brug
Geen vloek bliksemt neer van het kruis -
hoor, uit zijn pijn
schenkt Hij woorden van zegen:
Vader vergeef het hun
want zij weten niet
wat zij doen -
over de kloof
tussen de Heilige
en onze verkeerdheid
spant hij de brug van zijn gebed
legt Hij zichzelf
pad van verzoening -
Hij roept om voeten:
ik ben de weg
Inge Lievaart
2 april | Goede Week
Van Palmpasen naar Pasen
Voor meer informatie over de Goede Week,
deze bijzondere week voor christenen,
verwijs ik naar de pagina's spiritualiteit op mijn site.
Of naar de pagina van Pasen.
1 april | kerk
Bisschop De Korte: Kerk niet vrij van verraad
(Uit: Katholiek nederland RKK:) Bisschop Gerard de Korte van Groningen-Leeuwarden sprak gisteravond tijdens de Chrismamis in het Friese Bakhuizen over de commotie rondom seksueel misbruik door geestelijken. “Verraad en verloochening zijn nog aanwezig in onze Kerk tot op de dag van vandaag”, aldus de bisschop.
In zijn homilie sprak De Korte onder meer over de negatieve manier waarop de Kerk de afgelopen tijd in het nieuws kwam. “We vieren deze oliewijding in een voor de Kerk spannende tijd. In het afgelopen jaar was er veel negatief nieuws. Ik noem een bisschop die de Holocaust ontkent, een trieste abortus in Brazilië en een even tragische euthanasie in Italië. Ik noem ook de sluiting van de priesteropleiding in Utrecht, de hostiekwestie, de liedkwestie en als dieptepunt tijdens de laatste weken het nieuws over seksueel misbruik in katholieke instellingen, met name in de periode van
1950-1980...
Velen zijn boos, verdrietig, verward of beschaamd. Als bisschop deel ik in die schaamte. Kinderen die juist bij priesters en religieuzen veilig zouden moeten zijn, zijn in hun waardigheid aangetast. Bij zoveel woestijn zou je verlangen naar
een steppe die bloeit, bij zoveel duisternis naar het Licht dat ons aanstoot in de
morgen”, aldus de bisschop. (Cursivering van mij - AL)
De Korte zei dat hij in de voorbereiding op zijn homilie was blijven haken bij het verraad en de verloochening die voorkomen in het lijdensverhaal van Jezus Christus: “Het verraad van Judas en de verloochening door Petrus. Nog vóór de haan kraait heeft Petrus zijn Heer drie maal verloochend. Verraad en verloochening zijn nog aanwezig in onze Kerk tot op de dag van vandaag. Ik denk aan de priesters en religieuzen die hun roeping hebben verraden en die kinderen hebben verraden die aan hun zorgen waren toevertrouwd.”
1 april | Goede Week
Witte Donderdag
De eerde droomt, de biezen leken
van den vroegen morgenbrand,
die, in 't oosten opgesteken,
bijt in 't baardig weideland.
Grauw is 't over nacht gevrozen;
over dag, van 's morgens vroeg,
viert en vonkt het zonneblozen
fel, maar nog niet fel genoeg,
om het koele graf te ontsluiten,
waarin 't zaad geborgen ligt,
wachtende, om opnieuw te spruiten,
lente, naar uw zonnelicht.
Een aantal bezorgde katholieken hebben een open brief geschreven over
het seksueel misbruik van kinderen. Initiatiefnemers zijn Eric van den
Berg en Frank Vosman. Graag wil ik deze brief mede ondertekenen. U
ook?
Kijk op de
site: wijblijvenkatholiek
Aan het begin van de Goede Week ligt de rooms-katholieke kerk zwaar onder vuur. Steeds meer verhalen van seksueel misbruik van kinderen en (jong)volwassenen door priesters, paters en zusters komen naar buiten. In tal van landen worden onafhankelijke commissies ingesteld (zoals in Nederland en Ierland).
Wij schamen ons diep voor de schanddaden die door medekatholieken in het ambt anderen zijn aangedaan. Daden die nooit hadden mogen gebeuren, maar toch zijn gebeurd. We erkennen dat ten volle, maar we kunnen die situatie niet terugdraaien. Wij delen in de pijn van de slachtoffers van seksueel misbruik en zijn blij met de excuses die hun zijn aangeboden.
Wij steunen de intense kerkelijke aandacht. De Bisschoppenconferentie heeft onafhankelijk onderzoek geïnitieerd waarbij de Kerkprovincie bij monde van de referent mgr. De Korte aangeeft: “Wij moeten niet bang zijn voor de waarheid. In deze kwestie moet de onderste steen boven komen.” Wij vragen om de resultaten van dit onderzoek af te wachten en eraan bij te dragen door de informatie die men heeft met de in te stellen onderzoekscommissie te delen. Wij hopen, en willen er naar vermogen actief aan bijdragen, dat slachtoffers met wijsheid, zorgvuldigheid en professionaliteit worden bejegend. Wellicht dat zo iets van het morele en pastorale gezicht van de kerk kan worden hersteld.
Vele meer of minder betrokken katholieken keren de kerk de rug toe: uit schaamte, verontwaardiging of woede. Deze emoties zijn authentiek en begrijpelijk. Wij delen deze gevoelens. Maar wij blijven katholiek en hopen dat velen hetzelfde zullen doen. Om de wonden die zijn geslagen te helpen verbinden. Om te helpen voorkomen dat wat gebeurd is, opnieuw gebeurt. En om oog te houden voor het vele goede dat door de katholieke kerk en katholieke gelovigen ook gedaan is en wordt.
Wij denken aan de talloze generaties gelovigen, kunstenaars, wetenschappers, weldoeners en politici die geïnspireerd door hun katholiek geloof hebben bijgedragen aan de verbetering van de wereld. Talloze katholieken bouwden en bouwen op landelijk, regionaal en lokaal niveau – bijvoorbeeld in de politiek, de kunst, de media, de sport, de zorg en het onderwijs – mee aan de maatschappij en probeerden en proberen deze te doordringen met een christelijke geest. Wij denken aan de wijze waarop katholieken wereldwijd met inzet en compassie zorgen voor het welzijn van medemensen: in de hulpverlening voor ouderen, rouwenden, verslaafden, voor gevangenen, voor mensen zonder werk en voor vluchtelingen.
We hopen op rechtvaardigheid. Voor de slachtoffers van seksueel misbruik, voor de daders, voor de daders die tot inkeer zijn gekomen. We vragen de media om zorgvuldigheid, aandacht voor de omstandigheden, voor de nuances. We vragen terughoudendheid in het oordelen.
We vragen onze medekatholieken om deemoed. Christus vergeeft wie hebben gezondigd, mits er sprake is van berouw én boete. Berouw is een zaak van de gelovige tegenover God. Over de boete voor strafbare feiten gaat echter zowel de kerk als de staat.
God bidden wij om zijn nabijheid ook in deze tocht door de woestijn, juist in deze Veertigdagentijd van inkeer.
Als u katholiek bent, nodigen wij u uit deze tekst door te sturen aan medekatholieken en aan de mensen die twijfelen om aan boord te blijven. U kunt ook uw steun uitspreken door deze tekst op uw website of blog te plaatsen.
Vandaag vindt de jaarlijkse viering van de chrismamis van ons bisdom plaats
in onze Nazarethparochie. een hele drukte dus. Veel vrijwilligers en
pastores zijn er voor in de weer. Bisschop Van den Hende gaat voor.
Vanuit onze parochie gaan voor: Paul Heye, Nico Meurkens en Henny
Spooren.
Iedere parochie of instelling uit ons bisdom wordt verzocht een kleine gave mee te nemen. Deze zijn dit jaar bestemd voor de Stichting Voedselbank Breda en de Stichting Leergeld Breda. In Nederland leven ongeveer 340.000 kinderen in gezinnen met een inkomen onder de bijstandsnorm. Schoolgaande kinderen uit deze gezinnen kunnen niet of nauwelijks met andere
kinderen meedoen. Niet met een schoolkamp of een excursie of een sportclub. Stichting Leergeld Breda voorkomt dat deze kinderen zich onvoldoende kunnen ontwikkelen en in een sociaal isolement terecht komen.
In de chrismamis zegent de bisschop de heilige oliën voor de doopleerlingen en de zieken én wijdt hij het heilig chrisma. Het chrisma is het sacramentele teken van de heilige Geest. Het wordt gebruikt voor de zalving bij het doopsel, het vormsel en de wijding tot priester en bisschop. Ook een altaar wordt bij de wijding met chrisma gezalfd.
woensdag 31 maart | Goede Week
De kunst van het doodgaan
Als het zover is - zal ik dan eindelijk
weten wat dat is, doodgaan
jezelf verlaten en weten
dat je nooit meer terugkeert
soms wanneer ik het koraal hoor
"Nun komm' der Heiden Heiland"
doorstroomt mij een vermoeden van
onontkoombaar verlies -
maar wat geeft het
bij het zien van een uitzicht over bergen
een verte die verdwijnt in zichzelf
kan ik worden bevangen door een huiver
voor de eenzaamheid die mij wacht -
maar wat geeft het
er is wel eens zo'n avond dat over het gras
in de tuin het mooiste licht strijkt
dat er is: laat licht
en dat ik denk: dit was het dus
en het komt nooit meer terug-
maar wat geeft het
ik hoop dat dit het is want ik ben bang
dat het anders zal zijn
Rutger Kopland
(Uit de bundel: Een man in de tuin, 2004)
Dit gedicht van Kopland past voor mij
zo mooi bij de Goede Week.
Het werd vanmorgen in bewerkte vorm voorgelezen in de
uitvaartdienst van Betsy van Laerhoven - van Oort. Voor mij was
het het derde afscheid in vijf dagen. De Goede Week wordt zo wel
erg beladen met verlies en lijden. Toch stemt het mij niet
treurig, al zijn er gister en zaterdag wel heel veel tranen
gevloeid. Goed dat het steeds een warm afscheid was. Persoonlijk
en intiem, in overvolle kerken. Wat kunnen vertrouwen en geloof
toch steun geven. Ze maken et verdriet niet minder, maar wel
sterker.
Het is niet gek dat ik de meeste uitvaarten rond Goede Vrijdag
en Pasen, ook van jaren geleden, zo sterk blijf herinneren.
Rien Jacobs,
Jac van Hooijdonk
Betsy van Laerhoven - van Oort
rust in vrede,
leef in Gods Licht!
dinsdag
30 maart | Jezus
Zo zag Jezus er uit... ??
Kunstenaars, wetenschappers en miljoenen christenen over de hele wereld
vragen zich of hoe Jezus er uit heeft gezien. Grafische deskundigen
hebben via computerprogramma's, geavanceerde 3D software, de lijkwade
van Turijn doorgelicht. De Amerikaanse illustratie en animatie-studio Macbeth reproduceerde het gezicht aan de hand van foto’s van de lijkwade. Volgens de overleveringen werd het lichaam van Jezus na zijn kruisdood in deze lijkwade gewikkeld. In de lijkwade zijn nu afdrukken van een mensenlichaam te zien: het lichaam van Christus. Voor veel gelovigen is het een heilig relikwie, anderen twijfelen aan de echtheid van de afbeelding.
Op de website van history.com
is een animatie te zien hoe wetenschappers geprobeerd hebben om een
driedimensionaal beed van het gezicht van Jezus te
reconstrueren.
maandag 29 maart | Goede Week
Kruiswegen op het internet
De Goede Week is voor mij een week van luisteren naar passiemuziek
en kijken naar passiebeelden.
Op het net zijn diverse indrukwekkende versies van de kruisweg te
vinden:
- De
kruisweg van Armand Demeulemeester. In de St. Sixtus Abdij van
West-Vleteren (België) bevindt zich een kruisweg van Arman
Demeulemeester (Ronse 11/10/1926 - 25/02/2002). Deze kruisweg gaat als
meditatieve tentoonstelling rond: Kruisweg van de Stilte.
- Een andere treffende kruisweg van deze kunstenaar vindt u bij St.
Jozef Instituut in Torhout.
- The
passion des Soldaten is een kruisweg van Simone Leurs, gesmeed
om het verband uit te drukken tussen het lijden van Jezus en de
ervaringswereld van de christelijke soldaat in de Eerste Wereldoorlog.
- De
kruisweg van Martin Linnartz. In de Sint Agneskerk van Bunde
tekende Martin Linnartz in 2004 de 14 staties van de kruisweg. Wanneer
wij dit jaar in Effen de kruisweg vieren, maken we gebruik van deze
verbeelding.
- The Ideal
Copy: In zwart-wit foto's laat deeez! zich inspireren door de
kruisweg.
- Moderne kruiswegstaties van kunstenares Anna
Troost.
- De 'flitsende' beelden van de kruisweg van Pierre
Servat.
- De Andere Kruisweg is een land-art project met beelden en gedichten rond de klassieke
kruiswegstaties: De
Andere Kruisweg.
- En niet te vergeten de Kruisweg
van Den Hout op de website van Thomas. In de Corneliuskerk
waar ik de voorbije jaren als pastor gewerkt heb.
zondag 28 maart | Goede Week
De intocht in Jeruzalem door William Blake (1800)
Palmpasen, begin van de Goede Week
Uit mijn overweging bij het verhaal van de intocht in Jeruzalem (Lucas 19, 28-40):
Palmzondag heeft iets weg van een soap-aflevering. Een koning op een ezel, het lijkt wel een
spotprent; zo eentje waar fundamentalisten boos over worden. Met in
het middelpunt: Jezus, die Jeruzalem binnentrekt en door de mensen gezien wordt
als een vrijheidsstrijder. Hij is een leider die het volk zal bevrijden
van de Romeinse bezetter. Vandaag klinkt het hosanna door de straten, over een paar dagen is het: aan het kruis met Hem!
Als ik dat beeld voor mijn ogen haal, dan moet ik meteen denken aan een
ander beeld: onze Nederlandse militairen in Uruzgan. Wekelijks zien we het geweld van oorlog en
terrorisme in Afghanistan. En onze soldaten worden bevrijders genoemd.
Wat moet je daar van denken? Al die slachtoffers, ook onder de burgers in Afghanistan,
zijn die wel een rechtvaardige prijs voor het gevecht tegen de Taliban?
Zijn de belangen van onze Westerse wereld wel zo zuiver? Wordt er niet
met alle beste bedoelingen meer haat gezaaid dan vrede en respect? Hoe kunnen
wij ons een goed beeld vormen van wat er daar gebeurt? Krijgen we wel eerlijke informatie over die oorlog?
Want wij mensen zijn gemakkelijk te beïnvloeden, nu en toen in de tijd van Jezus.
Je wordt zo makkelijk beïnvloed door het mediacircus. De hardste schreeuwers krijgen de meeste aanhang.
Slechts weinig mensen hebben de moed om trouw te blijven aan zichzelf,
aan hun waarden en normen, aan hun overtuigingen. Je moet wel stevig in je schoenen staan
om een eigen mening te durven vormen.
Jezus van Nazareth was zo iemand die trouw bleef aan zichzelf, ook al besefte Hij heel goed welke gevaren hij liep.
Hij bezat de innerlijke kracht om zich niet te laten ontmoedigen door de dreigende wolken aan zijn
horizon. Hij staarde zich niet blind op het hoera-geroep van
palmzondag. Maar hij hield vast aan zijn opdracht: dienstbaarheid en liefde preken en voorleven.
Palmzondag stelt ook ieder van ons de vraag: hebben wij genoeg innerlijke kracht
om trouw te blijven aan ons christelijke geloof, aan onze opdracht om onszelf dienstbaar te maken.
Durven wij te blijven roepen om vrede?
Durven wij kritisch te blijven ten aanzien van de huidige politiek van
Amerika? Durven wij respect te blijven houden voor de moslims in een tijd waarin dit niet meer de gewoonste zaak is?
Hebben wij voldoende overtuiging dat zorg en aandacht voor een ander, vooral voor de armen, voor de kleinen en slachtoffers,
de enige weg is die leidt tot echte vrede, tot een gemeenschap waarin iedereen zichzelf kan zijn?
Blijven wij geloven, dat geweld eindigt waar liefde begint...? Want alleen dan zijn we trouw
aan Jezus van Nazareth zoals we hem vandaag en de komende week ontmoeten.
18 maart | kerk
. Wonen overal nergens thuis
Wonen overal nergens thuis,
aarde, mijn aarde, mijn moeders huis.
Vallende sterren, de schim van de maan,
mensen die opstaan en leven gaan,
mensen, veel geluk.
Wonen overal even thuis,
handel en wandel en huis na huis.
Loven en bieden op waarheid en waan
wagen en winnen en verder gaan,
mensen, veel geluk.
Wonen overal bijna thuis
aarde mijn hemel mijn vadershuis.
Stijgende sterren, de lach van de maan
mensen die dromend een stem verstaan,
mensen, veel geluk.
... een van mijn meest geliefde kerkliederen, geschreven door Huub Oosterhuis,
op de melodie van Suze Naanje, een volksliedje. Wanneer het in onze er
gezongen wordt, krijg ik meer adem en zing uit volle borst mee. Al
zovee keren heb ik het in mijn even gezongen. Bijvoorbeeld bij ons 25
jarig jubileum, bij mijn eerste installatie als jongerenpastor,
enzovoort. Ik schiet meteen vol, bij de eenvoud van de tekst en de
klanken.
Het is ook zo'n diep religieus lied. Het veronderstelt dat mensen
in het diepst van hun bestaan zwervers en voorbijgangers zijn, tussen
hemel en aarde. Dat wij de roepende stem van God verstaan en
beantwoorden. Dat God voor ons het geluk wil en dat wij mensen dat
voor elkaar zouden moeten zijn. Het rijk Gods wordt ons toegewenst. En
dat allemaal in één lied. Het zegt iets over de grootse kwaliteit
van dit kerklied.
Heel jammer dat ik dit kerklied niet meer zal tegenkomen inde
liturgische publicaties van Heeswijk Dinther, omdat het volgens de
censor van de bisschop van Den Bosch theologisch te zwak is.Ook het
volgende lied op tekst van Ida Gerhardt werd door hem te licht
bevonden.
Zeven maal om de aarde te gaan
Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die éne te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.
Zeven maal over de zeeën te gaan,
schraal in de kleren, wat zou het mij deren,
kon uit de dood ik die éne doen keren.
Zeven maal over de zeeën te gaan -
zeven maal, om met zijn tweeën te staan.
Ik kan mij echt niet voorstellen dat dergelijke diep gelovige en
fijnzinnige liederen niet meer in onze kerken gezongen zullen worden.
Daar zijn zij onze koren en parochianen veel te dierbaar voor.
16 maart | gedicht
GRÜSZ GOTT
Ik wandelde en sprak met de Heer.
Wij wandelen naast elkaar,
de Vader en het kind
dat het nog niet begrijpt.
Het waagde nauw de vraag.
Nog met de ochtenddauw
zijn wij op pad gegaan:
Hij nam mij bij de hand.
De bloemen groeten Hem
- Yes Lord - de schuchtere beek
houdt haast zijn kabbelen in.
De bergen worden licht.
Wij wandelen naast elkaar,
de Vader en het kind.
Ik zie Hem niet, maar Hij
is mij zó dicht nabij
als geen op aarde ooit was.
(Uit: Ida Gerhardt, De hovenier)
8 maart
8 Maart Internationale vrouwendag
7 maart
Wordt een vriend of vriendin van de synagoge Breda!
Midden in het historische hart van Breda ligt, enigszins verscholen in de Schoolstraat, de synagoge van de Nederlands Israëlitische Gemeente. Meer dan 150 jaar geleden, in juni 1845, werd deze synagoge voor het eerst in gebruik genomen. Na de jaren van de Sjoah, welke ook in Breda diepe wonden achterliet, bleef er slechts een bouwval, een ruïne, over. Maar toch, na vele, vele jaren keerde de joodse gemeenschap naar deze plaats van herinneringen en emoties terug. In september 1992 werd de herbouwde synagoge opnieuw ingewijd. Sindsdien is deze synagoge wederom het religieus, sociaal en cultureel centrum van een actieve joodse gemeenschap, voor de joden van Breda en de wijde omgeving. De synagoge is tevens een monument ter herinnering aan wat eens geweest is, maar ook een plaats van verdraagzaamheid en tolerantie. Regelmatig zijn er activiteiten en bijeenkomsten waarbij de deuren van de synagoge gastvrij openstaan. In de synagoge is een bibliotheek gevestigd die voor bezoekers vrij toegankelijk is.
De joodse gemeente beschouwt het als haar verantwoordelijkheid dit kostbare gebouw zodanig in stand te houden dat ook toekomstige generaties joden, uit de stad en de verre omgeving, in Breda en synagoge zullen vinden. De vereniging "Vrienden Synagoge Breda" probeert op een bescheiden wijze hierbij een helpende hand te bieden.
Het lidmaatschap van de verenging "Vrienden Synagoge Breda" bedraagt slechts
20,- Euro per jaar (of meer) en heeft vele voordelen. De leden van de vereniging hebben gratis toegang tot de lezingen en andere culturele evenementen die door de vereniging worden georganiseerd. Daarnaast krijgt men een aanzienlijke korting op een reeks van publicaties over de geschiedenis van de joodse gemeenschappen in Noord-Brabant enz. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat u door uw lidmaatschap bijdraagt aan het instandhouden van dit zo waardevolle en kostbare gebouw: de synagoge van Breda. Indien u meent dat Breda trots dient te zijn en blijven op haar synagoge, laat dit dan merken en wordt lid van de vereniging "Vrienden Synagoge Breda".
Opgeven kan via de website van www.joodsbreda.nl.
3 maart | kerk
Kerkbestuur: homo's mogen zelf voor communie kiezen
(Van de website van Trouw:) Homo's mogen zelf afwegen of er volgens henzelf beletselen zijn om naar de communie te gaan. Zware zonden moeten volgens het Bossche kerkbestuur eerst worden gebiecht.
Dat laten het kerkbestuur van de Sint-Jan en plebaan Geertjan van Rossem woensdag in een verklaring weten.
Vandaag was er in Den Bosch een overleg tussen het kerkbestuur, plebaan Van Rossum, vicevoorzitter Vera Bergkamp van het COC en hoofdredacteur Henk Krol van GayKrant over de behandeling van homoseksuelen in de rooms-katholieke kerk.
COC Nederland en Stichting Vrienden van de Gay Krant zijn tevreden met de „verzoenende woorden” van het kerkbestuur. „De discussie is op gang gebracht en moet worden voortgezet”, stelt vicevoorzitter Bergkamp van het COC. „Het kerkbestuur heeft ook aangegeven behoefte te hebben aan een langdurig contact voor verdere verdieping van de dialoog.”
De homobelangenorganisaties zien ook af van de voorgenomen acties om op komende zondagen ochtendmissen in katholieke kerken te blijven bezoeken. Zij roepen ook hun achterban op deze wens van het kerkbestuur te eerbiedigen. De eucharistieviering in de Sint-Jan in Den Bosch verliep zondag erg onrustig, doordat tientallen aanwezigen demonstratief en met veel kabaal de kerk verlieten toen plebaan Van Rossem uitlegde dat bij de ontvangst van de communie de juiste beleving van seksualiteit hoort.
(Tot zover Trouw).
Cultuurtheoloog Bosman reageert op het compromis tussen het kerkbestuur van de St.-Jan te Den Bosch en twee homobelangenorganisaties, COC Nederland en Vrienden van de Gaykrant. "Het gaat echt niet alleen om seksuele zonden of om louter homoseksuelen. Als ik zondags naar de eucharistieviering ga, moet ik ook bij mezelf nagaan of ik wel waardig genoeg ben.
Beluister het
interview dat hij op BNR had.
Het was een drukke en bewogen week. Mijn werkagenda was overbelast,
vanwege het vele pastorale werk dat zich deze week aankondigde. Met
vijf uitvaarten in onze parochie, waarvan ik er gelukkig 'maar'
twee hoefde te verzorgen. Ik maakte weer mee hoe betekenisvol een
christelijke uitvaartdienst voor mensen kan zijn. Onze kerk kan zo
warm en gastvrij zijn voor velen. De evangelielezing van de uitvaart
van vrijdag bevatte die uitnodigende tekst van Jezus: " In het
huis van God is ruimte voor velen." Al bedoelde Jezus daar
natuurlijk niet de kerk mee, maar de hemel. Voor een kerkgemeenschap
die zoveel waarde heeft voor velen, daar wil ik graag voor
werken.
Dit positieve en uitnodigende gevoel dat ik in
deze vieringen had, staat echter in schril kontrast met andere
ervaringen over kerk-zijn in deze week. Ik doel dan op Reusel waar
pastoor Buyens weigerde om de heilige Communie uit te reiken aan zijn
kerkgangers. En op het krantenbericht dat waarschijnlijk ook bij
de Salesianen sprake is geweest van seksueel misbruik van kinderen. De
kranten schreven er uitgebreid over, met hele en halve waarheden. Lees
bijvoorbeeld bij de Wereldomroep,
of het commentaar van Frank
Bosman en de open brief van Christian
Ouwens. Deze berichten roepen bij mij de vraag op: "Dit
is toch niet de kerk waarvoor ik werken wil?"
In het kerkelijk
klimaat van Nederland stijgt de temperatuur niet.
Ik verlang naar warmere tijden en ik bid:
"God zend ons op weg
als mensen die geloven,
de banden kunnen smeden,
die grenzen overschrijden,
die mildheid kunnen brengen,
die troosten en nabij zijn,
die vreugde kunnen geven,
die broeder en zuster durven zijn.
Zend ons op weg
als mensen die vertrouwen,
de toekomst tegemoet...."
21 februari
Ingrid Jonker
Vandaag bij de VPRO, op zondagmorgen, drie gezongen gedichten van
deze ontroerende dichteres uit Zuid Afrika. Lees haar gedichtenbundel
Versamelde Werke!. Twee andere gedichten:
.
Ontvlugting
Uit hierdie Valkenburg het ek ontvlug
en dink my nou in Gordonsbaai terug:
Ek speel met paddavisse in 'n stroom
en kerf swastikas in 'n rooikransboom
Ek is die hond wat op die strande draf
en dom-allenig teen die aandwind blaf
Ek is die seevoël wat verhongerd daal
en dooie nagte opdis as 'n maal
Die god wat jou geskep het uit die wind
sodat my smart in jou volmaaktheid vind:
my lyk lê uitgespoel in wier en gras
op al die plekke waar ons eenmaal was.
.
Puberteit
Die kind in my het stil gesterf
verwaarloos, blind en onbederf
in een klein poel stadig weggesink
en iewers in die duisternis verdrink
toe jy onwetend soos 'n dier
nog laggend jou fiesta vier.
Jy het nie met die ru gebaar
die dood voorspel of die gevaar
maar in my slaap sien ek klein hande
en snags die wit vuur van jou tande:
Wonder ek sidderend oor en oor
Het jy die kind in my vermoor…?
Ingrid Jonker
20 februari | Politiek
Ik had een kleine droom
Vannacht had ik een kleine droom. In mijn slaap zag ik een heilige
kamer. Vol met regeringsleiders en andere politici. En weet u wat ik
tot mijn verbazing zag ?
Ik zag leden van de tweede kamer die elkaar niet uitscholden.
Eerlijk en vriendelijk voerden ze een discussie over zaken die er toe
deden. Ze lieten elkaar uitpraten en hadden respect voor elkaars
meningen. Benieuwd naar wat ze van elkaar konden leren. Samen zochten
ze naar oplossingen. Aan zulke mensen kon je het politieke beleid van
ons land met vertrouwen overlaten.
Ik zag een voorzitter van de kamer, die luchtig de orde in stand
hield. Die de regels van het politieke spel goed beheerste.
Ik zag een premier en ook vice-premiers die volwassen wilden
vertellen wat ze verkeerd hadden gedaan. Die openlijk hun schuld
toegaven en zo een basis legden voor vertrouwen en voor de toekomst.
Een premier die op de belangrijkste momenten voor zijn regering daar
was, waar hij hoort te zijn: niet afwezig maar proberen om de meningen
bij elkaar te brengen.
Ik zag een regering die er alles aan deed om besluiten van de
kamers uit te voeren. De wil van de volksvertegenwoordiging achtten ze
van het allergrootste belang. Ministers die niet zaten te twitteren
terwijl zij toegesproken werden door de kamer. En als een van de ministers onverhoopt
iets anders wilde dan de besluiten van de kamer, werd hij vriendelijk
door de premier toegesproken om zijn mening te veranderen.
En toen: met een zware bonkslag werd ik wakker. In mijn kamer was
een grote kast helemaal plat gevallen. Reeds voor de vierde keer, dat
het gebeurde. Het is beter dat we op zoek gaan naar een heel ander
kabinet, dacht ik. Geen oude wijn in nieuwe zakken. Het oude heeft
tegen beter weten al te veel kansen gekregen.
17 februari | Vasten
Aswoensdag
Vandaag tekenen vele christenen zich met as;
een kruisje op het voorhoofd,
vies en vuil op de eerste dag van de veertig dagen.
Want van stof en as zijn wij gemaakt,
van aarde, nietig en kwetsbaar,
eens worden wij meegenomen en verstrooid door de wind,
teruggegeven aan de grond va ons bestaan.
Een teken op mijn hoofd,
wat mij nederig maakt en deemoedig.
Ik kijk naar mezelf
en zie de vergankelijkheid van mijn bestaan.
En... het maakt mij niet triest.
Zo velen, zo vele miljarden mensen zijn ook gemaakt
uit stof en aarde,
naar Gods beeld en bedoeling.
Liefde heeft de schepper in de stof gelegd,
ook in de stof die mij gemaakt heeft.
Zo kan ik mij verbonden weten,
met alles wat leeft en bezield is,
wat van stof en aarde is.
17 februari | Vasten
Vasten
is een uitgelezen tijd
om halt te houden
en het dwingend ritme van leven
of geleefd worden te breken,
om vraagtekens te plaatsen
bij wat normale gang van zaken heet.
Uitgelezen tijd
om weer op zoek te gaan
aar zin en betekenis van ons bezig zijn.
Om weer grond om op te staan
en door te gaan,
geworteld in het oude visioen
dat zo diep in mensen zit;
goede schepping,
vredevolle wereld,
liefdevolle mens.
Uitgelezen tijd
om wat meer zicht te krijgen
op de weg die wij te gaan hebben,
en stap voor stap
met velen samen
die weg ook gaan.
Uitgelezen tijd om echt te leven,
misschien ook wel te her-leven
naar Pasen toe.
En ook daarna.
(C.Desoete)
7 februari | kerk
Heilig Vormsel
Vanmorgen zijn er in de Martinuskerk in onze parochie 18 meisjes en
jongens gevormd. Het was een erg inspirerende en warme viering. Bisschop van
den Hende vertelde in duidelijke taal wat voor he het vormsel betekent. Op
zo'n manier at de jongeren het ook kunnen verstaan. De vormelingen hadden
elfjes gemaakt: kleine gebeden of gedichtjes die uit elf woorden bestaan. We
hebben ze opgehangen in het parochiecentrm, in de ruimte aar we met z'n
allen ontbeten hebben, vlak voor de Vormselviering. Enkele elfjes:
God
Onze kracht
In de hemel
Altijd in de buurt
Vrede
god
in jou
komt naar je
als jij hem roept
ALTIJD!
God
bedankt voor:
zo wel alles
dus heel erg bedankt
god
God.
Onze vader.
In de hemel.
Bid voor alle mensen.
Samen.
God
volgt ons
zit in ons
luistert altijd naar ons
altijd
God
De schepper
Maakte het leven
Creëerde de mooie wereld
Amen
7 februari | tussendoortje
Zolang er mensen zijn die zingen,
niet omdat zij dit willen,
maar omdat er een stem in hen oprijst.
Zo zijn er ook mensen die geloven,
niet uit angst en niet uit hoop op beloning,
maar omdat zij krachtens hun wezen niet anders kunnen.
Abel Herzberg
2 februari | kerk
Poolse of Afrikaanse priesters zijn niet de oplossing
Bisschop Roger Vangheluwe van Brugge wil geen buitenlandse priesters om
het priestertekort in zijn bisdom op te vangen. Mgr. Vangheluwe: “Ik weet
dat het elders gedaan wordt, maar ik vind het geen goede zaak om Afrikanen
of Polen hier als priester aan de slag te laten gaan. Ik krijg vaak de vraag
van Polen om hier als priester te komen werken. Ook uit Afrika zijn er
geregeld mensen die me contacteren. Maar ik wimpel dat af. Afrikaanse
priesters kunnen in hun thuisland veel nuttiger werk leveren. En wat is de
motivatie van die mensen? Onze Kerk redden of naar België komen omdat we
het hier beter hebben dan daar?”
Hans Geybels, perschef van het aartsbisdom, deelt de mening van mgr.
Vangheluwe: “Een priester uit Afrika weghalen om hem hier aan de slag te
laten gaan, berokkent meer schade dan dat je er goed mee doet. Vaak zijn de
priesters de enige opgeleiden van hun dorp of stad. Moet je die daar dan
laten vertrekken? Bij Polen speelt vooral het cultuurverschil. Polen is een
zeer katholiek land. Als die dan in een geseculariseerd land als België aan
de slag gaan, zijn ze vaak binnen de kortste keren ontgoocheld. Het
cultuurverschil is gewoon te groot.”
“Je kunt in een kerk in een West-Vlaams dorpje niet beginnen zingen en
dansen zoals dat in Afrika gebeurt. Door niet voor buitenlanders te kiezen,
wil ik het volk ook duidelijk maken dat er nood is aan nieuwe roepingen”,
besluit mgr. Vangheluwe. (Bron: Kerknet Vlaanderen)
27 januari
Herdenking bevrijding Auschwitz
In Polen wordt vandaag de bevrijding van het voormalige vernietigingskamp
Auschwitz-Birkenau door het Rode Leger herdacht. De bevrijding vond precies
65 jaar geleden plaats. Vlak voor de herdenking werden in Kamp Westerbork de
laatste namen voorgelezen van de 102.000 slachtoffers van de nazi-kampen uit
Nederland. Nooit mogen wij vergeten of onze ogen sluiten voor de catastrofe
die toen heeft plaatsgevonden.
Ik wil weten
of het wel waar is,
dat er een uur komt
waarin de blinden
zullen zien.
Er is haast bij
het einde
van dit
donker.
God
er is haast
bij het licht.
Geert Boogaard
26
januari | internet
Tip: website Onze Lieve Vrouwe Abdij Oosterhout
Sinds 15 december hebben de zusters Benedictinessen van Oosterhout hun
eigen website. Het s een uitnodigende site, mooi vorm gegeven en met goede
informatie (www.olvabdijoosterhout.nl).
De site is samengesteld door de zusters zelf met eigen fotomateriaal (zie
foto rechts).
Van de homepage:
"In de Onze Lieve Vrouwe Abdij wonen, leven, werken en bidden de
zusters Benedictinessen als gemeenschap rond Jezus Christus volgens de Regel
voor monniken van de Heilige Benedictus. Hun spiritualiteit, gevoed door het
gebed, krijgt gestalte in toewijding en dienst, in gebed, lezing en
onderlinge liefde. Hun voornaamste taak en bron van inspiratie is de viering
van de liturgie in Eucharistie en Getijdengebed. Zij verlangen naar
zuiverheid van hart om ontvankelijk te worden voor het mysterie van God en
het leven in de Geest. Verbonden met de wereldkerk vormen zij een kleine
kern, waar in eenvoud voelbaar wordt dat God woont onder de mensen."
21 januari | film
Film Avatar, de moeite waard
Afgelopen weekend won de sciencefiction film Avatar de twee belangrijkste
Golden Globes; voor de beste film en James Cameron kreeg de prijs voor beste
regisseur. Avatar is een groot kassucces maar vaak betekent dat nog niet dat
de film ook een succes is. Avatar is de duurste film ooit gemaakt. Naar
verluidt kostte de productie meer dan 300 miljoen dollar. Na nog geen week
draaien (!) had de film al meer opgebracht dan hij gekost had.
Onvoorstelbaar! Terwijl de film juist kritiek wil leveren op de hebzucht van
mensen. In Amerika en Engeland schijnt de film een heuse rage te zijn.
Ouders vernoemen hun baby's naar de hoofdrolspelers.
Het
verhaal speelt zich af op de planeet Pandora,waar een strijd aan de
gang is tussen de wrede mensheid en het locale volk van de Na'avi. Deze
blauwgekleurde mensen leven in harmonie met de natuur, met de uitgestrekte
oerwouden op Pandora. Hiernaast zie je de intrigerende hoofdrolspeelster Zoe
Soldana, geschminckt als Neytiri. Regisseur James Cameron laat prachtige
beelden van deze ecologische planeet en haar bewoners zien.
Maar de mensheid heeft dringend behoefte aan grondstoffen en willen daarvoor
de onschuldige Na'avi te verjagen. De mensen veroorzaken daarmee een grootse
milieuramp. Een bekend gegeven. Wanneer je van sciencefiction houdt, of van
sprookjes en elfjes, moet je zeker gaan kijken, hoe dit afloopt.
De film heeft de nodige kritiek gekregen van het Vaticaan. L’Osservatore
Romano beschuldigde regisseur James Cameron. Hij zou van ecologische waarden
religieuze waarden maken. Avatar zou impliceren dat “de natuur niet langer
een creatie is om te verdedigen, maar een goddelijkheid om te aanbidden.”
De natuur is een schepping van God, geen godheid zelve, aldus het Vaticaan.
Met veel plezier heb ik naar de film gekeken. Het verhaal is misschien
een tikje te romantisch en te voorspelbaar maar toch. Waar ik van genoten
heb, is de eenvoud waarmee deze natuurmensen contact met elkaar zoeken en in
contact staan met andere levende wezens, zoals paarden, vogels en bomen. Als
ze elkaar ontmoeten zeggen ze: "Ik zie jou."
En ook met God kunnen zij op een simpele manier contact maken. Zij pluggen
met hun haren, die in staarten zijn samen gebonden, gewoon in bij God. OP
elk moment van de dag kunnen zij zo een directe verbinding met God maken. Zo
is het toch ook in het gewone leven?! Je moet je openstellen voor God...
16 januari | gebed
Bidden kan op zoveel manieren
Wanneer ik bid...
nee ik lig er niet
bij geknield
meestal sta ik geleund tegen
mijn boekenkast,
mijn armen er bovenop
en mijn hoofd er net
bovenuit
en zo praat ik dan.
vertrouwelijk
met God,
omdat hij mijn vriend is
en mijn hele leven
hem interesseert..
Geert Bogaard
13 januari
De barmhartige Samaritaan
Soms kan het wonderlijk lopen. Gisteravond had ik een fijn gesprek met
een aantal jongeren van ons Jongeren Koor Princenhage. Samen hebben we de
volgende viering van het koor voorbereid. We bespraken met elkaar een thema
dat voor hen belangrijk is en we zochten daar passende teksten, gebeden en
rituelen bij. Om er samen een boeiende jongerenviering van te maken. Meestal
hebben we bij onze voorbereidingen geen gebrek aan mogelijke thema's en
teksten. Alleen een passend evangelieverhaal erbij zoeken, dat duurt in de
regel veel langer. Dat is meestal een lastiger zoektocht. Gisteravond niet,
want meteen bracht een van de jongeren het verhaal van de Barmhartige
Samaritaan in. Dat verhaal ontroerde ons. We hebben het verhaal samen
gelezen en het raakte ons. Als u het niet (meer) kent, lees het dan bij Lucas,
hoofdstuk 10. Het blijft een indringende parabel. Parabèl , zo
noemde een van de jongeren het. Ik legde uit wat een parabel is: een verhaal
dat gelijkt op de werkelijkheid en ons iets wil leren of uitleggen. Jezus
spreekt graag in gelijkenissen. De parabel vertelt over een man die aan de
kant van de weg ligt, dor rovers overvallen en gewond. Wie helpt hem? En wat
leert het verhaal ons, over voor een ander? Kortom: het leverde veel
gespreksstof op en voldaan ging ik naar huis, door de kou naar Rijen.
In Rijen reed ik voorzichtig de wijk in, waar ik woon. Over de gladde,
opgevroren wegen, want er is hier niet gestrooid. Langs de weg stond een
klein schoothondje te blaffen. Toen ik goed keek, zag ik dat er aan de kant
van de weg een oudere man in de sneeuw lag. Languit, in de goot. Ik stopte
mijn auto en ging kijken. Een bejaarde man was er gevallen, door de
gladheid. Hij kon niet overeind komen. Ik probeerde hem te helpen, maar het
lukte niet. Mijn eigen stramme rug hielp niet mee. Geen beweging in te
krijgen en ik merkte dat de man geen enkele kracht in zijn lichaam had. Het
was er koud en erger nog: zijn handen voelden koud aan. Snel belde ik bij
bekenden aan in de wijk. De man kon op geen enkele manier vooruit. In de
sneeuw laten liggen was geen optie. Met moeite kregen we samen de oude man
op een keukenstoel. Gelukkig kwamen er nog enkele mensen bij staan en twee
sterke mannen droegen hem, gezeten op de stoel, naar huis. De oude man was
van de kaart en zijn hondje blafte tegen iedereen. Met de ambulance is hij
midden in de nacht naar het ziekenhuis van Helmond (!?) gebracht. De
ziekenhuizen dichterbij hadden geen plaats. Vandaag nog moet hij geopereerd
worden, want hij heeft zijn heup gebroken. Ik wens hem alle beterschap
toe.
Hoe een bijbelverhaal, uit het leven gegrepen is.
13 januari | humor ?
Een bisschop probeerde na te gaan in hoeverre een groep
geloofsleerlingen het doopsel waardig was. “Waaraan kunnen anderen zien
dat je katholiek bent?” vroeg hij hun. Geen antwoord. Niemand had deze
vraag verwacht. De bisschop herhaalde de vraag. En daarna nog eens, waarbij
hij een kruisteken sloeg in de hoop de anderen hiermee een hint te geven.
Ineens kreeg iemand een inval. “Liefde”, zei hij. De bisschop was
verrast. Hij was sprakeloos. “Verkeerd”, wilde hij zeggen, maar hij
herstelde zich net op tijd.
(Anthony de Mello, Het gebed van de kikker, Tielt, 1995.)
11 januari
Sneeuw, sneeuw, sneeuw...
Uit de toevoegingen aan het bijbelboek Daniël (45-50):
Koude en warmte, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid.
Rijp en sneeuw, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid.
Vorst en vrieskou, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid.
IJs en sneeuw, prijs de Heer,
bezing en verhoog hem in eeuwigheid.
Op de eerste zondag van de
Advent, net vóór Sinterklaas en alweer een maand geleden, hebben de
kinderen in onze Martinuskerk in de viering een verlanglijstje voor Kerstmis
gemaakt. Bovenaan het lijstje had ik als voorbeeld gezet: witte kerst.
Daaronder hadden kinderen betere verlangens geschreven voor Kerstmis, zoals:
vrede op aarde, geen boeven meer op de wereld, geen oorlog meer, dat oma
beter wordt, enzovoort. De eerste wens is aardig gelukt, nu de rest nog...
Afscheid
van een groots
en vooral zachtmoedig kardinaal Dannels
Dit weekeinde hebben we afscheid genomen van een goed mens, een goed
bisschop, Gottfried Danneels. In Belgi"e werd hij zelfs de "vader
des vaderlands" genoemd. Ik ben hem dankbaar voor het vele goede werk
dat hij voor onze kerk heeft gedaan.
Uit zijn laatste preek als aartsbisschop:
‘Hou van de Kerk’. Ik heb ze heel mijn leven van harte gediend. Een
bisschop is met de Kerk getrouwd. Daarom draagt hij ook een ring. Hou van de
Kerk! Zeker, ze heeft haar rimpels, hoe kan het ook anders na 2000 jaar. Het
Hooglied
zegt: ‘Al ben ik donker van huid, toch ben ik mooi. Kijk niet op mij neer
omdat ik donker ben omdat de zon mij heeft verbrand… ik moest waken over
de wijngaard van mijn broers… (Hl 1,5 e.v.). Om de Kerk te zien zoals ze
echt is – goddelijk en menselijk tegelijk - heb je geloof nodig; die
scherpe blik die tot in de diepte door kan dringen; die ziet wat niet te
zien is. Want de Kerk bergt in zich een ondoorgrondelijk geheim. Ze heeft
iets donkers en iets lichtend, zon en schaduw glijden beide over haar heen.
Ik zeg het zo graag Augustinus na: ‘Als ik over de Kerk spreek, kan ik
maar niet ophouden.’ En telkens we een fout in haar ontdekken, moeten we -
na een moment van pijn – kunnen zeggen: ‘Maar misschien is die vlek op
haar huid, eigenlijk de mijne, ze kleeft aan mijn huid.’ Ze is mijn moeder
en alle moeders krijgen rimpels. Maar precies daarom zien we onze moeder
steeds maar liever: het is immers de mijne. (Kijk op Kerknet
Vlaanderen, lees zijn laatste
homilieofhet
afscheidsinterview uit Kerk en Leven)
“Als ik terugkijk op deze dertig jaar herderschap onder u, wat valt er
te zeggen?”, vroeg kardinaal Danneels zich aan het einde van zijn homilie
in de Brusselse kathedraal hardop af. Hij gaf zelf het antwoord: “Ik zie
wat ik gedaan heb en wat ik niet deed. Ik ken mijn slagen en mislukken, zie
de benutte en de gemiste kansen, mijn gaven en gebreken, mijn goed en mijn
kwaad. Wat te zeggen? Dit, misschien dit: wat de jonge pastoor uit de roman
van Georges Bernanos ‘Journal d’un curé de campagne’ fluisterde net
voor hij stierf: ‘Tout est grâce’. Alles is genade… Ja. ‘Alles is
genade.’ Is het toeval dat dit woord juist ook het woord was van de
heilige Teresia van Lisieux? Tout est grâce. Alles is genade. Dank God met
mij.”
Het nieuwe jaar begin ik met een gedicht, bijna een gebed van Inge
Lievaart, een van mijn favoriete dichters.
NA HET FEEST
Wanneer het feest
van zingen en verheugen
over het goede nieuws
- de nieuwe mens
en op de aarde vrede -
voorbij is
en weer het slechte nieuws
van onveranderd leed
van oorlog en van onrecht
van niet te tellen doden
als spotte het daarmee
zwart op de voorgrond treedt -
zeg dan: "En toch en toch"
in weer en weer herhalen -
een kleine zwakke tegenspraak
maar sterker dan de antimacht
want door God zelf bevestigd
als amen: dat het waar is
Inge Lievaart
25 December
Zalig Kerstmis voor u!
We hebben het goed
gevierd in onze parochie, de geboorte van Jezus. Gods Liefde is weer geboren
in onze harten. Dat mag ik best zeggen, want zo heb ik het ervaren: in de
gezinsviering, in de jongerenviering en met de allerkleinsten in Kindje
Wiegen. Dankbaar dat ik dat als pastor mag meemaken. Een stukje uit mijn
overweging van gisteravond in de jongerenviering:
De eenvoud en de liefde van het kind, dat net in de wereld gekomen is, nodigt ons allemaal uit
om ook liefdevol in de wereld te zijn, om respectvol met elkaar om te gaan.
Dat is de eenvoudige boodschap die het kleine kind elk jaar weer in ons hart legt.
Het kind nodigt ons uit om Gods Licht door te geven, om een lichtpuntje te zijn voor anderen
en de wereld beter te maken.
Wat kunnen wij doen om de wereld leefbaar te maken, om de liefde van het kerstkind te beantwoorden?
Hoe dragen wij de vrede uit? Moeten we de straat opgaan en actie voeren,
ons verzetten tegen het geweld in het Midden Oosten? Om van Afghanistan geen zoveelste Vietnam maken?
We kunnen in ieder geval veel meer onze stem laten horen tegen het oorlogsgeweld op onze aarde.
En het zou ons sieren wanneer wij ons meer zouden inzetten om de kloof tussen rijk en arm in de wereld te verminderen.
Maar dat is misschien te grootschalig voor ons, te politiek beladen voor velen.
We kunnen ook grootse kleine dingen doen: niet onverschillig worden, niet van ‘mijn tijd zal het wel duren’
of ‘alleen kun je niet veel’. Maar respect in onze samenleving opbouwen,
vooroordelen afbreken, niet discrimineren. Of heel eenvoudig: elkaar niet uit het oog verliezen,
aandacht voor een ander hebben, je oefenen in naastenliefde, burenhulp, gastvrijheid.
En tijd vrij maken voor dingen die echt van belang zijn.
Misschien kan de geboorte van Jezus ons helpen
om te blijven geloven
in hoop en niet in wanhoop,
in vrede en niet in geweld,
in liefde en niet in haat,
in het leven en niet in de dood.
Ja, zo wordt Christus in ons geboren.
Het zou altijd Kerstmis moeten zijn!
24 December | Positief nieuws
Kerstberichtje: kindje Jezus tussen de minaretten
Een kerk in het Zwitserse Bellinzona heeft minaretten geplaatst rond de kribbe van het kindje Jezus.
In Zwitserland stemde onlangs 57 procent van de bevolking tegen minaretten op moskeeën.
De kerk Sacro Cuore wil hiermee een signaal aan de mensen afgeven van verbroedering en mensenrechten.
Rond de kribbe liggen ook verzen uit de Bijbel en de Koran.
20 December | Advent
Laatste Zondag van de Advent
De laatste zondag van de Advent staat in onze parochie in het teken van
vergeving. We staan stil bij onze tekortkomingen en vragen elkaar en God om
vergeving. Vroeger trok men dan het boetekleed om. Nu hebben engelen buiten
alvast een wit kleed op de straten en huizen gelegd. De komst van Gods
Liefde op aarde wordt goed voorbereid. Ik lees een gedicht van Inge Lievaart, in
het teken van de laatste dagen van de Advent.
Eens zal die dag…
Eens zal die dag gekomen zijn
voorbij aan duisternis,
dat zal een dag van dromen zijn
waar geen bedrog in is:
het donker is vergaan,
geen schaduw bleef bestaan,
het Licht, het ongeschapen Licht,
toont ons zijn aangezicht.
Eens zal die dag gekomen zijn
die louter luister is,
de schepping zal volkomen zijn,
o groot geheimenis:
de zonde is vergaan,
geen schaduw bleef bestaan,
het Licht, het ongeschapen Licht,
toont ons zijn aangezicht.
Inge Lievaert
13
december | Kerk
Evangelie van Thomas uitgelezen
In het voorbije seizoen hebben we opnieuw met een cursusgroep het
evangelie van Thomas (uit)gelezen. In vijf bijeenkomsten hebben we het
kleine boekje samen doorgenomen. Het accent in deze cursus lag op de eigen
beleving, of liever gezegd "door-leving". Wat de uitspraken (ook
wel logia genoemd) voor ieder van ons mogen betekenen. We nemen ook kennis
van de noodzakelijke achtergrondinformatie, maar de nadruk ligt toch op de
eigen spirituele en religieuze ontwikkeling van de deelnemers. Aan het eind
van de cursus wordt eenieder uitgenodigd om een eigen logion te schrijven.
Het is een creatieve werkvorm om kort te beschrijven hoe het evangelie van
Thomas en het groepsgebeuren geholpen hebben bij de eigen geestelijke
ontwikkeling. Het is indrukwekkend om te lezen wat sommigen daarvan gemaakt
hebben. Een keuze - in de stijl van het evangelie van Thomas:
1. Jezus zegt:
Wie deze wereld koestert n bewaart, geen schade toebrengt aan het klimaat,
aan aarde, lucht en water, behoedzaam omgaat met planten en dieren, met de
vissen in de zee, de vogels van de hemel, de dieren die in het ild leven en
met de levende wezens die op aarde rondkruipen, die de mens, als evenbeeld
van God geschapen, liefheeft als zichzelf, zal ik het Leven schenken en hij
zal opgenomen zijn in het Rijk Gods. Hij zal leven in mijn liefde, in
rijkdom en voorspoed.
2. Jezus zegt:
En alles zal zijn, zoals de mens het bij Hem heeft weggelegd.
3. Jezus zegt:
Wie achterom kijkt zal nooit vooruitkomen. En wie achterom kijkt naar de
Zoon zal nooit bij de Vader komen.
4. Jezus zegt:
Als iemand iedereen denkt te doorgronden, dan doorgrondt hij niemand.
5. Jezus zegt:
Komt allen tot mij. Dat houdt in: behandel alle mensen gelijk en sluit
niemand uit. Sta daarom met gespreide armen open voor alle tekenen en
signalen waarin wij God kunnen vermoeden.
6. Jezus zegt:
Spreek geen kwaad over andere mensen en neem geen roddels van anderen aan.
Laat de praatjes bij mensen die ze veroorzaken. Roddels benadelen niet
alleen uw naaste en zijn omgeving, maar meer nog u zelf omdat ze uw hart
verduisteren, en dat van anderen.
11 december | Advent
Hoop
Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.
Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van de geest,
Een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.
Hoop
in deze diepe en krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.
Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
Niet alleen omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme,
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.
Vaclav Havel
11 December | godsdienstwaan
Kerstkaarten taboe bij ABN Amro
De ABN Amro Bank wil voortaan met Kerst geen kerstkaarten meer versturen aan cliënten en personeel. Ook kerstcadeautjes zijn uit den boze.
Aldus een rondschrijven van het hoofd personeelszaken van ABN Amro midden november. De reden voor het verbod is de religieuze achtergrond van het kerstfeest. De bank wil religieus neutraal blijven.
Ook geen kerstbomen meer op Hogeschool Amsterdam! Geen kruis meer op de
mijter van Sinterklaas! Ik denk dat het afwijzen van religieuze symbolen
eerder leidt tot meer dan tot minder religieuze discriminatie (nadenkertje!)
Het zou mij erg ontroeren wanneer ik bijvoorbeeld bij het Suikerfeest of het
Joodse Paasfeest een passend kaartje van mijn bank (?) toegestuurd zou
krijgen.
10 December | Advent
.
Hemelse dauw, wees ons gegeven,
daal uit uw hemelvrede neer,
wees onze Broeder, onze Heer en
doe ons in uw komst herleven.
(Antifoon Adventslied)
.(Advent van
Roger Hutchison)..
8 December
Feest van Maria Onbevlekte Ontvangenis (Immaculata)
Zuster Immaculata,
die al vier en dertig jaar
verlamde oude mensen wast
in bed verschoont en eten voert,
zal nooit haar naam vermeld zien.
Maar, elke ongewassen aap
die met een bord: dat hij voor dit of
tegen dat is, het verkeer verspert,
ziet 's avonds reeds
zijn smoel op de teevee.
Toch goed dat er een God is!
Gerard Reve
Over de Onbevlekte Ontvangenis van Maria gaan de meest fantastische verhalen
rond. Waarschijnlijk ook omdat het zo'n curieuze leerstelling van de
Rooms-Katholieke Kerk is. De leerstelling heeft in ieder geval helemaal niets te maken met de
maagdelijkheid van Maria. Trouwens ook over de maagdelijkheid van Maria
worden veel onzinnige zaken verteld. Daar zal ik
rond Kerstmis nog op terugkomen.
Het feest van Maria Onbevlekte Ontvangenis wordt gevierd op 8 december, negen maanden voor het feest van de geboorte van Maria op 8 september.
Het kon volgens sommige kerkelijke theologen natuurlijk nooit zo zijn dat Jezus uit
een 'gewone' moeder geboren was. Als de moeder van Jezus ook beïnvloed was
door
de erfzonde, hoe kon Jezus dan de Redder van de wereld worden? Daarom
bedachten die 'scherpzinnige' theologen dat Maria zelf op een bijzondere manier
geboren moest zijn. Zij zou in de schoot van haar moeder Anna ontvangen zijn
zonder erfzonde, met een onbevlekte ziel.
Met andere woorden: God had bij haar geboorte haar ziel reeds gezuiverd van
alle vlekken. Volgens deze katholieke geloofsleer was Maria dus de enige
vrouw in de wereldgeschiedenis die nooit met enige vlek van de erfzonde
bezoedeld was. Op 8 december 1854 werd dit dogma in de pauselijke bul Ineffabilis Deus afgekondigd door Paus Pius IX.
In veel landen (Italië, Spanje, Oostenrijk en Zwitserland) is deze feestad een vrije
dag. Zie voor meer informatie op de site van Katholiek
Nederland.
5 December | Advent
Adventskrans
Elke dag wordt wat korter.
Elke dag wordt het een beetje donkerder.
Elke dag een beetje meer nacht.
In de donkerte van die nachten
ontsteken we elke week een kaars meer
tot we de krans rond zijn
en er weer genoeg licht en warmte zal zijn
om God een thuis te geven.
Als je merkt
dat duisternis en kilte
ook in en rond mensen
voelbaar zijn,
wordt het verlangen groot
naar ‘anders’ en ‘beter’
- wacht niet af -
Als je warmte uitstraalt,
langzaam weer mens wordt,
meer mens met
de ongeziene mens,
dan is er groeiend licht,
dan wordt het Advent…
3 december | kerk
Vaticaan veroordeelt discriminatie van homoseksuelen
Pater Federico Lombardi, directeur van de persdienst het Vaticaan, heeft namens het Vaticaan elke vorm van discriminatie van homoseksuelen veroordeeld. Daarmee reageerde hij op de controversiële uitspraken van kardinaal Javier Loazano Barragan. De Mexicaanse kardinaal had eerder in een gesprek met een Italiaanse nieuwswebsite gezegd dat 'trans- en homoseksuelen nooit in het koninkrijk der hemelen opgenomen zullen worden'. "Ik zeg dat niet, maar St.-Paulus', aldus nog de kardinaal.
Pater Lombardi liet er geen twijfel over dat het Vaticaan het oneens is met de visie van de kardinaal. “Ons standpunt houdt in dat er geen enkele reden is om homoseksuelen te veroordelen. Wij roepen op tot respect.”
(Bron: Kerknet)
2 december | mystiek
Feestdag van Zalige Jan van Ruusbroec (circa 1292-1382)
Vandaag vieren we de feestag van de Vlaamse mysticus Jan van Ruusbroec,
ook wel "de Wonderbare" genoemd. Hij was een van de grootste mystici van België.
Ruusbroec was kapelaan van de St Goedele kerk van Brussel. Juist in de
drukke stad ervaarde hij mystieke ervaringen. Na jarenlang pastoraal werk
trekt hij zich met enkele vrienden terug in het Zoniënbos bij Groenendaal. Ruusbroec verliet Brussel voor Groenendaal omdat hij "zich wilde terugtrekken uit de menigte van mensen".
De eerste jaren leefden zij zonder regel en zonder overste. In 1350 is de
kleine gemeenschap overgegaan tot het stichten van een klooster van reguliere kanunniken
(Augustijns). Gedurende deze jaren in Groenendaal trok Ruusbroec zich vaak terug in de bossen. Hij nam wastafeltjes mee om te noteren wat hem werd ingefluisterd door de Heilige Geest.
Daar ervaarde hij Gods tegenwoordigheid. En hij was in staat om zijn
ervaringen en mystieke kennis aan anderen mee te delen.Zijn invloed heeft
snel over heel Europa verspreid. Kort na zijn dood krijgt hij de bijnaam 'admirabilis' ("de wonderbare"), en wordt momenteel terecht tot één van de grootste mystici uit de wereldliteratuur gerekend. Paus Pius X verklaarde Jan van Ruusbroec in 1903 zalig.
"De ontmoeting met God is de vervulling van ons bestaan." zegt
Ruusbroec. Hij laat zien, uit eigen ervaring, hoe je het Goddelijke kunt
ontmoeten. Hij verwijst naar een weg niet naar God hoog boven in de hemel,
maar meer de diepte in, in ons eigen wezen. Hij schrijft over de
verbondenheid van de ziel met God. Maar zonder 'ontmenselijkt' te worden. Door 'geheel' in God te zijn, ben je ook 'geheel' in jezelf. Een "ghemeyne mensch" zoals hij het noemt.
"Verhef dan Uw ogen boven de rede en boven elk beoefenen van de deugden en beschouw met een liefhebbende geest het levende leven dat de oorsprong en de oorzaak is van alle leven. Zie het aan als de heerlijke afgrond van Gods rijkheid en de levende bron waarin wij ons met God verenigd voelen." "Daar moeten wij blijven, onverdeeld, leeg en beeldloos. Daar, in niet-weten en in donkerheid, is niets anders dan een
grondeloos schouwen: wat wij aanschouwen dat zijn wij, en wat wij zijn, aanschouwen wij."
(Ruusbroec)
Jij die in mij woont
Jij die in mij woont met de kracht als van een opspuitende bronwel,
vol sprankelend, leven gevend water.
Ik heb het - tot mijn schade en schande - klaar gekregen
(wie laat nu het meest vrij?)
om jaar na jaar stenen te verzamelen
en daarmee die bronwel in mij te begraven
onder puin en gruis en eigen drukdoenerij.
Ik moet Jou weer opgraven in mij,
opdelven in mijn diepste diep,
het schilderijtje van mijn wezen,
mijn gelaat grondig laten restaureren van jarenlang vuil.
Jij hebt er Jouw gezicht in uitgetekend,
daar waar Jij verblijf houdt, diep in mij.
Wanneer krijg jij het klaar om Jouw beeltenis
in mijn wezen weer van blijdschap te laten stralen
in dat verfrissend, opspattend bronwater,
daar diep, heel diep in mij verborgen?
Kom, trek me naar binnen,
blijf kloppen aan de poort
want ook mijn oren zijn doof geworden,
blijf schijnen in de nacht
want de blindheid van mijn ogen is bijna totaal.
Kom, delf op mijn ware gelaat,
maak mij mooi, maak van mij Jouw liefste mens,
ik kan niet meer zonder Jou,
Jij die woont in mij, opborrelende Minne -
kracht wassend water dat leven doet.
Kom, leef je uit in mij.
(Ruusbroec)
Meer teksten van deze mysticus zijn ook on line te vinden:
Ruim vier jaar werkte Robert Crumb aan een eigen interpretatie van het
boek Genesis. Crumb werd bekend door zijn talrijke strips en stripfiguren
(zoals Felix the Cat). Hij heeft geprobeerd zo dicht mogelijk bij de
originele (Engelse) bijbeltekst te blijven. Zo heeft hij van Genesis ee
boeiend stripverhaal gemakt.
In een interview met Time Magazine bekende Crumb dat hij er aanvankelijk nog niet uit was hoe hij God zou afbeelden. ‘Eerst dacht ik aan een licht in de hemel waaruit tekstballonnen tevoorschijn kwamen. Maar toen maakte een droom me duidelijk hoe hij er precies uitzag. Hij had een lange witte baard, een zeer mannelijk gezicht en hij leek als twee druppels water op mijn vader.'
(Klik op de beide plaatjes onder)
......
Zo ben ik weer opnieuw het eerste boek van de bijbel aan het lezen,
prachtig toch.
Zie ook de officiële Crumb
website. En een korte biografie.
23 november | gedicht
Guido Gezelle
Deze dichter lees en herlees ik graag. Ik vond gisteravond bij het waaien
van de herfstwind weer een pareltje in zijn verzamelde werken; sterk door
die zingende Vlaamse taal.
Als de ziele luistert
Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
't lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezond,
wind en wee en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
't diep gedoken Woord zo zoet;
als de ziele luistert!
(Guido Gezelle, 1859)
23 november | gebed
Kort en krachtig
U zoek ik in het nacht'lijk zwart,
U in de kamer van mijn hart,
in druk bedrijf en zeer alleen,
steeds trekt mijn liefde naar U heen.
(van een Engelse Cisterciënzer monnik
12e eeuw n.C.)
21 November | Bericht vande webmaster
Gebeden en
links van deze website
De rubriek links heb ik aangevuld en er
zijn ook nieuwe gebedentoegevoegd.
Zoals:
Geloven met Maria
Goede God,
in Maria hebt U ons getoond
wat geloven betekent :
steeds weer op weg gaan
naar een onbekende toekomst.
Moge haar geloof ons blijvend inspireren.
Laat in ons groeien
een sterke hoop
en een grote toekomstverwachting.
En leer ons zien
van dag tot dag
wat het leven van ons vraagt.
18 november
Charter for Compassion
Op 12 november werd op verschillende plekken in de wereld het Charter for Compassion (Handvest voor Mededogen) gepresenteerd. Voor Nederland vond dit plaats in de Mozes & Aäronkerk
in Amsterdam. Op initiatief van de schrijfster Karen Amstrong heeft een internationale multi-religieuze raad van spirituele en morele leiders zich gewijd aan het opstellen van een handvest gebaseerd op de Gulden Regel.
Deze regel van "Wat gij niet wilt, dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet" is volgens Karen Amstrong eigen aan alle grote religieuze en filosofische tradities. Het Charter moet mensen en groepen inspireren om aan een wereld van vrede en harmonie bij te dragen. De
presentatie van het Charter gebeurde in Nederland op een symposium waarbij rabbijn Awraham Soetendorp, islamgeleerde Tariq Ramadan, econoom Herman Wijffels en burgemeester Job Cohen spraken.
Hieronder volgt de tekst die door rabbijn A. Soetendorp werd
voorgelezen:
Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zélf behandeld willen worden.
Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect.
Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privé-leven voor te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van die ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen - zelfs over onze vijanden - doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan.
Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuiging het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt.
Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om
- compassie opnieuw te maken tot de kern van moreel handelen en van religie
- terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele legitimiteit heeft
- garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren
- positieve waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren
- bij te dragen aan medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen - ook van hen die wij als onze vijanden zien.
Het is van wezenlijk belang dat wij compassie in onze gepolariseerde wereld maken tot een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principiële vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen slechten.
Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar.
Hoe ziet een samenleving eruit waarin alle Nederlanders zich thuis kunnen voelen, ongeacht hun verschil in afkomst en levensovertuiging? Welke ingrediënten horen in een nieuw W!J dat mensen met elkaar verbindt en onderlinge verschillen vruchtbaar maakt?
Op de website Wij vind je veel inspirerende ideeën, gesprekken, informatie en meningen over wat daarvoor nodig is.
Inspirerende website.
11 November | kerk
Website Caritas in veritate
De laatste encycliek van paus Benedictus XVI, Caritas in veritate, is zeker
de moeite van het lezen waard. Op 7 juli 2009 publiceerde de paus deze encycliek, waarmee hij ingaat op de problemen die de
huidige kredietcrisis veroorzaakt. De naam van de encycliek, Caritas in Veritate, geeft aan, vanuit welk principe de crisis
benaderd moet worden: de liefde is de kern van de sociale leer van de kerk. De liefde
(caritas) vindt zijn oorsprong in God en de mens kan zijn geluk en bestemming vinden wanneer hij
of zij de waarheid (veritas) zoekt door zich te voegen in Gods heilplan.
De Nederlandse kerkprovincie heeft nu de nieuwe website Caritasinveritate.info
gelanceerd. Op de site is de tekst van de encycliek in het Nederlands en in andere talen beschikbaar. Verder bevat
de website een leeswijzer, een samenvatting, artikelen die eerder over de encycliek verschenen en basisinformatie over encyclieken in het algemeen.
Ook geeft de site informatie over activiteiten rondom deze encycliek. De
wesite is tijdelijk en blijft beschikbaar tot en met de zomer van 2010.
8 november | gebed bij het wandelen
door de kleuren van de herfst
Omringd door schoonheid
Met jouw voeten wandel ik
Ik loop met jouw ledematen
Ik draag jouw lichaam
Voor mij denkt jouw geest
Jouw stem spreekt tot mij
Schoonheid is voor mij
En schoonheid is achter mij
Boven mij en onder mij zweeft schoonheid
Ik ben erdoor omringd
Ik ben erin ondergedompeld
In mijn jeugd ben ik mij ervan bewust
En op mijn oude dag zal ik rustig gaan
Langs het mooie spoor.
Gebed van een Navajo-indaan uit www.worldprayers.org.
7 november | kerk
Lichtviering
In onze Nazarethparochie is er de mooie gewoonte om aan de meisjes en de
jongens die gevormd gaan worden licht te geven. Bij het begin van het nieuwe
vormselproject worden de meisjes en jongens van rond twaalf jaar uitgenodigd
voor de Lichtviering. In de donkere Martinuskerk zijn honderden lichtjes
aangestoken. Voor de rest blijft alles donker in de kerk. Het is een
stralend gebeuren! Enkele jongeren die vorig jaar gevormd zijn geven dan
tijdens de viering licht door aan de jongeren die nog gevormd moeten worden.
Het jongerenkoor zingt passende liederen. Het is een indrukwekkend
gebeuren. De volgende gebeden hadden de jongeren zelf uitgekozen voor deze
lichtviering:
God maak mijn leven tot een licht,
dat in de wereld glanst;
een kleine vlam die helder brandt,
waarheen ik mij ook richt.
en
Licht in het duister, licht op ons pad,
licht aan de hemel, licht van de stad.
Licht door de bliksem, licht als een sein,
licht verjaagt donker, licht verlicht pijn.
Licht geeft ons warmte, licht staat op wacht,
licht in de ogen, licht, leven gebracht.
Mensen geborgen door: licht in de nacht,
handen die reiken, 'n vriend onverwacht.
(Het werd helder gebeden, zoals alleen jonge mensen kunnen bidden)
4
november | kerk
Gemist: de toestand volgens kardinaal Danneels
Wat doet religie in de maatschappij? Hetzelfde als een park in een stad. Dat zei
kardinaal Danneels. Een smeuïg en boeiend gesprek met deze wijze mens. Voor
wie het gemist heeft.
De kunstcommissie van De Nederlandsche Bank schafte onlang voor haar kunstcollectie de foto ‘Connexions, Les Trois
Livres’. De foto is gemaakt door de in Parijs gevestigde kunstenaar Mounier Fatmi aan.
De foto toont een koran, een bijbel en een Franse bijbelvertaling die via elektriciteitsdraden met elkaar zijn verbonden. De snoeren vormen een onontwarbare kluwen.
In Breda Photo was vorig jaar en expositie van zijn werk.
Fatmi (1970) gebruikt vaak fragmenten van teksten uit advertenties, het nieuws of
een film. Hij bewerkt deze boodschappen op verschillende manieren tot een kunstwerk, waarbij hij gebruik
maakt van foto’s, archiefmateriaal, video, en objecten uit het dagelijkse leven. Deze
eenvoudige materialen krijgen een sterke
symbolische lading door de manier waarop hij ze met elkaar in verband brengt.
De foto ‘Connexions, Les Trois Livres’ (zie onder) toont een koran, een
bijbel en een Franse bijbelvertaling, die met elkaar verbonden zijn via elektriciteitsdraden. Met weinig materiaal creëert Fatmi
hier een sterk beeld. Een beeld dat tegelijk heel dubbelzinnig is. De boeken zijn aan
elkaar gekoppeld, maar de snoeren vormen een onontwarbare kluwen. Waar het snoer
gewoonlijk symbool staat voor verbinding en contact, doet deze wirwar ons eerder
denken aan ernstige miscommunicatie. Daarmee maakt Fatmi ons duidelijk dat symbolen en afbeeldingen niet eenduidig
zijn, maar meerdere betekenissen kunnen hebben. Aldus nodigt hij ons uit om na te
denken over de grote vragen van schuld en geloof – de vragen die hem zelf zo intens
bezig houden. (Bron DNB)
2 november | Allerzielen
De mensen van voorbij
De mensen van voorbij,
wij noemen ze hier samen.
De mensen van voorbij
wij noemen ze bij namen.
Zo vlinderen zij binnen
in woorden en in zinnen
en zijn wij even bij elkaar
aan het einde van het jaar.
De mensen van voorbij,
zij blijven met ons leven.
De mensen van voorbij,
ze zijn met ons verweven
in liefde, in verhalen,
die wij zo graag herhalen;
in bloemengeuren, in een lied,
dat opklinkt uit verdriet.
De mensen van voorbij,
zij worden niet vergeten.
De mensen van voorbij
zijn in een ander weten.
Bij God mogen ze wonen,
daar waar geen pijn kan komen.
De mensen van voorbij,
zijn in het licht, zijn vrij.
Hanna Lam
1 november | Allerheiligen
Tijd
Er zijn mensen met tijd,
mensen zonder tijd
en mensen die de tijd vergeten.
Wij hebben allemaal een tijd:
een tijd om te leven,
een tijd om tijd te maken
en tijd om tijd te nemen.
Sommige mensen zijn tijdloos,
zij lijken wel zo goed als mens bezig
dat zij de tijd overstijgen.
Hun tijdelijk bestaan
grenst aan de heiligheid.
Als goedheid tijd heeft gekregen
om zich te ontwikkelen in het leven,
dan neemt dat leven
iedere mens met zich mee
op zijn eigen tijd
naar een wereld vol eeuwige goedheid.
Daar bestaat geen tijd.
Daar zal men genieten van Gods goedheid
in eeuwigheid.
En op Gods goedheid en eeuwige heiligheid
past geen enkele tijd.
(bron onbekend)
31 oktober | theologie
"Misschien is God wel een vrouw"
Kleine kinderen stellen zich God steeds vaker voor als vrouw. Kinderen uit eenoudergezinnen merken dat de moeder het gezin op haar eentje kan runnen. Onder invloed daarvan gaan zij zich God ook gemakkelijker als vrouw voorstellen. Dat zegt de Duits-protestantse godsdienstpedagoge Annegret Böhmer aan de Berliner Morgenpost. "Wij mogen niet vergeten dat het godsbeeld sterk cultureel bepaald is. Zwarte kinderen stellen zich God als zwarte voor."
Volgens Böhmer is het vrijwel onmogelijk om te bepalen vanaf welke leeftijd kinderen zich een godsvoorstelling maken. "Wanneer ouders naar de kerk gaan, over God spreken en met kinderen bidden, hebben kinderen veel sneller een relatie met God. Wanneer ouders het woord God niet in de mond nemen, komen deze vragen pas later aan bod."
(Overgenomen van kerknet.be)
29 oktober | kunst
Sally Mann in Haags fotomuseum
Fotomuseum Den Haag exposeert tot 10 januari de vijf bekendste fotoseries van Sally Mann waarin haar twee grote liefdes centraal staan: The Family and The Land.
Het is een opmerkelijke expositie, meer dan het aanraden waard. Zij maakt
ontroerende en sfeervolle foto's. Niet alleen omdat ze een talent heeft voor
het juiste moment om een foto te maken. Ze heeft een scherp gevoel voor
licht en schaduw. Zij legt het spel van licht en donker fotografisch vast,
zoals Rembrandt dat met zijn penselen deed. Zij schildert foto's, ook
vanwege het gebruik van antieke camera's en technieken, waarmee ze een
resultaat verkrijgt dat je met gewone camera's of photoshoppen nooit kunt
maken.
Alles aan de foto's van Sally Mann (Lexington, VA, VS 1951) ademt sfeer; of het nu de portretten van haar opgroeiende kinderen zijn, de natuur om haar heen of de dood en vergankelijkheid die ze op bijzondere wijze in
beeld brengt. Zij is een één van de belangrijkste fotografen van de Verenigde Staten.
Bekend is ze geworden van de serie foto's van haar kinderen. Gedurende tien jaar
fotografeert ze haar eigen kinderen op haar boerderij in Virginia. Haar
kinderen volgt ze letterlijk op de voet, in hun ontwikkeling van kind naar
puber. Bijvoorbeeld in deze foto:
Sally Mannn laat haar kinderen zoals zoals ze zijn. Haar eerste
exposities krijgen veel kritiek vanuit conservatieve, christelijke kringen.
Men neemt aanstoot aan de naakte, spelende kinderen. Door alle kritiek
krijgt ze echter veel aandacht in de media. Zelf zegt ze over die tijd:
"Ik was naïef en als liefhebbende moeder had ik dit niet
verwacht." In de documentaire die te zien is in het museum
vertelt ze verder dat deze series haar als fotografe sterk hebben
beïnvloed. "Ik kan alleen mensen en dingen fotograferen die ik
liefheb."
Een volgende fase in haar leven zijn de verstillende foto's die ze gemaakt
heeft van de natuur en het landschap van haar geboortestaat Virginia. Ze
weet het harde licht van deze streek om te zetten in beelden alsof ze niet
gefotografeerd zijn. Het zijn bijna gouaches. In de periode 1996 - 1998
trekt ze naar de zuidelijke staten, de grond van de Amerikaanse Burgeroorlog "Deze foto's gaan over de rivieren van bloed, van tranen, van zweet die de Afrikaanse slaven achterlieten in
de donkere grond van hun ondankbare nieuwe thuis":
.....
Door de ziekte van haar man die zij verzorgt, door de dood
van haar vader die heel zijn leven geïnteresseerd was in dood en
doodssymboliek en door de zelfmoord van een voortvluchtige man op haar erf,
raakt ze zelf gefascineerd in dood en sterven. Vooral het proces van
ontbinding, het eeuwige proces waarin de natuur alles weer tot zich neemt en in normale staat terugbrengt. Ze graaft haar overleden windhond op om te fotograferen wat er nog van haar over is na 18 maanden onder de grond.
In de tuin van een forensisch instituut fotografeert ze lijken die tussen de bomen, planten en struiken liggen te wachten tot ze in de juiste staat van ontbinding zijn voor de onderzoeken van het instituut.
Deze kunstwerken, want dat zijn het zeker, zijn veel minder
luguber dan ik zou verwachten. De foto's geven weer wat levende lichamen
teruggeven aan de natuur. Lichamen van gestorven mensen worden weer een deel
van de grote cyclus van leven en dood. Zij worden humus en grondstof voor
nieuw leven en nieuwe groeikracht. Wanneer zij deze beelden wil
tentoonstellen beseft ze meer dan ooit dat leven niet ophoudt bij de dood.
"Wat vergaat is het stoffelijke, niet de ziel." zegt Sally Mann.
Daarom voegt zij aan deze serie ook portretten toe. Zij vergroot de
gezichten van haar intussen volwassen geworden kinderen. In de gezichten zie
je sporen van leven en sterven, van vreugde en verstilling:
(San Luis Potosi, Mexico, 1890s. "Tunnel 3, Tamasopo Canyon." Dry plate glass negative by William Henry Jackson, Detroit Publishing Co.
(in groot
formaat)
29 oktober | kunst
Brieven van Van Gogh on line
Uit een van de laatste brieven van Vincent van Gogh aan zijn moeder:
"Beste Moeder
het trof me in uw brief dat u zegt dat U te Nunen zijnde de dingen
terugzaagt “dankbaar zijnde dat het eens het uwe was” – en nu gerust
het alles overlatende aan de anderen. Als door een spiegel in een duistere
rede – t’is zoo gebleven; het leven en het waarom van het scheiden en
heengaan en t’blijven der onrust, men begrijpt er niet meer van dan dat.–
Voor mij kon het leven wel eens eenzaam blijven. Aan wie ik het meest
gehecht ben geweest heb ik niet anders gespeurd dan als door een spiegel in
een duistere rede.
En toch het heeft zijn reden dat soms tegenwoordig er meer harmonie is in
mijn werk. Het schilderen is iets op zich zelf. Ik las ergens verleden jaar
dat een boek schrijven of een schilderij maken gelijk stond met een kind
hebben. Dat durf ik me echter niet toeëigenen, ik heb altijd gevonden het
laatste het natuurlijkst en beste was, alleen als het eens zoo was en als
het eens gelijk stond.
Het is daarom dat ik soms uiterst mijn best doe, al is het dat juist dat
werk t’minst begrepen wordt, en het is de eenige band die voor mij ’t
verleden met het tegenwoordige verbindt."
Vele brieven van Vincent van Gogh en ook die aan hem zijn gestuurd zijn
vanaf 8 oktober op internet te lezen. Samen met de fraaie pentekeningen
waarmee hij zijn teksten verluchtigde. Op vangoghletters.org. Deze prachtige
verzameling is inderdaad "een feest, niet alleen van een groot kunstenaar, maar van de kunst zelf."
Meer dan 900 brieven, zorgvuldig geannoteerd en vergezeld van een schat aan illustraties,
kunnen we de artistieke ontwikkeling van de kunstenaar volgen. Al lezende
krijg je een inzicht in de gedachten en ervaringen van deze schilder. Op de Engelstalige webeditie
zijn ze verzameld en te lezen in de oorspronkelijke talen (Nederlands en
Frans) en met afbeeldingen van alle manuscripten. De brieven zijn voorzien van uitvoerige toelichtingen en illustraties van kunstwerken die Van Gogh noemt. De
website biedt bovendien uitgebreide zoekmogelijkheden. (vangoghletters.org)
29 oktober | eigen land
Schiermonnikoog is prachtig
Heerlijk om uit te waaien, aards stil, Hollands licht op
haar sterkst, snoezige zeehondjes, ontelbare vogels, zoveel kleuren grijs
tegen de herfst, strand zonder einde, rust in de mensen...
21 oktober | mystiek
God en mens
God is altijd bereid. Wij zijn onbereid.
God is ons nabij, maar wij zijn ver van hem.
God is binnenin, wij zijn buiten.
God is vriend, wij zijn vreemd.
Wie op alle plaatsen thuis is, die is aan God gewaagd,
en wie door alle levenstijden heen
één met zichzelf wordt,
hem is God hier en nu.
In wie stil wordt
en tot zwijgen komt al wat geschapen is,
in hem baart God zijn eengeboren zoon.
Meister Eckhart
17 oktober
Pijn
Vandaag staat er een boeiend interview in Trouw van Iris Pronk met Hannes
Meinkema. Meinkema (pseudoniem voor Hannemieke Stamperius) is bekend van
haar feministische boeken, vooral als de schrijfster van 'En dan is er
koffie'. Haar nieuwe roman, waar ze nu aan werkt gaat over pijn. Zij lijdt
aan een botziekte en zegt: "Pijn geeft verdieping aan het leven."
Pijn is in deze maakbare samenleving een gigantisch taboe, vindt ze.
Mensen zijn er zo bang voor. Er wordt niet over gepraat e het liefst
bestrijden we alle pijn. We doen alsof pijn niet bestaat. Of we worden er
agressief van. " En als je om hulp vraagt, ben je al gauw iemand die
klaagt, zeurt en aandacht nodig heeft." De belangrijkste
pijntechniek is: acceptatie. "Gewoon in het nu zijn, de ervaring
toelaten, er geen oorlog tegen voeren." zegt ze. "Acceptatie is
een doorlopend proces, een zoeken naar hoe kan ik er vreugde uit putten. Je
moet pijn verzorgen, liefdevol benaderen. Het klinkt misschien gek, maar
pijn geeft een enorme verdieping aan het leven."
" Pijn, stilte en inkeer liggen heel dicht bij elkaar. Pijn is een
soort meditatie. Een zich leegmaken en dan een opengaan... Alles maakt veel
meer indruk. Lezen s rijker, muziek genuanceerder. De zintuigen worden
aangescherpt, de emoties zijn intenser, het hele bestaan loopt vol
betekenis. Door pijn is niets meer vrijblijvend. Pijn kan een mystieke
ervaring zijn."
" Toen er bij mij botziekte werd geconstateerd, was het toevallig
rond Pasen. Ik zag die man weer hangen aan dat kruis en realiseerde mij
ineens dat pijn centraal staat in het christendom. En dat je daarvan kunt
leren hoe ziel en lichaam met elkaar in harmonie kunnen zijn... Het centrum
van alle vagen, God, zal altijd een grote onbekende blijven. Daar word ik
juist vrolijk van: dat je op die grote vragen geen antwoord zult krijgen...
Jezus werd volgens mij ook heel erg door de pijn van anderen geraakt."
Aldus Stamperius.
15 oktober | AOW
SP onderzoek: verhoging AOW-leeftijd is ongewenst, onnodig en onzinnig
(SP) Een AOW-uitkering op 65 jaar is betaalbaar en blijft dat ook in de toekomst. Dit stelt het Wetenschappelijk Bureau van de SP in het rapport ‘Verhoging AOW-leeftijd; ongewenst, onnodig en onzinnig’. Onderzoeker Nico Schouten: “Méér 65-plussers brengen niet alleen meer kosten, maar ook meer inkomsten met zich mee. Voorstanders van de verhoging van de AOW-leeftijd zien daarnaast over het hoofd dat er vroeger door een hoger geboortecijfer veel meer jongeren waren waarvoor kosten moesten worden gemaakt. Die zijn nu een stuk lager.”
Daarnaast gebruiken de voorstanders van de verhoging van de AOW-leeftijd volgens Schouten een oneigenlijk argument als zij stellen dat we steeds wat langer leven en daardoor langer kunnen werken. “De mensen die dit zeggen negeren de grote verschillen in levensverwachting tussen mensen en al helemaal de verschillen in het aantal levensjaren die mensen in gezondheid doorbrengen. De kans dat lager opgeleiden in goede gezondheid van hun pensioen kunnen genieten is kleiner dan bij hoogopgeleiden. Een verhoging van de AOW-leeftijd vergroot dus deze tweedeling. Daarom is de verhoging van de AOW-leeftijd ongewenst.”
Hoe vaak bidden christenen niet het 'Onze Vader'? Dat gebed gaat een
leven lang met me mee. Mede daardoor is het ook het krachtigste gebed dat ik
ken. Het is me vertrouwd. Ik ben opgegroeid met de katholieke versie. Ik bid
dus steeds de tekst zoals die in de katholieke traditie vertaald is uit het
Latijn, van het 'Pater Noster':
Onze vader die in de hemel zijt
Uw naam worde geheiligd.
Uw Rijk kome.
Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood.
En vergeef ons onze schuld,
zoals wij ook aan anderen hun schuld vergeven.
En leid ons niet in bekoring,
maar verlos ons van het kwade.
Wanneer ik voorga in een liturgische viering voeg ik daar nog aan toe:
Want van U is het Koninkrijk
en de kracht en de heerlijkheid in eeuwigheid.
Amen.
In ons vormselproject voor jongeren van 12 - 13 jaar gebruiken we een
eigentijdse versie van het 'Onze' Vader. In SMS-taal klinkt het zo - je moet
het hardop uitspreken:
dad @ hvn
urspshl
we want wot u want
&urth2b like hvn
giv us food
&4giv r sins
lyk we 4giv uvaz
don't test us!
save us!
bcos we kno ur boss
ur tuf
&ur cool 4 eva!
ok?
Welk 'Onze Vader' zou Jezus aan zijn leerlingen hebben geleerd? Dezelfde
tekst die ik uitspreek of zou hij meer lijken op de protestantse versie?
Onzin natuurlijk. De Joodse hoogleraar Pinchas Lapide, deskundig op het
terrein van de exegese van het Nieuwe Testament zegt daarover: "Het
'Onze Vader' is een bloemlezing uit het gebedenboek van de
synagoge." Verschillende rabbijnen leerden hun leerlingen
dergelijke discipel-gebeden.
Er is in de geschiedenis ook een Aramees 'Onze Vader' overgeleverd.
Aramees was de taal die Jezus sprak. Het gebed wordt ook wel het Aramese
Jezus-gebed genoemd. Neil Douglas-
Klotz maakt studie van de Arameese talen en hij heeft de tekst vertaald (In:
Gebeden van de Kosmos). Volgens hem gaat dit gebed terug op tot nu toe verborgen
gebleven bronnen en gebedsvormen uit de tijd van Jezus:
O geboorte-gever! Vader-moeder van de kosmos,
Bundel Uw licht in ons – maakt het nuttig.
Vestig Uw rijk van eenheid nu -.
Uw enige verlangen handelt dan samen met het onze,
zoals in alle licht, zo ook in alle vormen.
Geef ons wat we elke dag nodig hebben aan brood en inzicht.
Maak de koorden van fouten die ons binden los,
zodat wij de strengen waarmee we anderen aan hun schuld houden, loslaten.
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden,
maar bevrijd ons van wat ons terughoudt.
Uit u wordt de alwerkzame wil geboren,
de levende kracht om te handelen,
het lied dat alles verfraait
en dat zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.
Waarlijk – dat er kracht zij in deze woorden –
mogen zij de basis vormen waaruit
al mijn daden ontstaan, Amen.
God, als bron van alle zijn, bevindt zich hier in het hart van de mens.
Dit gebed benadrukt vooral de oorspronkelijke eenheid tussen God en de mens, en het wil die eenheid bevestigen, of herstellen waar die verstoord is geraakt.
Als we in ons hart geraakt worden door wat ons in het hier en nu omringt, zowel de natuur, de kosmos als de medemens, dan is dat een intieme ontmoeting met het alomtegenwoordige
goddelijke, zegt Neil Douglas-Klotz.
Bram Moerland, bekend van zijn werk over het evangelie van Thomas, heeft
zich laten inspireren door het Arameese 'Onze Vader' en een eigen gebed er
van gemaakt. In zijn versie klinken zijn visie en gedachten, verwant aan de
gnostiek, door:
Bron van Zijn, die ik ontmoet in wat mij ontroert,
Ik geef u een naam opdat ik u een plaats kan geven in mijn leven.
Bundel uw licht in mij - maak het nuttig.
Vestig uw rijk van eenheid nu,
uw enige verlangen handelt dan samen met het onze.
Voed ons dagelijks met brood en met inzicht.
Maak de koorden van fouten los die ons vastbinden aan het verleden,
opdat wij ook anderen hun misstappen kunnen vergeven
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden.
Uit u wordt geboren:
de alwerkzame wil,
de levende kracht om te handelen,
en het lied dat alles verfraait, en zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.
Deze week - in het ochtendgebed dat we in verschillede kerken vieren -
vertel ik over het ' Onze Vader', hoe dierbaar het mij is en wat het gebed
voor mij betekent. Ik kon het niet nalaten om het Aramees 'Onze Vader'
in eigen bewoordingen om te zetten:
Naar het Aramese Onze Vader
Bron van alle leven,
Vader en Moeder van de kosmos.
Bundel uw licht in ons,
laat het ons ontroeren.
Vestig uw rijk van eensgezindheid nu.
Uw verlangen naar harmonie
uit zich dan samen met het onze.
Geef ons dagelijks brood en inzicht.
Maak de koorden los
van de fouten die ons verstrikken,
opdat wij de draden kunnen losmaken
waarmee wij anderen aan hun schuld vastleggen.
Laat oppervlakkige dingen ons niet misleiden
en bevrijd ons van alles wat ons tegenwerkt.
U bent de oorsprong van de wil om te veranderen,
van de levende kracht om te handelen,
en van de muziek die alles klank geeft
en zich van eeuw tot eeuw vernieuwt.
Waarlijk moge deze woorden en deze klanken
de basis vormen voor al mijn levensdaden.
Amen.
4 oktober | foto
Fotograaf Erwin Olaf
..
Selfportrait 50 years old: I wish -
I'am - I will be
Erwin Olaf ensceneert foto's op een
indrukwekkende wijze. Bekend werd hij vanaf de tachtiger jaren door zijn
schokkende en confronterende foto's. Op zijn uitgebreide website zijn veel
van zijn bekende werken te zien. In groot formaat zijn deze te bekijken. Op
mijn groot Mac-scherm komen ze schitterend over. De laatste jaren krijgt
zijn werk een andere dimensie. De series Hope, Grief en Rain hebbe een
verstillende uitwerking. Zij brengen emoties in beeld op een glamourachtige
maar heel sobere wijze. Olaf visualiseert steeds meer het geheim achter de
foto's. Zou het e maken hebben met zijn ziek-zijn? Hij heeft last van een
longziekte. Deze drie zelfportretten maken goed duidelijk wat ik bedoel. A.s.
woensdagavond is er op de VPRO een documentaire over zijn werk (www.erwinolaf.com).
1 oktober | ander gedicht
Herman Finkers
Een cadeautje voor mezelf: het laatste boek van Herman Finkers: Na
de Pauze. Dat betekent weer buikpijn van het lachen. Heus, van
zijn humor kan ik erg genieten. Het is ook zo'n heerlijk katholieke (roomse)
humor. Daarbij komt nog dat Herman Finkers steeds diepzinniger wordt. Ik
vind hem aandachtiger geworden. Hij ziet meer. Klaas en Iris Koppe hebben
een indringende video portret over hem gemaakt die te zien is op het net (Klaas
en Iris Koppe: Herman Finkers) . Het volgende stukje uit zijn boek Na
de Pauze is wel heel erg sterk:
... De kapelaan vertelde ons: ' Er is maar één God... en Hij bestaat
uit drie personen.'
Ik dacht: goddank, eindelijk iemand met wie je fatsoenlijk kunt praten.
Want tot dan toe had ik op school maar één interessant verhaal gehoord.
Dat was het verhaal van de drie musketiers, want die waren met z'n vieren.
Dat was een verhaal met Ruimte.
Maar de kapelaan barstte van de verhalen met Ruimte.
Zo zei hij: 'God is het begin van alles...
Voor God was er niets...
En Maria is zijn Moeder...!'
Het was of mijn dichtgeknepen keel weer open ging en ik weer mocht
ademhalen.
26 september | gedicht
Herbst
Die Blätter fallen, fallen wie von weit,
als welkten in den Himmeln ferne Gärten;
sie fallen mit verneinender Gebärde.
Und in den Nächten fällt die schwere Erde
aus allen Sternen in die Einsamkeit.
Wir alle fallen. Diese Hand da fällt.
Und sieh dir andre an: es ist in allen.
Und doch ist Einer, welcher dieses Fallen
unendlich sanft in seinen Händen hält.
Rainer Maria Rilke
Vertaling Niels Donselaar:
Herfst
Bladeren vallen, vallen van daarginds
alsof verre tuinen verwelken in de hemel;
zij vallen met afwijzende gebaren.
En in de nachten vervalt de zware aarde
uit alle sterren in eenzaamheid.
Wij vallen allemaal. Deze hand hier valt.
En zie de anderen: het is in allen.
En toch is er Eén, die al dit vallen
oneindig zachtjes in zijn handen houdt.
25 september | kerk
Een laatste gebed
Aan het einde van de week wordt onze parochie gebeld door het
verzorgingshuis. Een hoog bejaarde, demente vrouw ligt op sterven. Of een
pastor meteen wil komen voor de ziekenzegening. Langer wachten durven ze
niet. Een ziekenzegening in nood gebeurt in een parochie nog hoogst zelden.
Ik haast me naar het verpleeghuis.
Een verpleegkundige ontvangt mij in de hal. Een jong meisje dat mij heel
vriendelijk en vooral heel zorgzaam inlicht over de stervende vrouw. We gaan
naar haar kamer. Een huilende vrouw van ongeveer mijn leeftijd geeft mij een
hand. " U bent er al, nu gaat het al gebeuren." zegt zij. Zij is
de dochter van de oude vrouw. Meteen benadrukt ze tegen mij: "Ik ben
blij dat u er bent. Ik heb niets met geloof en kerk, maar mijn moeder is een
heel gelovige vrouw. Dit hoort bij haar." Ik vertel haar kort wat
de ziekenzegening inhoudt en vraag haar enkel naar de naam van haar moeder.
Want de tijd is nog heel kort, zo zegt zij.
De oude vrouw ligt in dezelfde kamer. In bed. Ze ademt zwaar en haar ogen
staan open, glazig al. Ik probeer contact met haar te krijgen, maar weet
echt niet of ze mijn stem verstaat. De verpleegkundige zegt zachtjes: "
Ik denk wel dat ze u kan horen." Ik ga wat harder praten tegen de oude
vrouw. Ik zie aan alles van haar dat haar laatste reis al begonnen is. Ik
steek een kaarsje aan en vertel de oude vrouw over mijn geloof dat mensen
gedragen worden door God, ook voorbij de grens van de dood. Dat wij leven en
sterven in Gods Licht.
Ik bid hardop een ' Onze Vader' voor haar. Vanzelfsprekend en toch heel
bijzonder vind ik het om dit oerchristelijke gebed te bidden voor een vrouw
die ik niet ken en die ligt op de grens van leven en dood. Bidden is jezelf
overgeven aan het Geheim van het Leven. Nu is het indringender dan
ooit. Later zal de dochter zeggen dat zij haar moeder rustiger zag
worden tijdens het bidden.
Uit mijn hoofd citeer ik enkele regels uit het evangelie. Van Jezus die
tegen zijn leerlingen zegt: "In het huis van God die hij zijn Vader
noemde is ruimte voor velen."
Met gewijd water, zegen ik haar voorhoofd en bedank haar voor alle goede
gedachten die zij in haar leven voor anderen heeft gehad. Haar mond durf ik
net te zegenen, want die is rauw en ontstoken. Haar handen zegen ik voor al
het goeds dat zij gedaan heeft. Ik vraag haar dochter die terzijde staat of
zij ook nog haar moeder wil zegenen. Zachtjes zegt ze tegen mij dat dat voor
haar nu niet nodig is. Liever straks, als ze alleen is met haar moeder. Ik
besef dat ze zich ongemakkelijk moet voelen bij dit ritueel.
Tenslotte bid ik en vraag ik God of God in de hemel goed voor deze vrouw
wil zorgen. En aan de heilige Geest vraag ik om kracht en sterkte om haar te
helpen bij de overgang van leven naar dood. Dan bid ik een laatste gebed
voor haar, het 'Wees Gegroet Maria'. Het komt over, " .. nu en in
het uur van onze dood."
De dochter bedankt mij later met tranen in de ogen:
"Dit heeft zij verdient. U hebt gedaan wat ik niet kon doen."
En ik voel ontzag voor het Geheim van Leven en Dood, voor God.
21 September | Bijbel
Bijbelvertaling van Pieter Oussoren ook online te lezen
Regelmatig maak ik gebruik van de zogenoemde Naardense Bijbelvertaling
wanneer ik in een werkgroepen een stukje wil voorlezen uit de bijbel. Al
eerder heb ik laten zien hoe krachtig deze vertaling werkt, wanneer de tekst
in een leergroep hardop voorgelezen kan worden. Pas onlangs heb ik ontdekt
dat deze Naardense Bijbelvertaling ook online te lezen is: naardensebijbel.nl.
De website bevat de Hebreeuwse Bijbel en het Nieuwe Testament. Ook
achtergronden en nadere informatie over deze ‘eigenzinnige’ vertaling is
op deze website te vinden.
Laat ik de eerste egels van het eerste boek van de Hebreeuwse Bijbel
nemen om te verduidelijken hoe krachtig deze vertaling wel niet is (hardop
lezen!):
(Genesis, 1,1-5)
Sinds het begin is God schepper,-
van de hemelen en de aarde.
De aarde
is woestheid en warboel geweest,
met duisternis op het aanschijn
van de oervloed,-
maar adem van God reeds
wervelend over het aanschijn van het water.
Dan zegt God: kome er licht!-
en er kómt licht.
God ziet het licht aan: ja, het is goed!
Zo brengt God scheiding aan
tussen het licht en de duisternis.
God roept tot het licht 'dag'
en tot het duister heeft hij geroepen 'nacht';
er komt een avond en er komt een ochtend:
één dag.
19 September | Kerk
iVangil
Van de week ontdekte ik dat ik via mijn iPhone ook de lezingen van de dag
kunt ontvangen. Volgens het Rooms Katholieke leesrooster. Dit programma
heeft ook een Nederlandse versie. Elke dag kun je de eerste en tweede lezingen, de evangelietekst en de psalmen lezen.
Je kunt ook via een rolmenu scrollen naar dagen in het verleden of in de
toekomst. Het lettertype is wel erg klein, maar gelukkig kun e een iPhone
dichtbij je ogen houden. En gratis, voor iPhone en iPod Touch (iVangil).
18 September | Kerk
JKP
Bij onze Martinus geloofsgemeenschap hoort ook een bruisend jongerenkoor:
het JKP, Jongeren Koor Princenhage.
Met ruim veertig jongeren. De gemiddelde leeftijd is ongeveer twintig jaar.
Elke vrijdagavond wordt er gerepeteerd. Maandelijks is er en jongerenviering
in de Martinuskerk waarbij het koor natuurlijk zingt (en muziek speelt). Het
jongerenkoor stelt samen met de pastores de dienste samen. Maar ze doen nog
ontzettend veel meer: kijk maar op hun website, Jongeren
Koor Princenhage.
Vanavond was hun openbare jaarvergadering, waarvoor ze mij ook hadden
uitgenodigd. In en uitgebreide agenda werden alle activiteiten van het
voorbije jaar besproken en geëvalueerd. Alle verslagen van het zelfgekozen
bestuur, de werkgroepen en de activiteiten commissies kwamen aan de orde.
Met ontzag heb ik gezien hoe efficiënt de vergadering door voorzitter
Marjolein gelid werd en hoe gedisciplineerd alle jongeren hun inbreng hadden
in de bijenkomst. En de sfeer was open en vooral ook heel gezellig. Als deze
jongeren de toekomstige vrijwilligers worden in onze maatschappij en in de
kerk, dan belooft dat wat. Het is bemoedigend dat ook jonge mensen zich warm
kunnen maken voor de organisatie van zoveel acties.
Een gedeelte uit het woordje, dat de pastor (ik dus) moest houden, kwam
uit een gedicht van Karel Eykman:
Het plaatje bij God
Ja, het staat in de bijbel geschreven
dat God liefde is enzovoort.
Zo heb ik het gehoord
en is het me bijgebleven.
Die woorden staan wel in de Bijbel geschreven
er zijn alleen geen plaatjes bij.
Maar dat plaatje, dat zijn wij
al klinkt dat overdreven.
Wat ook in de Bijbel staat geschreven
maak er een beeldverhaal van
door waar het maar even kan
elkaar liefde te geven.
Als illustratie van wat daar staat geschreven
als schets van het beloofde land
als een foto in God krant
heb lief, heel je leven.
17
September | Heiligen
Feestdag van de heilige Hildegard van Bingen
Vandaag is het de naamdag van Hildegard van Bingen, een mystieke
schrijfster die veel voor mij betekent. De Duitse regisseur Margarethe von
Trotta heeft een film gemaakt over Hildegard: Vision,
Aus dem Leben der Hildegard von Bingen. Deze film gaat 24 september
in Duitsland in première. Vision vertelt het verhaal van de middeleeuwse
benedictines Hildegard van Bingen (1098-1179).
"Hildegard van Bingen behoort tot degenen die in de
vrouwengeschiedenis echt iets betekend hebben", zei Von Trotta tegen
persbureau KAP. Ze heeft haar film Vision, waarvoor ze ook het script
schreef, pas nu gerealiseerd, omdat er sprake is van een ware 'renaissance'
in de belangstelling voor Hildegard. De film werd opgenomen in het klooster
Maulbronn in Baden-Württemberg en in het klooster Eberbach in Hessen.
Hildegards eigen klooster op de Rupertsberg werd in 1632 tijdens de
Dertigjarige Oorlog verwoest. Actrice Barbara Sukowa, die de titelrol van
Von Trotta's Rosa Luxemburg speelde, vertolkt in Vision de volwassen
Hildegard. Sukowa zingt zelf de stukken in de zangscènes. Von Trotta wilde
dat de soundtrack voor een groot deel zou bestaan uit composities van
Hildegard zelf. De cineast koos stukken uit "die mij in het hart
raakten en waarbij ik kippenvel kreeg toen ik ze voor het eerst
hoorde".
Vandaag vieren we ook in onze kerken de Nationale Ziekendag. Dit jaar
bestaat de Zonnebloem 60 jaar.
Samen met vrijwilligers van de Zonnebloem uit Princenhage hebben we een
inspirerende viering gemaakt. Aan het einde van de viering kregen alle
kerkbezoekers een schitterende zonnebloem me naar huis. Niet als cadeautje
voor zichzelf, maar om weg te geven aan een zieke of een gehandicapte in de
eigen omgeving. Een mooi gebaar! Een van de teksten uit de viering:
De glimlach
Een glimlach kost niets maar heeft een zeer grote waarde.
Niemand is zo arm dat hij ze niet geven kan.
Ze duurt maar een ogenblik,
maar haar gedachte kan soms een mensenleven duren.
Een glimlach geeft rust in vermoeidheid,
troost in droefheid, sterkte in zwakheid
en is de beste medicijn tegen alle zwaarmoedigheden.
Niettemin kunt u een glimlach niet kopen,
niet lenen, niet stelen,
want ze bezit slechts waarde
op het ogenblik dat ze gegeven wordt.
En wanneer u ooit iemand ontmoet
die u die glimlach geeft die u verdient,
wees edelmoedig en geef hem de uwe.
Want niemand heeft zozeer een glimlach nodig
als degene, die er aan die ander geen geven kan.
Een glimlach is de weerschijn van Gods goedheid.
Ze ligt op het gelaat van de mens
die gelooft in de liefde.
12 September | Kunst
Bill Viola: Intimate Work
Vandaag was Bill Viola zelf aanwezig bij de opening van de
tentoonstelling met 14 werken uit zijn indrukwekkend oeuvre. De expositie in
het De Pont Museum in Tilburg duurt tot en met 10 januari 2010. Het is een
absolute aanrader (!) en een unieke kans om meerdere werken van deze
kunstenaar in Nederland te kunnen zien. Al lange tijd ben ik erg onder de
indruk van zijn werk. Op mijn website zal ik zeker nog op deze kunstenaar en
zijn 'sterk mystiek gekleurde' werken terugkomen.
Uit de aankondiging:
" Bill Viola (New York, 1951) is een van de grondleggers van de videokunst. Hoewel zijn werk tot de top van het genre wordt gerekend is het maar mondjesmaat in ons land te zien. De laatste grote tentoonstelling vond ruim 10 jaar geleden plaats in het Stedelijk Museum in Amsterdam en het werk dat zich in openbare verzamelingen bevindt wordt niet vaak geëxposeerd. Uitzondering op de regel vormt museum De Pont in Tilburg dat de twee werken uit zijn collectie, The Greeting (1995) en Catherine’s Room (2001), vrijwel permanent laat zien. Elk werk wordt tentoongesteld in een van de zogenaamde ‘wolhokken’, de karakteristieke kabinetten van het museum, zodat de intieme aspecten van deze videofilms optimaal kunnen worden beleefd.
Grote, maar ook zeer persoonlijke thema’s in de beeldende kunst, zoals leven en dood, transformatie, initiatie, afscheid en ontmoeting hebben van meet af aan een rol gespeeld in het werk van Viola. Hij heeft zich daarbij laten inspireren door gebeurtenissen in zijn eigen leven, zoals de geboorte van zijn kinderen en het sterven van zijn ouders, maar hij weet deze persoonlijke onderwerpen altijd boven zichzelf uit te tillen. In deze tentoonstelling gaat de aandacht uit naar werken die niet alleen door de onderwerpkeuze, maar ook door het relatief bescheiden formaat als ‘intiem’ kunnen worden beschouwd. Getoond worden The Reflecting Pool (1977-1979), Heaven and Earth (1992), dat zelden wordt uitgeleend, maar voor deze gelegenheid beschikbaar werd gesteld door het San Diego Art Museum, Nine Attempts to Achieve Immortality (1996), Memoria (2000), Catherine’s Room (2001), Four Hands (2001), Observance (2002), Study for Emergence (2002), The Last Angel (2002), Old Oak Study (2005), The Lovers (2005), Small Saints (2008) en Acceptance (2008).
Het werk van Bill Viola is zowel in technische als esthetische zin het resultaat van een complex proces en doordat hij zich richt op archetypische menselijke emoties, spreekt het direct tot de verbeelding.
De tentoonstelling in De Pont, die in nauwe samenwerking met Bill Viola en zijn partner Kira Perov tot stand kwam, biedt een bijzondere gelegenheid om dat met eigen ogen te ervaren."
En
wat hier staat, klopt allemaal. Natuurlijk ben ik zelf een beetje
bevooroordeeld, omdat Bill Viola al vele jaren een van mijn favoriete
kunstenaars is. Deze expositie is inderdaad een gouden kans om zijn werken
te kunnen zien. Mij lijkt het bovendien een goed idee om met en groepje van
belangstellenden samen naar het museum te gaan en daar een rondleiding aan
te vragen. Het is nog geen uitgewerkt plan, maar wie wil meegaan, nodig ik
alvast uit om een mailtje naar mij te sturen. Wie weet...
10 September | Psalmen
Naar Psalm 23 - Visioen van hemel op aarde
De Heer bepaalt het tempo van mijn werk,
ik behoef mij niet te jachten.
Altijd weer schenkt Hij mij een moment van stilte,
een adempauze, waarin ik tot mijzelf kan komen.
Hij roept dan voor mijn ziel beelden op,
die mij tot rust doen komen en kalmte geven.
Vaak zorgt Hij, dat mij zonder inspanning iets gelukt
en ik kijk er zelf blij verrast van op
hoe vol vertrouwen ik dan kan zijn.
Ik merk wel: het hart kent slechts rust
als men aan deze Heer vertrouwen schenkt.
Al heb ik het veel te druk toch is het niet nodig,
Dat ik mijn innerlijke vrede kwijt raak.
Elk uur en in alle dingen is Hij aanwezig
en daarom verdwijnt de dreiging uit al het andere.
Midden in de drukte van het leven
doet Hij mij vaak iets ervaren, dat moedgevend is.
Dan is het alsof iemand mij een verfrissing aanbiedt
en ineens is daar die innerlijke vrede
en diepe zekerheid geborgen te zijn.
Ik voel dan dat mijn kracht toeneemt,
dat ik mijn evenwicht herwin
en ik mijn dagelijkse werk weer met succes aankan.
Daarenboven is het heerlijk om te weten
dat ik wandel in het voetspoor van mijn Heer
en dat voor nu en altijd
bij hem mijn thuis is.
Hertaling van psalm 23
door de Japanse dichteres Toko Miyaschina
9 september | kerk
Katholieke Bond van Ouderen Liesbos viert 25 jarig jubileum
Vandaag was ik uitgenodigd op het jubileumfeest van de KBO Liesbos.
Proficiat! Het is voor deze kleine buurtschap een grootse vereniging met
meer dan 180 leden. Meer dan 150 ouderen waren dan ook verzameld voor de
jubileumviering en alle andere festiviteiten. Een gezellige en geslaagde
dag. Enkele stukjes uit de overweging die ik in deze viering gehouden heb:
De Katholieke Bond van Ouderen Liesbos is 25 jaar jong! Kunnen ouderen
jong zijn? Wat heet ‘oud' in deze tijd? Oude mensen lijken steeds langer
‘jong' te blijven. Wanneer ik aan mijn eigen oma denk, in de tijd van mijn
jeugd, dan komen er beelden naar boven van een stokoude vrouw, in het zwart
gekleed. Zittend op een stoel, over de straat uitkijkend achter de
gordijnen. Na de tweede wereldoorlog hadden veel mensen respect voor haar
gezegende leeftijd: 82 jaren heeft zij bereikt. Bij mijn eigen moeder heb ik
een heel ander beeld. Toen zij 82 was woonde zij nog zelfstandig en dat
heeft ze daarna nog vele jaren gedaan. Mijn moeder vond ik nog heel vitaal,
ook al waren haar bewegingen stram en stroef van de reuma. Zij hield
dagelijks het nieuws bij, was heel sociaal en leefde op als er bezoek kwam.
Ik vond haar lichaam oud, maar van binnen heel jong.
Ouderen staan dichter bij de dood. De jaren raken op. Lichamelijke
gebreken zorgen voor ongemak en doen je beseffen dat het leven niet
eindeloos is. Dit onder ogen leren zien is vaak een moeilijke opgave. En het
is gemakkelijker om alleen maar naar het verleden te kijken. Om in het
verleden te gaan leven. "Vroeger was het zus, vroeger was het zo."
We kennen de ouderen die eindeloze verhalen over toen en toen en toen
vertellen. Ze leven niet meer in het heden.
Je kunt ook anders naar het verleden kijken: met een gevoel van
dankbaarheid. Wat ieder van u in het leven meegemaakt heeft, aan ervaringen
heeft opgedaan, kun je ook zien als een grote rijkdom. Herinneringen aan
vroeger kunnen ook een gevoel van dankbaarheid geven. De mooie dingen die u
hebt meegemaakt, misschien de rijkdom van kinderen en kleinkinderen, het
werk dat u gedaan hebt, de bijdrage aan de samenleving, aan de kerk.
Terugkijken op uw leven, nog langer dan die 25 jaar van de KBO, terugkijken
en mogen zeggen: "het was goed wat ik, wat wij gedaan hebben".
Zo'n gevoel van dankbaarheid maakt je sterk, ook als je minder gezond wordt.
Een franse filosoof gebruikt een heel mooi beeld voor 'ouder worden'. Hij
zegt: "Ouder worden is als het afpellen van een ui; ieder jaar ouder
betekent dat er weer een schil afgepeld wordt. Ieder jaar kom je dichter bij
de kern."
Elke leeftijdsfase haar eigen kansen en mogelijkheden. Jonge mensen
hebben snelheid en beweging. Maar ouderen hebben iets anders... Als de
buitenwereld kleiner wordt, als je minder er op uit kunt trekken, kan de
binnenwereld sterker worden, kan je het geheim van het leven dieper
verstaan. Dat je gedwongen wordt om minder actief te zijn, betekent zeker
nog niet dat je passief moet worden. Op oudere leeftijd krijg je meer de
ruimte om te ontdekken waar het werkelijk omgaat in een mensenleven. Op
oudere leeftijd kun je dichter bij de bron van het leven komen.
Daarom hebben we vanmorgen uit het evangelie van Johannes het verhaal van
de Samaritaanse vrouw uitgekozen. Die vrouw uit Samaria is op zoek naar de
levensbron. En Jezus geeft haar te drinken uit die bron. Hij leert ons: als
je gelooft in God die Liefde is, kom je steeds dichter bij de bron van alle
leven. Als je je openstelt voor de Bron van het leven, dan kan een mens
stand houden, wel meer dan een leven lang!
6 september | verhalen
De Letterling viert:
Het Feest van Over en Weer
Vandaag vierde de Letterling haar tienjarig bestaan. Het was een
ontroerend feest. In de groene en bosrijke entourage van landgoed Buitenrust
heb ik genoten van een indrukwekkend programma. Een feest zoals je dat
alleen in sprookjesverhalen tegenkomt. Maar nu ook in het echt dus. Een
programma vol beweging, want we kuierden van activiteit naar creativiteit.
We werden de weg gewezen door de rood geschilderde zwerfsteentjes.
We luisterden naar moderne en stokoude verhalen, naar gedichten en
woorden van stilte, keken naar kunst en luisterde naar feestelijke muziek.
- Khadija Ezzerga vertelde het verhaal van het warme brood. Toen zij
als Marokkaanse in Nederland kwam en de taal niet sprak, toch contact legde
met haar Nederlandse buurvrouw via het arme brood.
- Theater van de Verloren tijd speelde met gedichten (website: Theater van de
Verloren Tijd)
- Charles Vergeer, filosoof en auteur, hield een monoloog rond een verhaal uit de Griekse
oudheid;
- Judith Kuijpers, beeldend kunstenaar, liet haar werk van de ogen
zien. Dit werk is ook te zien op haar website: Judith
Kuijpers.
- Marie-José Eijkemans,
beeldend kunstenaar (site: Marie-José Eijkemans)
- Ad de Keyzer sprak en zong over de wijdsheid van taal;
- Trio Ariodante zong over en weer. Twee prachtige stemmen met piano
begeleiding (Kijk op de website van Arleen
Wijland)
De Letterling is een bedrijf van Adri Bosch en Thérèse Heijne
dat al tien jaren werkt met taal en vertellingen. Vanaf haar oprichting
presenteert De Letterling zich op veel plekken en bij evenveel gelegenheden.
- In de school die naar vernieuwing zoekt.
- In de gevangenis die bezinning wil bieden.
- In de zorg die bezield wil blijven werken.
- In het bedrijf dat de overheid adviseert.
- In de Arme Kant van Nederland die vraagt om gehoor.
- Bij een reorganisatie van een Waterschap.
- Bij de opening van een sportschool.
- Bij een jubileum, bij een geboorteviering, bij een laatste eer.
Er is vraag naar verhalen. Omdat het verhaal ‘heel de mens’ raakt en
niet alleen het hoofd.
Zo kun je lezen op de site van De
Letterling.
Van harte aanbevoln, een goede suggestie voor een werkdag of bezinningsdag.
Ad
de Keyzer gaf ons een bijzondere tekst mee. Een zinnetje daaruit:
.
Over en weer
Stilte is de ruimte die nodig is
willen woorden gehoord kunnen worden.
5 september | kunst
Bijbel prenten van Gustave Doré op internet
Katholieken werden vroeger niet opgevoed met de bijbel, maar met bijbelse
geschiedenis. De Heilige Schrift werd voornamelijk in de liturgische
vieringen gebruikt. Maar op scholen en thuis hadden de meeste katholieken
meestal geen bijbel, maar wel een bijbelse geschiedenis. Ik kan mij nog goed
herinneren hoe bij ons thuis in de voorkamer een heel dik en imposant boek
lag: Bijbelse Geschiedenis voor het Katholieke Gezin met platen van
Gustave Doré. Als kind heb ik daarin veel gelezen. Ik kon heerlijk
mijzelf verliezen in de prachtige verhalen over bijbelse gebeurtenissen. Pas
tijdens mijn theologiestudie ontdekte ik dat het origineel van de
bijbelteksten toch net iets anders was dan de bijbelse geschiedenis van ons
thuis.
Meer nog dan de wonderlijke verhalen was ik onder de indruk van de platen
die Gustave Doré gemaakt had bij deze uitgave. Vooral de prachtige engelen,
Samson die een leeuw verscheurt, God die het licht schept, enzovoort. Zij
waren de stripfiguren van mijn jeugd, veel meer dan Donald Duck en Goofy.
Voor vele katholieken van boven de zestig jaar zijn deze tekeningen heel
vertrouwd.
Fijn, dat alle illustraties die Gustave Doré bij de bijbel gemaakt heeft
nu ook op internet te zien (en te downloaden) zijn in een scherpe resolutie.
Kijk op Catholic-Resources.
Paul
Gustave Doré werd geboren in Straatsburg in 1832. Al op jonge leeftijd (15
jaar!) begon hij zijn artistieke carrière in Parijs. Zijn tekeningen en
illustraties werden zeer populair. Hij overleed in 1883, op de leeftijd van
51. Dore is het meest bekend om zijn afbeeldingen van een groot aantal
scènes uit de Bijbel, maar hij produceerde ook illustraties voor vele
andere boeken, waaronder Milton, Dante, La Fontaine, Don Quichote, Baron
Münchhausen, enzovoort.
In de studio's van Doré werden honderden verschillende houtsneden
gemaakt met illustraties uit zowel het Oude Testament (inclusief de
apocriefe boeken) en het Nieuwe Testament. Zij werden voor het eerst
gepubliceerd in 1865 in Frankrijk en herdrukt in Duitsland en Engeland. Deze
grote en zware folio Bijbels (met ongeveer 240 illustraties per stuk) waren
erg zwaar en duur, maar kleinere edities volgden al snel. Dore's
illustraties waren zo populair in zowel Europa als Amerika dat er in Chicago
een eigen tentoonstelling voor werd georganiseerd. Meer dan 1,5 miljoen
mensen bezochten deze expositie in Chicago in 1896. Zijn artistieke stijl
heeft later ook veel films over bijbelse verhalen beïnvloed. Veel scènes
uit het DeMille's Tien Geboden (1923 & 1956) lijken opmerkelijk veel op
de bijbehorende bijbelse illustratie van Doré.
4 september | kunst
Jaap van Zweden
De laatste gast van het VPRO programma Zomergasten was dirigent Jaap van
Zweden. Niet minder dan 700 duizend kijkers hebben naar de aflevering van
dit seizoen gekeken. Met natuurlijk in zijn uitzending veel muziek. eerlijk
gezegd vond ik voorgaande edities van Zomergasten beter. De interviewster
Margriet van der Linden bleef te sterk vasthouden aan haar eigen
vragenlijstje. Daardoor werd het programma te voorspelbaar. Ze stelde haar
gasten ook net echt op hun gemak. Het bleef allemaal te bedacht. De gasten
maakten het programma, niet het gesprek.
Jaap van Zweden is een boeiend kunstenaar die als laatste zomergast
treffende thema’s inbracht. Zo onder andere over zijn mystieke ervaringen
bij het dirigeren. Hij vertelde over ervaringen van heelheid en een diepe
beleving bij het uitvoeren van en muziekstuk. Naar die ervaring ben ik
steeds op zoek, zo bekende hij. Jammer dat Margriet van der Linden hier niet
op doorvroeg. Want mijn interesse was gewekt.
Vandaag lees ik in mijn krantje (NRC) meer hierover. In De mooiste noot
vertelt Jaap van Zweden over een machtig en gelukzalig gevoel wanneer hij de
laatste klanken van de Negende Symfonie van Beethoven hoort. Waarom? “Het
hele laatste deel van de symfonie gaat over een wereld zonder ellende en de
verbroedering van alle volkeren. Ik kon indertijd niets van de tekst
verstaan, maar kreeg altijd een gelukzalig gevoel als ik de klanken hoorde,
een machtig gevoel. Niet in de zin van macht hebben, maar in de zin van
opgenomen worden in iets groots.
Een paar weken geleden dirigeerde ik de Negende Symfonie voor het eerst bij
het Residentie Orkest, en toen had ik dat gevoel weer. De omstandigheden
waren totaal anders natuurlijk, maar in de kern voelde ik hetzelfde. Je ziel
is je ziel. Ik stond ook weer even alleen als vroeger, want een dirigent is
eenzaam. Net zo eenzaam als een soloviolist, eigenlijk.” zegt Jaap van
Zweden in NRC.
3 september | kerk
Parochievergadering
Vandaag hebben we wederom een bijeenkomst van onze parochievergadering,
de 'denktank' van onze parochie. Waar veel parochies zo'n stuurgroep hebben
afgeschaft, werkt hij in onze parochie heel doeltreffend. Zo'n vier keer per
jaar komen vertegenwoordigers uit onze vijf geloofsgemeenschappen bij
elkaar. Om te brainstormen over het beleid van onze parochie om om
onderlinge ervaringen uit te wisselen. Samen met parochiebestuur en
pastores. Het is een groep van ongeveer twintig betrokken parochianen.
Signalen uit de afzonderlijke parochiekernen worden opgepakt en
uitgewisseld.
In deze bijeenkomsten denken parochianen mee. Gezamenlijk bespreken we
het parochiebeleid. Om bestuur en pastores te adviseren. De uitwisseling van
de activiteiten in de verschillende geloofsgemeenschappen nam deze keer een
belangrijk deel van de bijeenkomst in beslag. Verder hebben we de
beleidsdiscussie rond de vieringen van Woord en Communie afgerond. En
het pastorale jaarverslag van 2008 besproken. Op deze manier worden de
onderlinge verbindingen in onze parochie steeds hechter. Ter bezinning
luisterden we naar de volgende tekst van Manu Verhulst. Ter bezieling...
Een kerk om van te houden
De kerk ligt onder verdenking.
Zware verdenkingen: zij is te oud, te stroef,
te achterlijk voor deze tijd.
Zij is wereldvreemd, te mannelijk ook,
te rechts of te averechts.
Verdenkingen die ergens altijd wel hard te maken zijn.
En toch hou ik van die kerk.
Om de vele momenten dat ik die kerk
zo heel anders ervaar.
Misschien omdat ik haar van binnenuit mag beleven.
Als ik zoveel goede mensen bezig zie,
hoe zij tijd noch moeite sparen
in werkgroepen allerhande,
in zorg voor de gemeenschap,
als was het voor hun eigen gezin.
Dan zeg ik: die kerk is niet oud.
Zij is durvend, zij berekent niet.
Als ik op een avond iemand weer naar huis zie gaan
met een opgelucht gemoed
omdat hij zijn verhaal kon vertellen
en op adem kon komen
en voor de eerste keer weer kon bidden.
Dan hou ik van die kerk die zoiets mogelijk maakt.
Ik hou van de kerk niet uit nostalgie,
niet uit heimwee naar het verleden.
Integendeel, ik hou van de kerk
omdat ik naar de toekomst kijk.
Zo rijk als de toekomst zal zijn
aan technologie en vrije tijd,
zo arm zal zij zijn aan zingeving.
Dat soort armoe is niet op te vullen
met de opgeblazen figuren van Euro-Disney
of met een overaanbod van sportevenementen.
Meer dan ooit zullen mensen op zoek gaan
naar de diepste grond van hun bestaan.
Laten er dan mensen zijn die een antwoord geven,
eenvoudig en helder als een bron.
Mensen die niet alleen uit eigen wijsheid putten,
maar die ook vol zijn van Jezus' boodschap
omdat zij zich vriend weten van Hem,
omdat zij kerk-zijn in de zuivere zin van het woord.
De kerk van morgen zal een kleurrijke vlinder zijn.
Vandaag is zij nog de vale, schijnbaar waardeloze pop.
Maar van binnen is de gedaanteverandering reeds begonnen.
Manu Verhulst
1 september | kunst met kleine k
Fokke & Sukke 10 jaar in NRC
Vanavond staat onze krant vol met tekeningen van Fokke & Sukke.
Vanwege de tien jaren dat zij de NRC met hun tekeningen verluchtigen.
Proficiat! De tekeningen schitteren zeker door hun eenvoud. De inhoud blijf
ik wel heel verschillend waarderen. De prentjes kunnen zo scherp en raak
zijn, maar ook studentikoos flauw. Toch zoek ik elke dag hun nieuwste
creatie weer op. Kijk ook op de Fokke
& Sukke webite. Er bestaat ook een versie voor de Iphone en
iGoogle.
1 September | www
Gebeden op iPhone
In de vakantie is voor het eerst een volledig Nederlandse Rooms
Katholieke applicatie voor de iPhone beschikbaar. Met de verrassende naam
'Gebed'. In deze applicatie zijn tientallen gebeden opgenomen, waaronder een
reisgebed, het rozenkransgebed en noveengebeden. Daarnaast biedt het
programma een korte uitleg over de hoofdpunten van het katholieke geloof.
Eric van den Berg van Isidorusweb is verantwoordelijk voor deze eerste
Nederlandstalige mobiele geloofstoepassing. De software is ontwikkeld met de
Amerikaanse Apple ontwikkelaar Wim Tanudjaja. De katholieke applicatie Gebed
is te downloaden in de App Store of via iTunes (afdeling Lifestyle). Kosten
zijn $1,99.
Eerlijk gezegd, vind ik de applicatie wat teleurstellend. Het aanbod van
gebeden is niet groot. Maar het kan ook een begin zijn. Wat zou het fijn
zijn om via je iPod te kunnen beschikken over een flinke databank aan
gebeden. En bijvoorbeeld voor elke dag weer een nieuw gebed.
1 september
Wij zijn weer terug
Na een lange periode van afwezigheid ben ik weer terug op het wereldwijde
web. Met excuses aan de trouwe bezoekers van mijn website. Ik hoop dat u
toch (weer) blijft klikken naar mijn site.
In de vakantie hebben we weer genoten van het prachtige en vriendelijke
Denemarken. Een onbekend vakantieland voor velen. Heerlijk, je komt er
nauwelijks toeristen tegen en zeker al geen Nederlanders.
Dus niet naar
toegaan! Waarom wel? Zeker ook vanwege het prachtige, mystieke licht...
(het
lijkt zo erg op het Hollandse licht.)