| Het laatste avondmaal verbeeld |
zegt soms meer dan een heel programma.
Een bepaald beeld op je netvlies
kan je beter bijblijven dan een hele film.
Het innerlijk geheugen van een mens is geen filmrol
die keurig de lijn van de geschiedenis kan afspelen.
Het zijn meestal fragmenten, losse beelden, afzonderlijke indrukken,
die de betekenis van ons leven aangeven.
Het laatste avondmaal
is zo'n beeld dat op een zeer indringende wijze
de betekenis wil uitdrukken
van de kern van de christelijke boodschap:
samen delen.
Vlak vóór Jezus aan het kruis vermoord wordt,
gaat hij voor de laatste keer aan tafel met zijn leerlingen.
Tijdens deze maaltijd - zo vertelt de overlevering -
neemt Jezus brood in zijn handen,
spreekt er een gebed over uit,
breekt het brood in stukken
en deelt het aan zijn leerlingen uit.
Daarna neemt Jezus wijn,
spreekt er een zegenbede over uit
en deelt ook de wijn met zijn leerlingen.
In de christelijke traditie noemen we deze historische maaltijd het laatste avondmaal.
Dit indringende verhaal over Jezus van Nazareth is de inspiratiebron geworden van talrijke kunstenaars, schrijvers en dichters in de gehele wereldgeschiedenis. Dankzij hun verbeelding is ‘dit laatste etentje van Jezus met zijn leerlingen' vastgelegd, of beter nog: gegrift, in de diepste lagen van ons geheugen. Het laatste avondmaal is daardoor een oer-symboliek geworden van de christelijke cultuur.
Het Middeleeuwse schilderwerk van Leonardo Da Vinci (1497) laat goed zien wat het prototype is van de verbeelding van het laatste avondmaal. Dit fresco schilderde Leonardo voor de paters van het klooster van Santa Maria della Grazie in Milaan. Naderhand is dit thema en zelfs deze uitwerking vele malen herhaald en bewerkt.
